tag:blogger.com,1999:blog-90551906701582585302011-11-16T04:38:32.730-08:00Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.comBlogger521100tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-7771036900800508782011-07-05T21:15:00.000-07:002011-07-05T21:19:29.195-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-4rLxg85Q8ac/ThPiDw7kvsI/AAAAAAAARto/Yjh1nO8RS5I/s1600/IMG_0001.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 208px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-4rLxg85Q8ac/ThPiDw7kvsI/AAAAAAAARto/Yjh1nO8RS5I/s320/IMG_0001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626088913818140354" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span>မိတ္ေဆြမ်ားေရာင္းရင္းမ်ား ခင္ဗ်<wbr>ာ</span></p><p class="MsoNormal"><span>ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ ဇူလိုင္ ၇ အျဖစ္ဟာ ႏွ</span><span></span><span>စ္ေပါင္း ၅၀ တင္းတင္းျပည့္ေတာ့မွာပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္ ပူပူေႏြးေႏြးကာလ (၇)လခန္႔အကြာမွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ေနာင္ေတာ္ အစ္မေတာ္တို႔ရဲ႕ ဥဒါန္းမေၾကအမည္ရ စာေစာင္တေစာင္ဟာ (ကဗ်ာစာေစာင္ပါ)</span> အိုမင္းေဆြးေျမ့ ဇရာလကၡဏာအျပည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ဆီမွာ သိမ္းထားမိဆဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ (က်ေနာ့္လက္ထဲမွာပဲ ၃၆ တိုင္ရွိပါၿပီ) အဲဒီ့စာေစာင္ကို လာမယ့္ ၂၀၁၂ ခုမွာ ႏွစ္ ၅၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ရင္ေတာ့ျဖင့္ <span>တစုံတရာေသာ အက်ဳိးရလဒ္မ်ား ရႏိုင္မလားဘဲ ထင္မွတ္မိပါတယ္။ စြမ္းႏိုင္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား ၀ုိင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းၾကဖို႔ပါခင္<wbr>ဗ်ာ အဖုံးေလးကို နမူနာ ျပမယ္ေပါ့ဗ်ာ ေနာ္</span></p> <p class="MsoNormal"><span>ေလးစားစြာျဖင့္</span></p><p class="MsoNormal"><span>ခင္လြန္း</span></p><p class="MsoNormal"><br /><span></span></p><p class="MsoNormal"><span></span><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ေမြးေမေမသို႔ …</span><span></span> </p><p class="MsoNormal"><span></span><span>ဒီေန႔ဆုိရင္ ေမေမနဲ႔တကြ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီးႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုခဲြခြာသြားရတာ ၇ လ ရွိပါၿပီေကာေမေမ။ ခြဲခြာသြားရတာ ဆုိေပမယ့္ ပညာသင္ၾကားဘုိ႔ ေမြးရပ္ေျမကိုစြန္႔ခြာျခင္းမ်ဳိ<wbr>းမဟုတ္ဘူးေမေမ။ ပညာသင္ၾကားရင္းနဲ႔ အမိေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ေမေမတုိ႔ကို တသက္လုံး စြန္႔ခြာသြားရတဲ့ စြန္႔နည္းမ်ဳိးပါေမေမ </span><span>…</span><span>.။</span> </p><p class="MsoNormal"><span>သားေမာင္ စြန္႔ခြာလာခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကုိေတာ့ ေမေမ့တသက္တာလုံး ေမ့ေပ်ာက္လို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ သားေမာင္ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ေမေမနဲ႔တကြ ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ စြဲက်န္ခဲ့တဲ့ ေန႔ႀကီးေပါ့။</span></p> <p class="MsoNormal"><span>ေမေမ။ </span></p> <p class="MsoNormal"><span>သားေမာင္မရွိေတာ့လို႔ သားကိုလြမ္းသၿပီး စိတ္ဆင္းရဲမေနပါနဲ႔ေမေမရယ္၊ သားတို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ကိုေအာင္ေက်ာ္က်ဆုံးစဥ္က ကိုေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ မိခင္ႀကီးေျပာခဲ့သလို </span><span>“ </span><span>က်မသားေသလို႔ ၀မ္းနည္းရမွာထက္၊ က်မသားလိုသားမ်ဳိး ေနာက္ထပ္ မေမြးႏုိင္တာကို ပိုၿပီး ၀မ္းနည္းပါတယ္ </span><span>…” </span><span>ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးသာ ၾကားစမ္းပါရေစေမေမ။</span></p> <p class="MsoNormal"><span>သားတုိ႔ကို သတ္တဲ့လူယုတ္မာေကာင္ေတြကို သားတုိ႔ဆယ္သက္ မေက်ဘူးေမေမ။ သူတုိ႔ဟာ သားတို႔ရဲ႕ အသက္ကို လက္နက္အားကိုးနဲ႔သာ ေသေအာင္သတ္ႏိုင္တာပါေမေမ။ သားတုိ႔ရဲ႕ ခိုင္မာလွတဲ့ စိတ္ဓာတ္န႔ဲ ႏွလုံးသားကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မသတ္ႏိုင္ဘူးေမေမ။ သားရဲ႕ ကိုယ္စား၀ိညာဥ္ဟာလဲ ေမေမ့ထံပါးနဲ႔ အမိတကၠသိုလ္မွာဘဲ စြဲက်န္လ်က္ပါေမေမ။</span></p> <p class="MsoNormal"><span>ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေမေမနဲ႔ ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြက သားနဲ႔တကြ က်ဆုံးသြားတဲ့ ေက်ာင္းသားတရာေက်ာ္အတြက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားေစဘို႔ ဆုေတာင္းေနၾကတာကို ထပ္ေလာင္းၿပီး စေကာေလာက္မွ ေစာက္မနက္တဲ့ လူယုတ္မာ၊ လူမသမာ လူသတ္ေကာင္ေတြကို ဘ၀ဆက္တိုင္း လက္စားေခ်ရေစရန္ ဆုေတာင္းေပးပါေတာ့ ေမေမရယ္ </span><span>…</span><span>.။</span></p> <p class="MsoNormal"><span>အစဥ္ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့လ်က္ </span><span>…</span><span></span></p> <p class="MsoNormal"><span>သားေမာင္</span></p> <p class="MsoNormal"><span>ဤ </span><span>“ </span><span>ေမြးေမေမသို႔ .. </span><span>” </span><span>စာစုသည္ ၁၉၆၂ ခု ဇူလိုင္ (၇) အေရးအခင္းအၿပီး လတ္လတ္္ဆတ္ဆတ္ ႀကီးျဖစ္ေနေသးသည့္<wbr> ကာလ (၇) လအၾကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဒဂုံေဆာင္ သဟာယႏွင့္ စာဘတ္အသင္းသစ္မွ ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ </span><span>“ </span><span>ဥဒါန္းမေၾက</span><span>” </span><span>ဟု အမည္ေပးထားေသာ စာေစာင္မွ ေကာက္ႏုတ္တင္ဆက္လိုက္ပါသည္။ မူရင္းသတ္ပုံအတုိင္း ျဖစ္ၿပီး ကေလာင္အမည္ေဖာ္ျပထားျခင္း မရွိပါ<wbr>။</span></p> <p class="MsoNormal"><span>ဥဒါန္းမေၾကစာေစာင္</span></p> <p class="MsoNormal"><span>စာမ်က္ႏွာ - ၆ မွ</span></p><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-777103690080050878?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-67193077140000855192011-05-01T06:41:00.000-07:002011-05-01T06:43:41.992-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-LcDYwXonTPo/Tb1jNhretDI/AAAAAAAAARM/LbMvHNoqfSg/s1600/at%2Bfor%2Bkl1.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 322px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-LcDYwXonTPo/Tb1jNhretDI/AAAAAAAAARM/LbMvHNoqfSg/s400/at%2Bfor%2Bkl1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601742595548951602" /></a><br /><br />ဒီႏွစ္မွာ<br />သားေလး ဂ်င္ေပါက္တတ္ၿပီ<br /><br />ဂ်င္ဟာ ေလထဲမွာ ဝဲပ်ံလာရာက<br />သူ႔ေျခရင္းမွာ မႊတ္ေနေအာင္လည္ရင္း<br />အသုံးေတာ္ခံေနရသလိုေပါ့ <br /><br /><br />ဂ်င္ေပၚက ေဆးစက္က အျပာေရာင္<br />ဂ်င္ႀကိဳးကိုကိုင္ထားရင္းက <br />ေနာက္တႀကိမ္ ဂ်င္လည္ေအာင္ေပါက္ဖုိ႔<br />စိတ္ေစာေနတဲ့မ်က္လုံးကနက္ေမွာင္<br />မႏွစ္ကဆို သူ႔ခမ်ာ<br />ဂ်င္ႀကိဳးမပတ္တတ္လို႔<br />လူတကာကိုအပူကပ္ခဲ့ရ<br />ဂ်င္ကိုလည္း “က်င္ကေလး” “က်င္ကေလး” တဲ့<br />စကား မပီရွာေသးဘူး<br />ၿပီးေတာ့လည္း <br />ဒီဂ်င္ကေလးလည္ဖို႔<br />မိန္းမထိုး ထိုးေတာ့တာပဲ<br />ဒါေတာင္ <br />ဂ်င္က မိုးေပၚေထာင္ ေျပာင္းျပန္လည္ေသး<br />အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း<br />သူ႔ဟာနဲ႔ သူ႔အထာနဲ႔<br />သားေလးဟာ<br />ဂ်င္ေပါက္သမား ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ<br /><br />တခုရွိတာက<br />ဂ်င္သမားေပမယ့္<br />ဂ်င္ဂ်င္လည္ေပအုံးမွပဲ<br />စည္းဝိုင္းထဲမွာလည္မွာလား<br />စည္းအျပင္မွာလည္မွာလား<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂ်င္မွန္ရင္<br />ခံဘက္ကခ်ည္းပဲလည္းမဟုတ္<br />ႏွံဘက္ကခ်ည္းပဲလည္းမဟုတ္<br /><br />ေလာကႀကီးေရ<br />သားေလးဟာ သူ႔ဂ်င္ႀကိဳးကိုတင္းတင္းပတ္ၿပီး<br />အားကုန္လႊဲေပါက္ပစ္ေတာ့မွာ …။ ။<br /><br />ခင္လြန္း<br />ဧၿပီ၊ ၁၄၊ ၂၀၁၁ <br />ညေန- ၃း၄၅ နာရီ<br /><br />ျမန္မာ့ႏွစ္သစ္ကူး ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႔က အသက္ ၈ ႏွစ္ ျပည့္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ သားငယ္ ဂူးဂူးနဲ႔ က်ေနာ္တို႔မ်ားရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား သို႔ …<br /><br />သ႐ုပ္ေဖာ္ - ေအာင္ထက္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-6719307714000085519?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-82232319711373422192011-03-14T19:16:00.000-07:002011-03-14T19:17:45.786-07:00ေအာင္ဆန္း တဲ့ စုၾကည္<br />ေအာင္ဆန္းဆို ဗိုလ္ခ်ဳပ္သမီး<br />ႀကီးျမတ္ဂုဏ္ရည္။<br /><br />အာဇာနည္<br />ျမန္ျပည္ရဲ႕ခ်စ္သမီး။<br /><br />ယေန႔အေရးမွာျဖင့္<br />ဖေအ့ေသြးပီပီမို႔<br />ဘာမထီ ေခါင္းေဆာင္စိတ္ကယ္နဲ႔<br />ျမန္မာျပည္ ေဒါင္းေတာင္နိမိတ္ေတြနဲ႔<br />ေက်ာင္းေခါင္ရိပ္ အနီးမွာလ<br />ေကာင္းေအာင္ ဟိတ္ႀကီးပါဘိ<br />ေခါင္းေဆာင္ထိပ္သီး။<br /><br />တင္မိုး<br />၁၁၊ ၁၂၊ ၈၈ နံနက္ခင္း<br /><br />၁၉၉၀၊ ဇြန္လ ၁၉ ရက္ေန႔က ထုတ္ေဝတဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (လူငယ္) မႏၱေလး အေရွ႕ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ မဟာေအာင္ေျမ အေရွ႕ ရဲ႕ ပို႔စကဒ္မွ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-8223231971137342219?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-73146457006622721442010-09-05T02:14:00.000-07:002010-09-05T02:25:37.277-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/TINhdSGfQMI/AAAAAAAAAQo/xkX719_3SDU/s1600/102984-large.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 280px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/TINhdSGfQMI/AAAAAAAAAQo/xkX719_3SDU/s400/102984-large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513357524534771906" border="0" /></a>ပုံမွန္အတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ သစ္ခက္သံလြင္ဟာ ကိုယ္တိုင္ေရးမ်ားကိုသာ စုေဆာင္းရာေနရာေလး အျဖစ္ စိတ္ကူးတည္ေဆာက္ထားတာပါ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ကိုယ္တိုင္ေရးေတြအျပင္ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာေတြကိုလဲ တင္ျဖစ္လာပါ တယ္။ အခုလဲ အဲဒီလိုထဲက တပုဒ္ကို က်ေနာ္ စာဖတ္သူမ်ားပါဖတ္ရေအာင္ တင္ဆက္လိုက္ပါ တယ္။<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" ><br />ခင္လြန္း</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">မလြတ္ေျမာက္ေသာ ၀ိညာဥ္မ်ားႏွင့္ အိမ္အမွတ္ ၂၆၃</span><br /><br />ပရင့္စန္႔ကရာလမ္းမႀကီး (Prinsengracht) က အဂၤလိပ္ လို Princess Canal ဟု အဓိပၸာယ္ရ သည္၊ မင္းသမီး တူးေျမာင္းလမ္းဟု ျမန္မာမႈျပဳႏုိင္မည္။ မနက္စာစားေန ရင္း ပရင့္စန္႔ကရာလမ္း။ အိမ္အမွတ္ ၂၆၃ သြားရန္ ေနာ္ႏို ရင္းကို အေဖာ္စပ္ရသည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ ရက္က အိမ္ ေရွ႕က လမ္းျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ေပမင့္ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေနၿပီမို႔ ျပတုိက္က ပိတ္ေနၿပီ။ အေမွာင္ထဲမွာ ဓာတ္ ပံုရုိက္ၿပီး ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ စေနေန႔ျဖစ္တာရယ္၊ အလုပ္ မယ္မယ္ရရ မရွိတာရယ္ေၾကာင့္ ျပ တုိက္ဆီေနာက္တေခါက္ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။<br /><br />“ ျပတုိက္က ဘာျပတုိက္မို႔လဲ ”<br /><br />အသင့္ပါလာေသာ The Diary of a Young Girl စာအုပ္ ကို ျပရင္း “ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ဟစ္တလာတပ္ေတြ ဒီၿမိဳ႕ကိုသိမ္းေတာ့ ဒီစာအုပ္ထဲက ေကာင္မေလးနဲ႔ သူ႔တို႔ မိသားစု ပုန္းခဲ့တဲ့ အိမ္ပါ။ ၂ ႏွစ္ ေလာက္ပုန္းေနၿပီး သူက ေန႔တုိင္း မွတ္တမ္းေရးတယ္။ အဲဒါ ဒီစာအုပ္ပဲ၊ ကမၻာ ေက်ာ္ စာအုပ္ေပါ့။ ဘာသာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဘာသာျပန္ခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ျမန္မာလိုေတာ့ ဆရာ တကၠ သိုလ္ေန၀င္း ဘာသာျပန္တာရွိတယ္။ အဘဦး၀င္းတင္တို႔ အမ္စတာဒမ္မွာ သတင္းစာပညာသင္ တန္းလာတက္တုန္းက ဒတ္ခ်္ဘာသာသင္ေတာ့လည္း ဒီစာအုပ္က ျပ႒ာန္းစာအုပ္ပဲ။ အခုျပ တုိက္ လုပ္ထားတဲ့ အိမ္ဘက္လည္း ညေနတုိင္း လမ္း ေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအဘဦး၀င္းတင္ေရးတဲ့ ေဆာင္း ပါးတပုဒ္မွာ ဖတ္ဖူးတယ္”<br /><br />ဒီေလာက္ဆုိ စည္းရံုးေရးခရီး ေအာင္ျမင္သြားပါၿပီ။ ႏွစ္ေယာက္သား ေျမပံုတခ်က္ႏွင့္ လမ္း ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ရာသီဥတုက ေနသာေနသည္။ သို႔ေသာ္ <span id="fullpost">အာရွ သားမ်ားအဖို႔ ေႏြးရံုသာ။<br /><br />နာရီ၀က္ခန္႔လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လူတန္းရွည္ႀကီး စီေနေသာ ေနရာကို လွမ္းေတြ႔သျဖင့္ အိမ္အမွတ္ ၂၆၃ ဆီ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္မွန္း ေသခ်ာသြားသည္။ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လမ္းတခ်က္မွမမွားခဲ့သျဖင့္ ေနာ္ ႏိုရင္းက လက္မေထာင္ေနသည္။<br /><br />အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနေသာ လူ ၁၀၀ ခန္႔၏ေနာက္မွာ တန္းစီလုိက္ၾကသည္။ ၀င္ေၾကးတေယာက္ ရွစ္ယူရိုခြဲေပးၿပီး ေနာက္ အိမ္ႀကီးထဲ ေရာက္သြားသည္။ အိမ္က ခပ္ေမွာင္ေမွာင္။ မီးလံုးေလးမ်ား ႏွင့္ အလင္းေရာင္ ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ထြန္းထားသည္။ အလင္းေရာင္ထဲမွ အလင္းအားနည္းေသာ အိမ္ထဲ ေရာက္သြားသျဖင့္ ၾကမ္းခင္းမ်ားကို သတိထားၿပီး ေလွ်ာက္သြားရသည္။ ၀င္၀င္ခ်င္း အန္ဖရန္႔၏ ဘ၀ဇာတ္ ေၾကာင္းကို ရုပ္ရွင္ျပထားသည္။ ေရွ႕မွာ ဖုန္းခြက္မ်ားခ်ထားၿပီး အဂၤလိပ္ဘာသာ၊ ျပင္ သစ္၊ ဂ်ာမန္ဘာသာတို႔ျဖင့္ နားေထာင္ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားသည္။ ထိုခန္းမကေန ညာဘက္သို႔ ေကြ႔၀င္သြားေသာအခါ နံရံမွာစာသားတခ်ဳိ႕ ေရးထားတာကို ဖတ္ရသည္။<br /><br />“ဒီဆိုးရြားလွတဲ့ စစ္ပြဲႀကီးတေန႔ေတာ့ ၿပီးသြားမွာပါပဲ၊ ဂ်ဴးရယ္။ ဒတ္ခ်္ရယ္၊ အဂၤလိပ္ရယ္၊ ဘာလူ မ်ဳိးရယ္ဆုိၿပီး မရွိဘဲ လူေတြအားလံုး လူျပန္ျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ တေန႔ေတာ့ ျပန္ေရာက္ရမွာေပါ့၊” (ဧျပီ ၉။ ၁၉၄၄)<br /><br />အိမ္၏လႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ျဖစ္မည္္။ အိမ္ထဲမွာ လူတရာခန္႔ ေရာက္ေနေသာလည္း ဘာသံမွမထြက္၊၊ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ သြားလာေနၾကသည္။ အိမ္အေၾကာင္း အနည္းႏွင့္ အမ်ားသိၾကမည္။ က ေလးေတြကအစ မ်က္ႏွာမေကာင္း ၾကေပ။ နံရံေပၚက စာသားမ်ားကလည္း အေၾကာက္တရား သာ လႊမ္းမိုးေနသည္။<br /><br />“ေၾကာက္လုိက္ၾကတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ အိမ္နားက လူေတြ ငါတို႔ကို ျမင္သြားမွာ။ ငါတို႔အသံကို ၾကားသြားမွာကို သိပ္ေၾကာက္တာပဲ …. ”<br /><br />“မေန႔ညတုန္းက ငါတို႔မိသားစု ၄ ေယာက္၊ သီးသန္႔ရံုးခန္း ထဲဆင္းျပီး ေရဒီယိုနားေထာင္ၾကတယ္၊ ေၾကာက္လိုက္ တာ … ”<br /><br />မတ္ေစာက္ေသာ ေလွခါးမ်ားအတုိင္း တထပ္ျပီးတထပ္ တက္သြားၾကသည္။ တတိယထပ္မွာ လည္း ရုပ္ရွင္ျပထားသည္။ အန္ဖရန္၏ဖခင္က မ်က္ရည္၀ဲရင္းစကား ေျပာေနသည္။<br /><br />“သူ႔မွတ္တမ္းထဲမွာ မေက်နပ္တာေတြ ခံစားခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးေရးထားတယ္၊ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ တခါမွ မေတရတာေတြကို မွတ္တမ္းဖတ္မွာပဲ သိရေတာ့တယ္ ”<br /><br />ရပ္ၾကည့္ေနသူေတြ အားလံုး မ်က္ႏွာ မေကာင္းၾကေပ။ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတေယာက္ မ်က္ရည္၀ဲ ေနသည္။ နံရံမွာ မိသားစု ၄ ေယာက္၏ ဓာတ္ပံုမ်ားလည္း ျပထားေသးသည္။ ပံု၏ေအာက္ေျခတြင္ ေမြးေန႔ရက္မ်ားလည္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း လက္ေရးမူရင္းတခ်ဳိ႕ မီးထြန္းထား ေသာ မွန္အိမ္ထဲမွာ ေတြ႔ရသည္။ ဒတ္ခ်္ဘာသာ ျဖစ္မည္။ ဖ်က္ရာမ်ားႏွင့္။ အန္ဖရန္႔က ငယ္စဥ္ ကတည္းက ႀကီးလာလွ်င္ စာေရးဆရာမႀကီး၊ သတင္းေထာက္မႀကီး ျဖစ္ခ်င္သူ။<br /><br />“ဒီေန႔က အန္ဖရန္႔ရဲ႕ေမြးေန႔ပဲ၊ ဇြန္လ ၁၂ ရက္ေန႔ေလ၊ အသက္ရွိေနရင္ ဒီေန႔ ၈၁ ႏွစ္ျပည့္ ေမြး ေန႔ပဲ ”<br /><br />“ ဟုတ္လား၊ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ”<br /><br />ဓာတ္ပံုေအာက္က ေမြးေန႔ေတြကို ဖတ္ခဲ့ေပမယ့္ အေတြးက ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ျဖစ္ေနသျဖင့္ သ တိ မထားမိ။ ေနာ္ႏိုရင္း ေျပာမွပဲ ဆက္စပ္မိေတာ့သည္။ အသက္ ၈၁ ႏွစ္ဆိုသျဖင့္ အကယ္၍ ၁၉၄၅ မတ္လမွာ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းထဲ ေရာဂါႏွင့္မဆံုးပါးသြားလွ်င္ ဒီေန႔ ၈၁ ျပည့္ေမြးေန႔ က်င္း ပေနေပမည္။<br /><br />သုိ႔ိုဆိုလွ်င္ သူ႔မွတ္တမ္းက ကမၻာေက်ာ္ပါ့မလား။ အိမ္ကေရာ ျပတုိက္ ျဖစ္ေနပါ့မလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေအ့ာစ၀ွစ္ အက်ဥ္းေထာင္ မွတ္တမ္းတခု ထြက္ေပၚလာဦးမလား။ ေတြးေနမိသည္။ ကမၻာေက်ာ္ ေအာ့စ၀ွစ္ အက်ဥ္းစခန္း ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ အသက္မေသက်န္ခဲ့သူ ဖခင္ေအာ္တို ဖရန္၏ မွတ္ ခ်က္မ်ားလည္း နံရံေပၚမွာ ေတြ႔ရသည္။<br /><br />“ခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြ၊ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြ အေၾကာက္တရားေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး ပိုၿပီးေကာင္း မြန္တဲ့ ကမၻာႀကီး တည္ေဆာက္ဖို႔ အေထာက္အပံံ့ပစၥည္းတခုအျဖစ္ အန္ဖရန္အိမ္ကို ရည္ရြယ္ တယ္” (ေအာ္တိုဖရန္႔။ မတ္ ၂၄။ ၁၉၅၉ )<br /><br />၁၉၆၀ ကတည္းက အိမ္ကိုျပတုိက္အျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ေပၿပီ။ အထူးအ ဆန္း ပစၥည္းမ်ားကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ျပသထားရာမဟုတ္ေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္ လူရာေပါင္းမ်ားစြာ လာေရာက္လည္ပတ္သည္ဟု သိရသည္။ သာမန္ လူေနအိမ္တအိမ္တြင္ ေတြ႔ရမည့္အသံုးအ ေဆာင္မ်ား၊ စာပြဲ၊ ဧည့္ခန္း၊ အိပ္ခန္း၊ ေရခ်ဳိးခန္း၊ မီးဖိုခန္း၊ ေရအိမ္။<br /><br />သို႔ေသာ္ အိမ္၏အေမွာင္ေထာင့္တုိင္းတြင္ ခ်ဳပ္ျခယ္ခံရေသာ လူသား၀ိညာဥ္မ်ား လြတ္လပ္မႈကို ငံ့ လင့္ေနေသာ လူသား ၀ိညာဥ္မ်ား။ အေၾကာက္တရား လႊမ္းမိုးခံထားရ သူတို႔၏ ၀ိညာဥ္မ်ား ယခု တုိင္ ကူးစက္ပ်ံ႕လြင့္ေနဆဲဟု ခံစားမိသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက နာဇီတုိ႔၏စစ္ဖိနပ္ ေအာက္မွာ တခ်ဳိ႕ အဆိပ္ေငြ႔လႊတ္ သတ္ပစ္ခံခ့ဲရသည္။ တခ်ဳိ႕ နာဇီအက်ဥ္းစခန္းမွာ ေရာဂါႏွင့္ ေသၾကရသည္။ အန္ဖရန္၊ သူ႔အစ္မ၊ မိခင္၊ ခ်စ္သူပီတာ၊ တအိမ္တည္း ပုန္းေဖာ္ပုန္းဘက္ ရွစ္ ေယာက္ထဲက ၇ ေယာက္သည္ ထုိ ဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ အသက္ဆံုးကုန္ၾက သည္။ စိတ္မူမမွန္ေသာ ဟစ္္တလာဆုိေသာ အာဏာရွင္ ႀကီးတေယာက္ကို မတားဆီးႏုိင္ခင္မွာ ကံဆိုးမိုးေမွာင္ က် သြားရသူေတြထဲက မိသားစုက မနည္း၊ သန္းခ်ီသည္။ သူ တို႔ဘ၀ေတြ၊ အိပ္မက္ေတြ၊ အနာဂတ္ေတြ၊ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ သက္သက္မဲ့ တဘက္သတ္ ဖ်က္ဆီးခံလုိက္ရသည္။<br /><br />“ကရင္ျပည္နယ္ထဲမွာ ဒီလိုဘ၀မ်ဳိးေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ သူက မွတ္တမ္းနဲ႔ေရးထားလုိ႔သာ”<br /><br />ေနာ္ႏိုရင္း ေျပာတာကို က်ေနာ္နားလည္ပါသည္။ သူကုိယ္တုိင္က ကရင္ရြာတရြာ၊ ေနာက္ ဒုကၡ သည္စခန္းတခု ေရာက္ခဲ့ရသူ။ ျမန္မာျပည္အေရွ႕ပုိင္းေဒသမွာ စစ္ေဘးေၾကာင့္ အိုးအိမ္ပစ္ဒုကၡ သည္ သန္းတ၀က္ခန္႔ ရွိေနသည္။ ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္က ဒုကၡသည္စခန္း ၉ ခုမွာ ဒုကၡသည္ ၁ သိန္းခြဲရွိေနသည္။ ရန္ကုန္လို ၿမိဳ႕ႀကီးမွာပင္ မိမိအိမ္မွာေနရင္း ေထာက္လွမ္းေရးေတြ၊ သတင္းေပး ေတြက အခ်ိန္မေရြးတံခါးလာေခါက္ၿပီး၊ ဘာပုဒ္မမွန္းမသိဘဲ ဘယ္မွာမွန္းမသိ၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာ ၾကာမွန္းမသိ ဖမ္းေခၚသြားႏုိင္ သည္ မဟုတ္လား။ ယခုထိလည္း ႏိုင္ငံေရးယံုၾကည္ခ်က္ ေၾကာင့္ လူ ၂ ေထာင္ေက်ာ္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသည္။ ၂၀ ရာစု နာဇီလက္ေအာက္က ဂ်ဴးသန္းေပါင္းမ်ား စြာ၏ ဘ၀ ႏွင့္ ၂၁ ရာစု ျမန္မာျပည္သားမ်ား၏ ဘ၀မ်ားကို ႏႈိင္းယွဥ္ စဥ္းစားေနမိသည္။<br /><br />“ အနာဂတ္တည္ေဆာက္ဖို႔ အတိတ္ကို သိထားရမယ္ ”<br />(ေအာ္တိုဖရန္။ ၁၉၆၇)<br /><br />သမုိင္းသည္ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ရေကာင္းသည့္ အရာမဟုတ္ေပ။ ဖက္ဆစ္အာဏာရွင္ျဖစ္ေစ၊ စစ္အာ ဏာရွင္ ျဖစ္ေစ၊ တေန႔ေတာ့ က်ဆံုးရမည္သာ၊ သုိ႔ေသာ္ ထုိတေန႔မတိုင္ခင္ … ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ေနသြင္<br />ဇြန္ ၁၄၊ ၂၀၁၀</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7314645700662272144?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-47357246836606033532010-07-29T19:13:00.000-07:002010-07-29T19:21:43.715-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.naytthit.com/poems/2010/july10/kl-july29.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 154px;" src="http://www.naytthit.com/poems/2010/july10/kl-july29.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.naytthit.com/poems/2010/july10/kl-july29.jpg"><br /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><br />ေမြးေန႔မွာ<br /></div><div style="text-align: left;">မိုးရြာေနတယ္<br />မေန႔ကလည္း ရြာတာပဲ<br />ဖြဲဖြဲ။<br /><br />ငယ္ကဆို<br />မိုးသည္းထဲေျပးလႊားေဆာ့ကစားေပ်ာ္<br />က်ေနာ္ .. သူငယ္ခ်င္းမ်ား .. လြမ္းဖြယ္<br />ခုေတာ့ မိုးသက္ေလျပင္းမ်ားႏွယ္ ေမးခြန္းက<br />“တန္ေအာင္ေနမလား<br />ခံေအာင္ေနမလား …”<br /><br />ကမၻာႀကီးပူေႏြးလာမႈစုိးရိမ္ဖြယ္ေရမွတ္<br />အမုန္း၊ အာဃာတ၊ စစ္ပြဲ၊ ကပ္ဆိုက္မႈ<br />ေသခ်ာတယ္<br />၅၃ ႏွစ္တာ စိမ္းစိုဖူးပြင့္ခဲ့မႈ<br />ကိုယ္ပိုင္ေတးကိုဆိုခဲ့သူပါ<br />ငါ့ဥယ်ာဥ္နဲ႔ငါ<br />ႏွစ္ရွည္ပင္ေတြစိုက္ပ်ဳိးလို႔<br />ခုန လက္လိုက္တဲ့လွ်ပ္စီးထဲ<br />မ်က္ႏွာ၀ွက္ထားခဲ့<br />ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ခင္လြန္း</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >၂၅၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၁၀</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >နံနက္ - ၉း ၃၀ နာရီ </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-4735724683660603353?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-65694045829904386632010-07-24T06:37:00.000-07:002010-07-25T00:58:59.748-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/TErs_m7PYmI/AAAAAAAAAQI/knqODsMNE1M/s1600/Quite+use.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 283px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/TErs_m7PYmI/AAAAAAAAAQI/knqODsMNE1M/s400/Quite+use.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497466872684044898" /></a>ကမၻာသူ ကမၻာသားအားလုံး စိတ္လႈပ္ရွားခံစားမႈေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ေထြေထြကာကာနဲ႔ အုန္းအုန္း ထထ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ခဲ့ၾကရတဲ့ ၂၀၁၀-ကမၻာ့ဖလားေဘာလုံးဗိုလ္လုပြဲ ႀကီးကေတာ့ “ၿပီးပါၿပီ” စာ တမ္းထိုး တစခန္းသိမ္းသြားခဲ့ၿပီေပါ့ဗ်ာ။ တစီစီညံေနတဲ့ ဗူဗူဇီလာႏဲွဟြန္း မႈတ္သံေတြၾကားမွာ ေရႊ ေရာင္တဖိတ္ဖိတ္လဲ့ထေနၿပီး အစဥ္အလာနဲ႔ ဂုဏ္သိမ္ႀကီးမားလွတဲ့ ကမၻာ့ဖလားႀကီးကို ဥေရာပ တိုက္က စပိန္အသင္း ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ကိုင္ေျမႇာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံ ခ်န္ပီယံႀကီး ျဖစ္သြားခဲ့ပါၿပီ။<br /><br />စပိန္အသင္းဟာ ကမၻာ့ဖလားေဘာလုံးပြဲႀကီး စတင္က်င္း ပခဲ့တဲ့ ၁၉၃၀-ခုကေန အခု ၂၀၁၀-ခု (၁၉) ႀကိမ္ေျမာက္အထိ တခါသားကမွ ဖလားကိုင္ခဲ့ဖူးျခင္းမရွိလု႔ိ ခ်န္ပီယံ အသစ္စက္စက္လို႔လည္း ဆို ႏိုင္တာေပါ့။ <br /><br />ဒါကိုက တခါလာ မဲျပာပုဆိုးဆိုသလို ေဘာလုံးအင္အားႀကီး အင္အားလြန္ေတြလို႔ေတာင္ ဆုိရမယ့္ ဘရာဇီးတုိ႔၊ အာဂ်င္တီးနားတုိ႔၊ အီတလီ၊ ဂ်ာမဏီတို႔ အစရွိသည္ျဖင့္ ျဖစ္ေနက်ကိစၥတခုလို ျမင္ေန က်ေမာင္ေတြ ေတြ႔ေနက် မ်က္ႏွာေဟာင္းေတြ မဟုတ္ေတာ့လို႔ ဒီတႀကိမ္ ခ်န္ပီယံ အသစ္စက္စက္ စပိန္အသင္းကို က်ေနာ္ေတာ့ <span id="fullpost">ေတာ္ေတာ္ ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္မိသဗ်။<br />[ခ်န္ပီယံဆိုတာလည္း ဆက္တိုက္လိုျဖစ္ပါမ်ားရင္ “အီ” လာတတ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ (ဤကား စကားခ်ပ္)]<br /><br />ဒီေနရာမွာ သာမန္ေဘာလုံး၀ါသနာအိုးေတြမေျပာနဲ႔ ကမၻာ့ထိပ္သီး ေဘာလုံးဂုရုႀကီးေတြကအစ ကြာ တားဖိုင္နယ္လို႔ေခၚတဲ့ (၈) သင္း ရႈံးထြက္အဆင့္ေရာက္ေတာ့ ထင္ေၾကးေတြ တစ္ႀကိဳေဟာကိန္း ေတြထုတ္ခဲ့ၾကတာ တက္တက္စင္ လြဲပါၾကေရာလားခင္ဗ်ာ။ ဒီတႀကိမ္ကမၻာ့ဖလားကေတာ့ ဥေရာပ ကိုဆန္ၿပီး ေတာင္အေမရိကားကို ပါသြားေတာ့မတဲ့။ အင္း! တကယ္ကိုဆုိရေလာက္ေအာင္လည္း အ ဆင္က လွခ့ဲတာကိုးဗ်။ ေဘာလုံးမွာ ဘုရားထူးရ ေလာက္တဲ့ စူပါပါ၀ါ ဘရာဇီးတုိ႔၊ ေဘာလုံးရာဇာ အာဂ်င္တီးနားတုိ႔၊ ခ်န္ပီယံႏွစ္ ႀကိမ္ျဖစ္ဖူးခဲ့တဲ့ ဥရုေဂြးနဲ႔ ေနာက္ ပါရာေဂြးတုိ႔ေတြ ကြာတာဖိုင္နယ္ အဆင့္ထိ အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ အုပ္စုဖြဲ႔ပ်ံသန္းလာၾကတာကိုး။ ၿပီးေတာ့ ကမၻာ့ဖလားပြဲကို ကိုယ္တိုင္ကစား သမားအျဖစ္ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲၿပီး ဖလားကိုင္ေျမႇာက္ႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘရာဇီးက ဒြန္ဂါတို႔၊ အာဂ်င္တီးနားက ကမၻာ့ေဘာလုံးပရိတ္သတ္မ်ား အသည္းစြဲ စူပါစတား မာရာဒိုနာတို႔က အသင္းမန္ေနဂ်ာႀကီးေတြ အ ျဖစ္နဲ႔ ပါေနၾကေလေတာ့ ထင္ေၾကးေတြ တင္ႀကိဳေဟာကိန္းေတြက ေတာင္အာဖရိကတိုက္ဘက္ဆီ ကို သာသာ ထိုးထိုးေလး တြက္ခဲ့ၾကသေပါ့ဗ်ာ။ <br /><br />မာရာဒိုနာႀကီးဆိုရင္ သူ႔အသင္းကမၻာ့ဖလားပိုက္လာလို႔ကေတာ့ အာဂ်င္တီးနားရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ (Buenos Aries) မွာ ကိုယ္တုံးလုံးခၽြတ္ႀကီးေျပး ၿပီးေအာင္ပဲြခံမယ္ဆုိပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ၀မ္းသာလုံးဆို႔ ေအာင္ ပြဲခဲ့မယ့္ပုံကို ၿမိဳ႕ေတာ္ေစာင့္နတ္မင္းႀကီးကပဲ မႀကိဳက္ေလသလား ကမၻာ့ဖလားကိုေစာင့္ၾကပ္တဲ့ နတ္ ဘုရားမ်ားကပဲ မႏွစ္ၿမိဳ႕ ေလသလားေတာ့မသိ၊ အာဂ်င္တီးနားႏိုင္ငံသားေတြ စိတ္ႏုလုံးမခ်မ္းမသာ မ်က္ေစ့ေနာက္ရမဲ့ေဘးက သက္သာရာ ရသြားခဲ့ရသဗ်။ သို႔ေပတဲ့လို႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအသင္း ကမၻာ့ဖ လားႀကီးပိုက္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ျမန္းလာမွာကိုေတာ့ ဘယ္သူမျမင္ခ်င္ဘဲ ရွိပါ့မလဲေပါ့ဗ်ာ။<br /><br />ပါရာေဂြးႏိုင္ငံက အသက္ ၂၄ ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ အတြင္းခံ ဖက္ရွင္မယ္မယ္ေလး Larissa Riquel ဆို တာကလည္း သူတုိ႔အသင္းသာ ကမၻာ့ဖလားရရင္ အ၀တ္မပါဘဲ ၀စ္လစ္စလစ္ မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္း အလွနဲ႔ လမ္းမေပၚမွာ ခုန္ေပါက္ေအာင္ပြဲခံျပမယ္လို႔ေတာင္ ကတိေပးခဲ့သတဲ့။ ကမၻာ့ေဘာလုံးပြဲ ပရိတ္သတ္ႀကီး အလယ္မွာ ခႏၶာကုိယ္ အေပၚပိုင္းအလွကို တ၀က္မကေဖာ္ထားၿပီး ရင္ႏွစ္မႊာအစုံ ၾကား လက္ကိုင္ဖုန္းညႇပ္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ေအာ္ဟစ္ ခုန္ေပါက္အားေပးေနဟန္က မီဒီယာမ်က္ႏွာစာမွာ ေဘာလုံး ပြဲနဲ႔အၿပိဳင္ ရင္ဖိုစိတ္လႈပ္ရွားစရာ။ ေဘာလုံးပြဲကိုတိုက္ရိုက္ တီဗီြရိုက္ ထုတ္လႊင့္ေပးေနတဲ့ ကင္မရာမင္းမ်ားကလည္း ရုပ္ျမင္သံၾကားပရိတ္သတ္အတြက္ အဖက္ဖက္က အာရုံခံ စားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ျပၾကထင္ပါရဲ႕။ ဒီလိုဆိုေတာ့ ပါရာေဂြးကို ဖလားရေစခ်င္တဲ့သူမ်ားရွိေနရင္ေတာင္ စာနာ ခ်င္သလိုလိုေတာ့ ျဖစ္မိသားဗ်ာ။ <br /><br />ေျပာမယ့္သာေျပာတယ္၊ ဒီႏွစ္ကမၻာ့ဖလားေဘာလုံးပြဲက မျဖစ္စဖူး အာဖရိကတိုက္မွာ က်င္းပခဲဲ့လို႔ လားေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူး။ ထူးထူးေထြေထြျဖစ္ရပ္ေတြ ၾကားရသိရတာအမ်ားသား။ မီဒီယာေတြရဲ႕ အား ေကာင္းခ်က္ေၾကာင့္ ေပလားေတာ့မသိ။ စိတ္လႈပ္ရွားစရာအျဖစ္ေတြက အမ်ားသားနဲ႔ပါဗ်ာ။ က်ေနာ္ တုိ႔ခ်စ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္လ္ ဆုရွင္ႀကီးနယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလားကို ကမၻာ့ဖလားေဘာလုံးပြဲ အဖြင့္ေန႔မွာ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီးေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ေနမွာကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိေပမယ့္ ပြဲမစမီေန႔မွာ သူ႔ေျမးမေလး ကားမေတာ္ တဆျဖစ္မႈနဲ႔ ေသဆုံးသြားခဲ့ေလေတာ့ ဖြင့္ပဲြအခမ္းအနားကို သူ႔ခမ်ာ မတက္လိုက္ႏိုင္ ရွာဘူးေလ။ ဒီလြဲေခ်ာ္မႈက အသက္ (၉၂) ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ကမၻာ့ဂုဏ္ေဆာင္ ကမၻာျပည္ သူတို႔ရဲ႕ ေမတၱာခံပုဂိၢဳလ္ႀကီး ေနာင္တႀကိမ္ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ တဲ့ အျဖစ္ကိုးဗ်။<br /> <br />ေနာက္တခုက ေတာင္အာဖရိကဆိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးကံၾကမၼာနဲ႔ယွဥ္တြဲၿပီး ရင္းႏွီးရင္း စြဲ ရွိေနခဲ့ေပမယ့္ အာဖရိကတိုက္သားေတြ ေဘာလုံးပြဲကိုအားတက္သေရာ အားေပးေနပုံေတြက က်ေနာ္တုိ႔ျမင္ကြင္းမွာ ထူးေပ့ဆန္းေပ့ဆိုတာမ်ဳိးလည္း ခံစားရသဗ်။ ဒီပဲြႀကီးမစမီက အၾကမ္းဖက္သ မားေတြရဲ႕အႏၱရာယ္က စိုးရိမ္ရတယ္လို႔ တြက္ဆထားေပမယ့္ အာဖရိကသားေတြ တျခားႏိုင္ငံသား ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ လြတ္လပ္ျမဴးတူးၿပီး အားေပးေနၾကပုံက က်ေနာ္တို႔လို မလြတ္လပ္မႈအေပါင္းနဲ႔ အသား က်ေနရတဲ့လူမ်ားအဖို႔ အားက်စရာပါဗ်ာ။ ဘူဘူဇီလာေတြကိုမႈတ္ရင္း၊ ေဆးေရာင္စုံေၾကာင္ေၾကာင္ က်ားက်ားေတြ မ်က္ႏွာနဲ႔ခႏၶာကိုယ္ အႏွံ႔မွာ သုတ္လိမ္းျခယ္သရင္း၊ သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးေတြကို မနား တမ္းယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္ယမ္း ကခုန္ေနၾကပုံဟာ အာဖရိကဗုံသံေတြေတာင္ အတိုင္းသားၾကားလာရတဲ့ အ ထိ။ သူတု႔ိအားေပးမႈက မသကာ ကြင္းထဲက ေဘာသမားေတြေလာက္ မပင္ပန္းရင္ေတာင္ အေတာ္ ကို တက္တက္ႂကြ ႂကြ အပင္ပန္းခံ အားေပးၾကတာကလားဗ်ာ။ <br /><br />က်ေနာ္ စိတ္၀င္တစားအျဖစ္ဆုံးတခုကေတာ့ ေျမာက္ကိုရီးယား ေဘာလုံးအသင္းခင္ဗ်။ လတ္တ ေလာ ကမၻာ့ေရးရာေတြမွာ တရြာလုံးနဲ႔တေယာက္ဆုိတာမ်ဳိးျဖစ္ ေနရတဲ့ ငပြႀကီးေပါ့၊ ၿပိဳင္ပြဲမစမီ ဆိုင္ ရာ ကစားသမားေတြဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေတာ္အလံေရွ႕မွာ သီခ်င္းဆိုၾကရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေနရာမွာ ျမန္မာျပည္တြင္းက ေလးဇီး ကလပ္ျမဴးဇစ္ဘန္က ဂစ္တာအေက်ာ္အေမာ္ ကိုႏိုင္ေဇာ္ ေျပာတာေလး သေဘာက်မိသဗ်။<br /><br />ေျမာက္ကုိရီးယား ေရွ႕တန္းတိုက္စစ္မွဴး တေယာက္ဟာ (ေျမာက္ကိုရီးယား ၀ိန္းရြန္နီလို႔ တင္စားၾက တဲ့ နံပါတ္ ၉ ထင္ပါ့ဗ်ာ) မ်က္ရည္စီးေထြက်ေနရင္း ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း ဆိုေနပုံကို သူစိတ္အလႈပ္ရွား ဆုံးပဲတဲ့။ ဒီမွာ က်ေနာ္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္လိုက္ပုံမ်ား။ က်ေနာ္ဟာ ေျမာက္ကုိရီးယားကို နအဖရဲ႕ ႏ်ဴကလီး ယားအေရးမွာ အဓိကပါ၀င္ပတ္သက္ေနတာေၾကာင့္ မလိုစိတ္ႀကီးႀကီးမားမားရွိေနေပမယ့္ အဲဒီ့ က စားသမား မ်က္ရည္ေတြေတြက်ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း ဆုိေနပုံကိုျမင္ရေတာ့ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ထ မိေတာ့တာပဲဗ်ာ။<br /><br />ေျမာက္ကိုရီးယားဟာ တံခါးပိတ္၀ါဒနဲ႔ အထီးက်န္ျဖစ္ေန တဲ့ႏိုင္ငံျဖစ္တာနဲ႔အမွ် ကမၻာ့ေဘာလုံးျဖစ္ စဥ္မွာ မ်က္ႏွာပန္း မလွခဲ့ရပါဘူး။ ဇာတိေသြးဇာတိမာန္နဲ႔ မနည္းႀကိဳးစား ခဲ့ၾကေပမယ့္ တပြဲတေလမွ ေအာင္ျမင္မႈ မရခဲ့ရွာပါဘူး။ ေပၚတူဂီအသင္းနဲ႔ပြဲမွာဆို (၇) ဂိုးေလာက္အသြင္း ခံလိုက္ရေတာ့ ေျမာက္ကုိရီးယားကစားသမားေတြ ငိုေတာ့မတတ္ မ်က္ႏွာေလး ငယ္ေနရရွာပုံဟာ စစ္အက်ဥ္းစ ခန္းတခုထဲမွာ သုံ႔ပန္းေတြ အညႇဥ္းဆဲခံေနရတဲ့ပုံထက္ မေလ်ာ့ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ ေဘာလုံးပြဲအတူ ၾကည့္တဦးက ဒီေကာင္ေတာ့ သူ႔ႏိုင္ငံျပန္ေရာက္ရင္ စစ္ခုံရုံးတင္ၿပီး ေသဒဏ္အေပးခံရ မယ္ထင္ တယ္။ ၿပိဳင္ပြဲကို လႊတ္လိုက္ကတဲက (၃) ဂိုး အထက္ရႈံးရင္ ေသဒဏ္လို႔အမိန္႔ ေပးထားပုံရတယ္လို႔ အရႊန္းေဖာက္ေနေသးေတာ့ အာဏာရွင္လက္ေအာက္က အားကစားသမားသမားတဦးရဲ႕ဘ၀ကို ေျပးျမင္ေယာင္မိ လုိက္ပါေသးတယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကမၻာနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ၿပိဳင္ၾကဆိုင္ၾကရတဲ့ပြဲမွာ ပရိတ္သတ္ဆုိတာကလည္း အေရးပါဆုံး ေန ရာက ပါ ပါ တယ္။ သူတုိ႔ခမ်ာ လူသိန္းေသာင္းခ်ီ ဆူညံ့ေအာ္ဟစ္ ခုန္ ေပါက္အားေပးေနၾကတဲ့ အ ထဲမွာ စုေပါင္းလိုက္မွ ဆယ္ဂဏန္းမရွိတရွိ လူစုေလးနဲ႔ လူပုံအလယ္မ်က္ေစ့ သူငယ္နဲ႔ အားေပးၾကရ တာပါ။ ဒီၾကားထဲ ကိုယ့္အသင္းက ၀က္၀က္ကြဲအရႈံးႀကီးရႈံးျပန္ေတာ့ ၿငိမ္ၿပီးကုပ္ေနၾကပုံဟာျဖင့္ ျမင္ရ ရင္နင့္စရာပါ။ <br /><br />တကယ္ေတာ့ အစုိးရတရပ္မေကာင္းလိုက္တာနဲ႔ အဲဒီ့ ႏိုင္ငံ အဲဒီျ့ပည္သူေတြဟာ အလုိလို မ်က္ႏွာ ငယ္ၾကရတာပါ။ အားကစားသမားတေယာက္ အမိႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆုိၿပီး မ်က္ရည္က်တာဟာ ႏိုင္ ငံခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုႏိုင္တာမွန္ေပမယ့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြ ကမၻာပံုအလယ္မွာ အခုလို အစစအ ရာရာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရတာကို အျခားကမၻာ့ႏိုင္ငံက ျပည္သူေတြနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္ ျမင္ေတြးမိၿပီး ေၾကေၾက ကြဲကြဲ မ်က္ရည္က်ေနတာမ်ားလားလုိ႔လဲ မဆိုႏိုင္ေပဘူးလား။ သူ႔အာရုံထဲရွိေနတာကိုေတာ့ ဘယ္ သူေျပာႏိုင္မွာလဲ။ <br /><br />က်ေနာ္ယံုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အာဏာရွင္စနစ္တခု ေအာက္မွာ အားကစားသမား၊ အႏုပညာ စာေပ ပညာရွင္၊ အျခားအျခားေသာ နယ္ပယ္အသီးသီးက အတတ္ပညာရွင္၊ အသိပညာရွင္ စသ ျဖင့္ ဘယ္သူမဆို ကမၻာေပၚက ဘယ္ေနရာမွမဆုိ မ်က္ႏွာပန္းမလွရုံမွ်မက မ်က္ရည္က် ေလာက္ ေအာင္ အားငယ္ရၾက ရွာမွာပါ။ ဒီေန႔ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးကို က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားေတြ နည္းလမ္း အဖုံဖုံ၊ ဘ၀ရပ္တည္ပုံအေထြေထြနဲ႔ ေရာက္ေနၾကေပမယ့္ မ်က္ႏွာေမာ္ႂကြား ေနႏိုင္ခဲ့ၾကရဲ႕လား။ က်ေနာ္ေတာ့ ဘ၀တူ ျပည္သူခ်င္းအျဖစ္နဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားေဘာလုံးသမားေတြကို စာနာေနမိတာ ပါပဲ။ <br /><br />ကဲ က်ေနာ္တုိ႔ဆိုရင္လည္း က်ေနာ္တို႔အမိႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ သီခ်င္းကို မူရင္းအႏွစ္သာရ အစစ္အမွန္ အတိုင္းနဲ႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲမဆုိၾကရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ က်ေနာ္ျဖင့္ ကမၻာပုံအ လယ္မွာ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ၀ံ့၀ံ့ႂကြားႂကြားနဲ႔ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ အတူ သံၿပိဳင္သာေအာ္ဟစ္ ဆုိခ်င္ေနမိေတာ့တာပါပဲ။ အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္ အျမန္ဆုံးလြတ္ေျမာက္ၿပီး ႏိုင္ငံ ေတာ္သီခ်င္းမူရင္းအတိုင္း မျဖတ္မေတာက္ မသုတ္သင္ထားဘဲ မိတ္ေဆြတို႔ က်ေနာ္တို႔ သံၿပိဳင္ ဆိုၾကဖို႔ အခ်ိန္တန္ ရုံေတာင္မကေတာ့ဘူးမဟုတ္လားဗ်ာ။ မ်က္ရည္ေတြေတြ က်ေနရင္ေတာင္ စီး ပေလေစ ေမာင္ မသုတ္လိုက္နဲ႔ ေပါ့။ <br /><br />ခင္လြန္း<br />ဇူလိုင္၊ ၁၁ ရက္။ ေန႔ - ၂း၁၅ နာရီ<br /></span>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-6569404582990438663?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-60064746310073384672010-05-15T21:42:00.000-07:002011-04-18T20:19:59.893-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S-941cIPHxI/AAAAAAAAAQA/09y_kP9Rkdw/s1600/kta-may8.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 200px; height: 139px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S-941cIPHxI/AAAAAAAAAQA/09y_kP9Rkdw/s320/kta-may8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471724931757580050" border="0" /></a><br />မ်က္ရည္က်တတ္ရင္<br />အမွန္တရားက ေနာက္ဆုတ္ရတဲ့ ေန႔လည္ခင္းေတြအတြက္<br />ကိုယ့္အသားကိုယ္ ျပန္လွီးထုတ္စရာမလို…။<br />သစၥာတရားမွာ ရက္အကန္႔အသတ္မရွိ<br />တကယ္ခ်စ္ရင္ မလြမ္းနဲ႔<br />လာ နမ္း လွည့္ ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဆက္ေဝမိုး</span><br />၇.၅.၂၀၁၀<br />မနက္ ၉ နာရီ ၁၅ မိနစ္<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ေန႔သစ္ ... မွ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-6006474631007338467?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-13541278123869639352010-04-23T20:15:00.000-07:002011-04-18T19:25:14.285-07:00ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚသား ငါ <br />ေမြးကတည္းက ေရကူးတတ္တယ္ <br />ျမစ္လယ္မွာ ကိုယ္ကိုေဖာ့ မ်က္ႏွာေလးေဖာ္ <br />ေကာင္းကင္းေပၚေမာ္ၾကည့္ရင္း အၾကာႀကီး ေနႏုိင္တယ္။ <br />နားႏွစ္ဖက္ ေရျပင္မွာ ျမဳပ္နစ္ေနတဲ့ တခ်ိန္လံုး <br />ႏြံဝါေတြ ပို႔ခ်သံ တစ္စီစီ ၾကားရတယ္။ <br />ဒါ တျပည္လံုး ျမစ္ေခ်ာင္းစိမ့္စမ္းေတြက <br />သယ္ေဆာင္လာတာ <br />စုိက္ၾကစမ္း ပ်ဳိးၾကစမ္း ရွင္သန္ၾကစမ္း <br />ေက်းဇူးေတာ္ ေဖာ္က်ဴးသံေတြ။ <br />အညာေဒသက တို႔ေသြး တို႔သားေတြ <br />ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာ လာ အေျခခ်ၾကတယ္။ <br />ဘဝသစ္ရြာေတြ ဒီမွာ လာတည္ၾကတယ္။ <br />ကရင္စု၊ ရွမ္းစုတဲ့ တိုင္းရင္းသားအမည္နဲ႔ ရြာေတြ ရြာေတြ <br />ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ ေရရွိတယ္ ေျမဆီရွိတယ္ <br />နာဂစ္တဲ့ <br />သဘာဝေဖာက္ျပန္တဲ့ဒဏ္ ငရဲပြက္ပြက္ညံပေကာ <br />အႂကြင္းအက်န္ ဒီေရေတာေလးက <br />ရြာတရြာကို အသက္ကယ္ႏုိင္ခဲ့သတဲ့ <br />မုန္းမွ က်ဳိက္လတ္ ေဒးဒရဲ <br />မုန္းမွ ကာလီဖိုးနီးယား ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း <br />ဘယ္ေလာက္ေဝးသြားလဲ။ <br />တို႔ ဘိုးေဘးဘီဘင္ေတြနဲ႔ အခု တို႔မ်ဳိးဆက္ေတြ <br />ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း ဘယ္ေလာက္ ေဝးသြားလဲ။ <br />နာဂစ္ဟာ <br />ငါ့ရင္ထဲ အခုထိ ဝင္ေမႊေနတုန္းပဲ။ <br /> <br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေမာင္ေအာင္ပြင့္</span> <br /> <br />ေမရဲ႕ ပန္းပြင့္ သို႔မဟုတ္ ကမ္းပါးေပၚက ကၽြံက်သြားခဲ့ေသာ <br />နာဂစ္ေန႔ နာဂစ္ည နာဂစ္အလြန္ ခံစားမႈကဗ်ာမ်ားထဲမွ တင္ျပပါသည္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-1354127812386963935?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-41204351121705862182010-03-26T04:24:00.000-07:002010-03-26T18:49:50.716-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S61kDr8xVrI/AAAAAAAAAP4/YUsoGJTWRWE/s1600/kl1-mar26.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S61kDr8xVrI/AAAAAAAAAP4/YUsoGJTWRWE/s200/kl1-mar26.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5453124738315540146" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">လထဲမွာ ေခြထားတဲ့<br />ဝင္ကစြက္အလြမ္းေတြက<br />ညညဆို ပါးပ်ဥ္းထတတ္လြန္းလို႔<br />တြန္သံကို ထူးခပ္ခဲ့ရၿပီ။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span></span><br /><span style="font-size:85%;">၂၆ မတ္လ ၂၀၁၀</span><br /><span style="font-size:85%;">ေန႔- ၃း ၃၀ နာရီ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-4120435112170586218?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-43955390281362624492010-03-09T05:53:00.000-08:002010-03-09T06:31:46.127-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S5ZTVan-ulI/AAAAAAAAAPg/XFDgOMovc3U/s1600-h/kl-mar9.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 350px; height: 379px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S5ZTVan-ulI/AAAAAAAAAPg/XFDgOMovc3U/s400/kl-mar9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446632426740562514" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာဖတ္သူမ်ားသို႔..</span></span><br />ေရးထားတာက ၾကာပါၿပီ။ ျပည္ပ မွာ ထုတ္ေဝေနတဲ့ ဂ်ာနယ္တခု အတြက္ ေရးခဲ့တာပါ။ အေျခအေန အရပ္ရပ္နဲ႔ ဘေလာ့ေပၚ တင္ဖို႔ ေနာက္က်ခဲ့တာကို နားလည္ေပး ေစခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ အက်အ ေပါက္ေလးေတြ နည္းနည္းတုိ႔ထိ ျပင္ဆင္ထားတဲ့အတြက္ ဂ်ာနယ္ မွာပါတဲ့ မူနဲ႔ ကြဲလြဲပါလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာပါရေစ။<br />အားလုံးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >စာေရးသူ</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >စကားေျပာခန္းမပါတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဝတၳဳ</span><br /><br />ဟူးခနဲျမည္ေအာင္ကို သက္ျပင္းေမာႀကီး မႈတ္ထုတ္လုိက္မိတယ္။ သြားၿပီ မမီေတာ့ဘူး။<br />ငါ့ကိုက ညံံ့လြန္းခ်ာလြန္းပါတယ္ေလလို႔လဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ပဲ သတၱဳခ်လိုက္ရတာေပါ့။ ရက္ သိၿပီး သားေပမယ့္ ျပကၡဒိန္ဆီ အၾကည့္ေရာက္တယ္။ ၁၈ - ရက္။ ၁၅ - ရက္ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လား။ ၈- ကို အၿမီးရွည္ရွည္ အေကာက္ေလးထည့္လိုက္ရင္ ၁၅ - ရက္ ျဖစ္သြားမွာ။ ဒါေပမယ့္ သူခ်ိန္းထားတဲ့ ၁၅-ရက္ ကေတာ့<span id="fullpost"> ျပန္ျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။ ၃ - ရက္လြန္ခဲ့ၿပီ။<br /><br />ဝတၳဳတိုေကာင္းေကာင္းေလးတပုဒ္ေလာက္ ခ်ီးျမႇင့္ပါဗ်ဳိ႕။ “ေကာင္းေကာင္းေလး”တဲ့။ “ခ်ီးျမႇင့္” ပါတဲ့။ ငါ့နဲ႔။ သူကေတာ့ တေလးတစားပါပဲ။ အယ္ဒီတာလဲ အယ္ဒီတာ၊ ကိုယ္တိုင္လဲ စာေရးေကာင္း၊ သူ႔လို စာေရးဆရာအယ္ဒီတာဆီက စာမူေပးဖို႔ေတာင္းလာတဲ့စာပါ။ “ခ်ီးျမႇင့္” ပါဆိုတဲ့စကားက အယ္ဒီတာ ေတြသုံး႐ိုးသုံးစဥ္လို႔ ေျပာႏိုင္ေကာင္းေပမယ့္ “ေကာင္းေကာင္းေလး” ဆိုတဲ့ စကားအသုံးအႏႈန္းက ကိုယ့္ကို တာဝန္ႀကီးသြားတာေပါ့ေနာ။ စာတပုဒ္ “ေကာင္းေကာင္းေလး” တိတိက်က်ေျပာရရင္ “ ဝတၳဳ တိုတပုဒ္ ေကာင္းေကာင္းေလး” ျဖစ္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ဒုလႅဘဆန္တာပဲ။ ငါလိုေကာင္ကေရာ တကယ္ “ေကာင္းေကာင္းေလး” ေရးတတ္ပါရဲ႕လား။ အလဲ့.. ဘယ္ဆုိးမလဲ။ ငါ့ဆီက “ေကာင္း ေကာင္းေလး” ရႏိုင္မယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္တာကိုက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘဝင္က်စရာ အထင္ႀကီးစရာ လို႔ေတြးရင္ေရာ မရ တတ္လား။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ဒီအေတြးက သက္ဆုိးမရွည္ဘူး၊ ခဏေလးပဲ ရပ္သြားတယ္။ “ေကာင္းေကာင္းေလး” ျဖစ္ဖို႔ အသာထား။ ဒီမွာ ဝတၳဳတိုတပုဒ္ ေရးလို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါလဲ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေရးလက္စ အ တိုေလးသုံးပုဒ္ရွိတယ္။ ေရးခ်င္ေနတာလဲ သုံးပုဒ္မကရွိတယ္။ ေရးလက္စကို အနားလုံး (အေခ်ာကိုင္ ၿပီး) ပို႔လိုက္ရင္ေရာ။ ဒါဆို စာမူပို႔ဖို႔ (၁၅- ရက္ေန႔ေနာက္ဆုံးထား ခ်ီးျမႇင့္ပါ) ရက္သတ္ထားတာကို မီ မွာ။ ခက္တာက ဒီသုံးပုဒ္လုံးနဲ႔ သူတုိ႔ဂ်ာနယ္က သိပ္ ဟာမိုနီမျဖစ္ဘူး။ အတုိလုိ႔ဆုိေပမယ့္ ကိုယ့္စာက စေပ့ (Space) နဲနဲမ်ားေနတယ္၊ ရွည္ေနတယ္။ အေၾကာင္းအရာပိုင္းလဲ ပါတာေပါ့။ ခ်ဳံ႕လိုက္ရင္လဲ ဝန္ မင္းပုဆိုး ႂကြက္ကိုက္ထားသလို ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္၊ မမိုက္ဘူး။<br /><br />ဒါနဲ႔ပဲ ေခါင္းထဲမွာ အျပင္ထြက္ခ်င္လို႔ကဆုန္ေပါက္ေနတဲ့ အမီနာက်ီ႕အေၾကာင္း ေရးရေကာင္း မလား စိတ္ကူးမိတယ္။ ရန္ကုန္ဆင္ေျခဖုံးက ႏို႔ကုလားမတေယာက္အေၾကာင္း။ စတီးေရာင္ေျပးေေနတဲ့ ႏို႔ ပုန္းေတြကိုေခါင္းေပၚရြက္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေလဟာျပင္ေစ်းနားက ႏို႔ေစ်းကို ေန႔စဥ္ႏို႔ပို႔ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ ေပါက္ အိႏိၵယသူေပါ့။ နားေပါက္အက်ယ္ႀကီးမွာ ေၾကးကြင္းႀကီးေတြတဖက္တခ်က္နဲ႔။ ႏွာသီးဖ်ားမွာလဲ အေပါက္ေဖာက္ၿပီး နားမွာပန္သလုိ ေက်ာက္နီႏွာကပ္ပန္လုိ႔။ အဲဒါကို ဘာေခၚ လဲမသိဘူး။ (ေရးသာ ေရးခ်င္ မေလ့လာမိခဲ့)။ ထားပါေတာ့၊ နားမွာကပ္ပန္ထားတာကို နားကပ္ လို႔ေခၚရင္ ႏွာေခါင္းမွာ အေပါက္ေဖာက္ကပ္ထားတဲ့ဟာကုိ ႏွာကပ္လို႔ပဲ ေရးမယ္။<br /><br />အဲဒီ့အမီနာက်ီက စာဖတ္တယ္။ ေပါ့ေပါ့ေတာ့မထင္နဲ႔။ ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း) တို႔၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္းတုိ႔၊ ၿငိမ္းေက်ာ္တို႔ကိုမွ ဖတ္တာ။ ဖတ္တာမွ ႏြားေက်ာင္းရင္းနဲ႔ဖတ္တာ။ ႏြားေတြကိုစားက်က္ထဲမွာ လွန္ ထားၿပီး သူက ေနရိပ္ေကာင္းေကာင္းေလးမွာ အမွီရွာၿပီး ဝတၳဳဖတ္ေတာ့တာ။ ဗမာစာ ဘယ္ႏွတန္း တတ္တယ္မသိဘူး။ သူ႔လက္ထဲမွာ ဝတၳဳစာအုပ္ကေတာ့ ျပတ္တယ္ကိုမရွိတာ။<br /><br />ညေနညေန ႏြားသြင္းခ်ိန္ေရာက္ရင္ အမီနာက်ီ႕ေျခလွမ္းက စားက်က္ထဲက စပိုးနင့္ၿပီးျပန္လာတဲ့ သူ ႏြားအုပ္လိုပဲ ေျခလွမ္းေတြ ေလးတိေလးကန္နဲ႔။ သူကေတာ့ အစာဝ (အဲေလ) တခုခုစားလာလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေမာ့လာလို႔။ ေမာလာလို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေမာ့လာလို႔။ သူႏြားေက်ာင္းရင္ ယူယူသြား တတ္တဲ့ လြယ္အိတ္ထဲမွာက ငုံဖို႔ကြမ္း၊ ေသာက္ဖို႔ေရဗူး၊ ဝတၳဳစာအုပ္နဲ႔ ပုလင္းျပားေလးတျပားဗ်။ ကြမ္းေလးငုံ၊ ဝတၳဳေလးဖတ္ၿပီး ညေနေစာင္းလို႔ ႏြားေတြ စားက်က္ထဲက ေခါင္းတေမာ့ေမာ့ျဖစ္လာၿပီ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ (အစာဝေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ဆိုလားဗ်ာ) ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ သူကလဲ ခ်ိန္သား ကိုက္ ပုလင္းျပားေလးကို ဖြင့္ၿပီ။ အရက္တက်ဳိက္၊ ေရတက်ဳိက္။ ႏြားေတြခ်ည္တိုင္ျပန္ၿပီဆိုမွျဖင့္ အမီ နာက်ီ႕ေျခလွမ္းကလဲ ဟုိလူ႔ဝင္တိုက္ေတာ့မလို၊ ဒီလူ႔ ဝင္တိုက္ေတာ့မလို ဒယီးဒယိုင္။ တေနကုန္ ႏြား စားက်က္ထဲ မေျပာခဲ့ရတဲ့ ပါးစပ္ကလဲ ဘာေတြေျပာလာဆုိလာသလဲ မသိ။ ဆဲတာလား ဆိုတာလား မကြဲဘူး။ ဆုိ တယ္ဆုိတာ သီခ်င္းကိုေျပာတာ၊ ဗမာသီခ်င္းလား၊ ကုလားသီခ်င္းလား ေလလုံးက မကြဲ ေတာ့ဘူး။<br /><br />အမီနာက်ီဘာေၾကာင့္အရက္ေသာက္တာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲမသိဘူး။ ကုလားမတေယာက္မို႔ပါလို႔ ေျပာရင္ ကိုယ္တို႔လမ္းထိပ္က ပန္းေရာင္းတဲ့ ေဒၚလွျမင့္ႀကီးလဲ အရက္ေသာက္တာပဲ။ ကုလားမေတြ ဗမာမေတြနဲ႔ေတာ့ အရက္ေသာက္တာမဆိုင္ဘူး ထင္တာပဲ။<br /><br />ေဒၚလွျမင့္ႀကီး ေထြလာမူးလာၿပီလားဆုိ ရင္ …<br />“ငါ _ ီး တဲ့ မွ ပဲ” ဆိုတဲ့<br />သူ႔မရွိတဲ့ဟာနဲ႔ တိုင္းထြာဆဲေတာ့တာမွ မုိးမႊန္ေနေရာပဲ။ အမီနာက်ီ ကေတာ့ ဆဲတာလား ဆိုတာလား ဆုိတာကို ကိုယ္လဲမသိဘူး။<br /><br />ကိုင္း အမီနာက်ီ႕အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ေရးဖို႔ေကာင္းသလဲ။ ေခါင္းထဲမွာ စီထားၿပီးသား။ ဟို ေရး လက္စ သုံးပုဒ္ကိုလွည့္မကိုင္ေသးဘဲ အမီနာက်ီ႕အေၾကာင္းေရးလုိက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား။ ၁၅ ရက္ ေန႔မီေအာင္ ေဝါခနဲေရသြန္လိုက္သလို ခ်ေရးလိုက္ရင္ ရမွာ။<br /><br />ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဂ်ာနယ္နဲ႔က မကိုက္ျပန္ဘူးထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အမီနာက်ီအေၾကာင္းက ဟုိး လြန္ခဲ့ တဲ့ အႏွစ္ ၂ဝ- အစိတ္က။ ခုေနျပန္ၾကည့္ရင္ ဝတၳဳေတာ့ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ အယ္ဒီတာမင္းေျပာ တဲ့ “ေကာင္းေကာင္းေလး”ေတာ့ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတြဘက္ကေတာ့ ေရးရင္ေကာင္းမွာပဲ ဆုိၿပီး ေရးၾကတာပါပဲ။ ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းဆုိတာကေတာ့ စာဖတ္သူရဲ႕မေႏွာနဲ႔“ဟပ္မိ”မွ ျဖစ္ရတာ မ်ဳိး မဟုတ္လား။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္စဥ္းစားမိတာက လတ္တေလာကိုယ္ေနေနရတဲ့ ဘဝပတ္ဝန္းက်င္ အေငြ႔ အသက္ကိုေရးတာကမွ ပိုေကာင္းမလားထင္မိတယ္။ လက္ရွိကိုယ့္ဘဝက ေတာႀကီးမ်က္မည္း ထဲေရာက္ေနရတဲ့ ဒုကၡသည္တေယာက္ေလ။ အဲဒီ့အေၾကာင္းေတြေရးရင္ ပိုေကာင္းမွာေပါ့။ တာဝန္ လဲ ရွိတယ္ေလ။ စာေရးသမားဆိုတာ ကိုယ္ေနတဲ့ဘဝဝန္းက်င္ကို ထပ္ဟပ္ရိုက္ခတ္ႏိုင္မယ္ဆုိတယ္ မဟုတ္လား။ <br /><br />ဟုတ္တယ္။ ဒုကၡသည္စခန္းထဲက ဘဝပုံရိပ္ေတြလဲ ကိုယ့္မွာေရးခ်င္တာေတြအမ်ားႀကီး။ ေရးဖို႔ ေမာင္းတင္ထားတာေတြမွ တကယ့္ကို အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီက ဘဝေတြလဲ စာဖတ္သူေတြ သိေစခ်င္ တယ္။ ကိုယ္တို႔တေတြဟာ ဘဝတေလွ်ာက္လုံး ဘယ္စဥ္ကမွ သဲ့သဲ့ေလးေတာင္ မစဥ္းစားဘူးတဲ့ “ဒုကၡသည္” ဆိုတဲ့ဘဝကို ေရာက္ေနတာရတာကလား။ ႐ိုး႐ိုးပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။ က်ေနာ္ႀကီးလာ ရင္ ဒုကၡသည္လုပ္ စားမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဘယ္သူမွ စာစီစာကုံးတပုဒ္ ေရးခဲ့ဖူးမယ္ မထင္ ပါဘူး။ ခက္တာက ခုျပန္ၾကည့္ေတာ့ ဒို႔ ဒုကၡသည္ သြားလုပ္ၾကမယ္၊ ဒါမွ အေမရိကားတုိ႔ ဘာတုိ႔ ေရာက္မွာဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္မွန္း ခ်က္နဲ႔ လာတဲ့လူေတြလဲ ေတြ႔လာရေတာ့ ေျပာရခက္ႀကီးပဲ။ ဒုကၡသည္ လာလုပ္ဖို႔ ေငြပုံေငြရင္းနဲ႔လာတဲ့ လူေတြ ရွိလာသဗ်။ တခ်ဳိ႕ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ဒုကၡသည္လာလုပ္တဲ့ လူ ေတြကိုၾကည့္လိုက္ရင္ မိုးႀကိဳးပစ္ရ ပါေစရဲ႕ ဒုကၡသည္ပါဗ်လို႔ ႀကိမ္ေျပာရမေလာက္ပဲ။ ေၾကးရတတ္ ေတြ၊ လူကံုထံေတြ၊ ပညာတတ္ေလးေတြ၊ ေရႊ တြဲလြဲ ေငြတြဲလြဲ။ တခ်ဳိ႕ ေငြစကၠဴအစိမ္းေတြဘာေတြ ကိုင္ၿပီးသုံးႏိုင္တဲ့လူေတြ။ ဝတ္ပုံစားပုံ ေတြကလဲ မေခၾကပါခင္ဗ်။ စကပ္ေပါင္တိုအကြဲ၊ ေဘာင္းဘီ ထည္လဲ၊ ဘြတ္ေတြ ရႊတ္ေတြအမ်ဳိးမ်ဳိး။ လူ ဒီဇုိင္းမ်ဳိးစုံ အရြယ္ကလဲ မ်ဳိးစုံပဲကိုဗ်ာ။ ဒုကၡသည္စခန္းထဲ မွာ သူတို႔က ကိုယ္ပိုင္ကြန္ပ်ဴတာ လက္ပေတာ့ေတြ ႏုတ္ဘုတ္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီနဲ႔။ ဇာတ္လမ္း သေဘာနဲ႔ေျပာရရင္ ေတာခန္းေတာင္ခန္းထဲ ေရာက္ေနတာေတာင္ ကိုယ္ေရာင္ ကိုယ္ဝါေတြက တ ညီးညီး တဝင္းဝင္းနဲ႔ပါ။ <br /><br />ဆိုေတာ့ ႏွစ္ပိုင္းခြဲေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ဒုကၡသည္ တကယ္ျဖစ္ရမွာမို႔ ျဖစ္လာတာရယ္၊ ဒုကၡသည္ ျဖစ္ခ်င္လြန္းလို႔ ဒုကၡရွိရာေနရာကို တမင္ဒုကၡရွာလာတဲ့သူရယ္လို႔။ ဒီႏွစ္ခုေပါ့ေနာ။ ဒီလို အတန္းအ စား ႏွစ္ခုခြဲကြဲတယ္။ ဒါေတြကို ကုိယ္စာေရးခ်င္တယ္။ ေရးလို႔ကိုမဆုံးႏိုင္ေအာင္ ေရးခ်င္စရာေတြပဲ။ ဘယ္လိုပဲဆုိေစ လူေတြစုေဝးေနရင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတရပ္ျဖစ္လာတယ္။<br /><br />လူအဖြဲ႔အစည္းဆိုတာတိုင္းမွာ လူမႈပဋိပကၡေတြမကင္းဘူး။ မတူညီတဲ့ အတန္းအစားႏွစ္ခုေၾကာင့္ ျပ ႆနာေတြရွိႏိုင္သလို အတန္းအစားတခုခ်င္းမွာလဲ လူမႈပဋိပကၡေတြဆုိတာ ရွိတာပဲ။ အစုလိုက္အ ဖြဲ႔လိုက္ ျပႆနာႀကီးငယ္ရွိသလို တဦးခ်င္းတမိသားစုခ်င္းဆီမွာလဲ ျပႆနာရွိတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ေတြ ဘာလို႔ဒုကၡသည္ျဖစ္လာၾကရတာလဲ။ ျပႆနာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီး။ ဆုံး ႏိုင္မယ္ေတာင္မထင္ဘူး။<br /><br />ဆိုေတာ့ ဒုကၡသည္စခန္းအေၾကာင္းပဲေျပာၾကမယ္။ စခန္းထဲမွာလဲ ျပႆနာေတြရွိတာေပါ့။ အဓိကအ က်ဆုံး အေျခခံျပႆနာကေတာ့ စား၊ ဝတ္၊ ေနေရး ျပႆနာ။ ဒါ အဓိက အက်ဆုံး။<br /><br />ၾကည့္၊ ကိုယ္ဆုိရင္ပဲ သက္ဆုိင္ရာကေနရာခ်ထားေပးတဲ့ အိမ္ကေလးက (တကယ္ေတာ့ တဲအိမ္ ေလးပါ) ယိုင္ရြဲ႕ေနၿပီ။ ေဘးကိုေစာင္းၿပီး ေရွ႕ကိုငိုက္က်ေနၿပီ။ ဒါက တဲေရွ႕က အျမင္။ ေနာက္ဘက္ ကၾကည့္ရင္ ေနာက္ေဖးအဖီက ပယ္တယ္တယ္ျဖစ္ေနၿပီ။ ၿပိဳက်လုက်ခင္ပဲ။ မျဖစ္ခံမလားဗ်ာ။ တႏွစ္ ေနရမယ့္ တဲကို သုံးႏွစ္သုံးမိုးမက ေနေနရတာမဟုတ္လား။ ေခါင္ယိုရင္ ေခါင္တက္ဖာ၊ တိုင္ေဆြးရင္ တိုင္ ေဆြြးနဲ႔ျပန္ဆက္။ ၾကမ္းက်ဳိးရင္ ရွိတာနဲ႔စပ္။ ဒီလိုစခန္းသြားေနရတာမဟုတ္လား။ ကိုယ့္အိမ္ဆို တိုင္ေျခေတြအားလုံးျပတ္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚတင္႐ုံေလး တင္ေနေတာ့တာ။ အိမ္ေပၚတက္လိုက္လို႔ မ်ားျဖင့္ ၿငိမ့္ခနဲ သိမ့္ခနဲ။<br /><br />ယူအဲန္အိပ္ခ်္စီအာရ္လို႔ေခၚတဲ့ ဒုကၡသည္ဆုိင္ရာ ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ႀကီးမွာက ရန္ပုံေငြ ျပတ္ေနၿပီ တဲ့။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာက ဒုကၡသည္ေတြ တေန႔တျခား တိုးတိုးလာ။ ကိုယ္တို႔ဆို ၿပီးခဲ့တဲ့ မိုးဦးအစမွာ အိမ္ျပန္ေဆာက္ဖို႔ဆိုၿပီး ယူကလစ္တိုင္ ႏွစ္တိုင္၊ အင္ဖက္မိုးက (၁ဝဝ) လား၊ (၁၅ဝ) လား၊ ၿပီးေတာ့ ဝါးက အလုံး (၄ဝ-၅ဝ) ယူအဲန္က ေပးတယ္။<br /><br />အိမ္တအိမ္လုံးက ပစ္ရေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ျပန္ေဆာက္ရမယ္ဆို ေတာ့ .. အင္း တိုင္ႏွစ္လုံးနဲ႔ အိမ္တအိမ္ ဘယ္လို အင္ဂ်င္နီယာမ်ဳိးက ေဆာက္တတ္ေလမလဲဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ ဒါေပ မယ့္ အက်ဳိးေတာ့မယုတ္ဘူးဗ်။ ဝါးတို႔တိုင္တို႔ အင္ဖက္မိုးတို႔ လက္သိပ္ထိုးေစ်းကြက္ေလးျဖစ္ သြား တာေပါ့။<br /><br />တတ္ႏိုင္တဲ့လူေတြက မတတ္ႏိုင္တဲ့လူေတြဆီမွာ လုိတာဝယ္ၾက။ ၿပီးေတာ့ ေျမကြက္လပ္ေလးေတြ ရွိ ရာမွာ အိမ္သစ္ေလးေတြေဆာက္ၾက။ စခန္းမွာ တရားဝင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့အိမ္ေတြအျပင္ နံပါတ္ပြား အိမ္ကေလးေတြ ဟုိေနရာက ဘြားခနဲ ဒီေနရာက ဘြားခနဲ ေပၚ ေပၚလာတာေပါ့။ မိုးဦးက် မႈိေလးေတြ လိုေပါ့ဗ်ာ၊ ေနာ။<br /><br />အိမ္တအိမ္ဆို ေအ ဘီ စီ ဆိုၿပီး အိမ္နံပါတ္ေတြ ပြားယူလိုက္တာ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းေတာင္ ရွိဆိုပဲ။ ဖက္ ဝါး ေရာင္းလိုက္ရတဲ့ လူေတြအဖို႔ကေတာ့ ခ႐ိုး ခယိုင္တဲကုပ္ေလးေတြထဲမွာ ေနျမင္လျမင္ ျဖစ္ သလိုေနၿပီး တတိယႏိုင္ငံတခုခုကို ျမန္ျမန္ ေရာက္ရပါေစေၾကာင္း ဘုရားမွာသာ ပုဆိန္ေပါက္ဆု ေတာင္းၾကေပေရာ့။<br /><br />အင္း..၊ ဒါေတြကိုေက်ာ္ၿပီး အမီနာက်ီရဲ႕ “အရက္ခ်ဳိ အခ်စ္ခါး” အေၾကာင္းေရးျပန္ရင္ မေကာင္းဘူး ထင္တယ္။ စာေရးသူဆိုတာ လက္ေတြ႔ပစၥကၡ ဘဝအေျခကိုပိုၿပီး စူးစူးရွရွျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္ျပ ေရးျပဖို႔ တာဝန္ရွိတာကလား။ ခက္တာက ဒါေတြခ်ည္းေရးျပေနလို႔က ဒုကၡသည္ ညည္းခ်င္းေတြပဲ ျဖစ္ ေနမလား။ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈ ဆိုသလို ကိုယ့္အျဖစ္နဲ႔ကိုယ္ ဒီလမ္းကိုေရြးခ်ယ္ခဲ့တာကိုပဲ ႐ိုးမယ္ဖြဲ႔ ေရး ေနရတာလဲ လမ္းမက်ေသးပါဘူး။ တကယ္ပဲ ဒုကၡသည္စခန္းတေနရာမွာ ကိုယ္တို႔ေတြက ဘဝကို ေရစုန္ေမ်ာေနၾကၿပီလား။ ေရစုံေမ်ာလိုက္ၾကၿပီလား။ အားမဲ့မာန္မဲ့ အဓိပၸာယ္မဲ့ကုန္ၾက ေရာ့သလား။<br /><br />ဒါလဲ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေဟာၾကည့္။ ကိုယ္ ၁၅-ရက္ေန႔အမီ စာမူပို႔ေပးပါလို႔ အေၾကာင္းၾကား လာတာ ကို မီေအာင္မေရးလိုက္ႏိုင္တာကပဲ ေရစုန္ေမ်ာေနလို႔မွမဟုတ္ရတာ။ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့အလုပ္ တခုကို တာဝန္အရ ခံယူမႈအရ လုပ္ေနရတာေၾကာင့္ပဲဟာ။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္တို႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေရရွည္ အက်ဳိးရွိမယ့္ အလုပ္တခုကို ကိုယ္ယုံယုံၾကည္ၾကည္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲလုပ္ေနလို႔ပဲေလ။ ဒါက ခ်ဲ႕ရင္ ခ်ဲ႕ သလို ႀကီးက်ယ္တဲ့ေရရွည္အက်ဳိးစီးပြား။ တုိင္းရင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္းၾကား တဦးအေပၚတဦး ယုံၾကည္နား လည္ ခ်စ္ၾကည္ေပါင္းစည္းႏိုင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္။ ဒါကိုေျပာေနၾကတာၾကာၿပီ။ အစည္းအေဝးခန္းမေတြ မွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ လက္ပိုက္ၿပီး အတည္အခန္႔ေျပာခ်င္ေျပာမယ္၊ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာေတြမွာ ေသ နတ္ကုိပိုက္္ တိုက္ပြဲေတြဆင္ႏႊဲၿပီး ေျပာေကာင္းေျပာေနမယ္။ တခုမွမမွားဘူး။ သူ႔နည္းနဲ႔သူ အဟုတ္ ခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ဒါကို ဒုကၡသည္စခန္းတေနရာမွာ လုပ္ေနၾကတာဆုိေတာ့ တမ်ဳိးႀကီးမ်ား ျဖစ္ေန မလားေပါ့။<br /><br />စခန္းထဲမွာ စစ္စစ္ေပါက္ေပါက္ သတိထားမိေတာ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုံသေလာက္ရွိတယ္။ ကရင္လူ ထုက အမ်ားဆုံး။ ေနာက္ ဗမာ၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း၊ ကခ်င္၊ ဘိတ္ (ၿမိတ္) ထားဝယ္၊ ကယန္း။ ၿပီး ေတာ့ ပအို႔ဝ္း။ စုံမွစုံပဲ။ ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာေပါင္းကလဲ စုံတယ္။ ခရစ္ယာန္၊ အစၥလာမ္၊ ဗုဒၶ ဘာသာ အစုံရွိၾကတာပါ။ လူဦးေရကလဲ ေသာင္းဂဏန္း။ ကေလးလူႀကီးေပါင္း ႏွစ္ေသာင္းဝန္းက်င္ ရွိ မယ္။ လူမ်ဳိးဘာသာျခားသလို ဓေလ့ထုံးတမ္း ယဥ္ေက်းမႈေတြကလဲ စုံတယ္။ ဘဝနယ္ပယ္အရ ၾကည့္ ရင္လဲ ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ မဟာဘဲြ႔ယူထားတဲ့လူေတြ၊ အိုင္တီနည္း ပညာတတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား စတဲ့ ဘာသာစကားတတ္ေျမာက္သူေတြ၊ ၿပီး ေတာ့ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား၊ အဆိုေတာ္၊ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ အယ္ဒီတာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ စုံလိုက္သမွ။ ပန္းပုဆရာေတာင္ပါေသး။<br /><br />ဒါကို ကရင္အမ်ဳိးသားႀကီးတဦးက သတိျပဳမိတယ္။ သူက အရင္ကေတာ့ လက္နက္ကိုင္တိုက္ ပြဲဆင္ႏႊဲ လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးေပါ့။ ဒီဖထီးက တခါေတာ့ စခန္းထဲမွာရွိတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ဳိး စုံကို ဖိတ္ၿပီး ဒုကၡသည္ဘဝတူခ်င္း ဒီေနရာကေနစၿပီး အခ်င္းခ်င္းၾကား တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈတည္ ေဆာက္ၾကရေအာင္လား။ ခ်စ္ၾကည္မႈတည္ေဆာက္ၾကည့္ရေအာင္လားဆိုၿပီး အဆိုျပဳတယ္။ အနိမ့္ ဆုံး ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အျဖစ္ စခန္းထဲမွာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးနဲ႔ တမ်ဳိး ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားမႈ ထိန္းသိမ္းႏိုင္လိမ့္မယ္ ေပါ့။ လုံၿခံဳေရးအရလည္း ပါတယ္ေပါ့။ ဒီ့ထက္ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးနဲ႔ တမ်ဳိး ျခားနားကြဲျပားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံေတြ အျပန္အလွန္နားလည္ေအာင္ လုပ္ၾကည့္ၾကရေအာင္လားေပါ့။<br /><br />ကိုယ္ေတာ့ ဒီအဆိုကို သေဘာက်သြားတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဒါ သိပ္အေျခခံက်တာပဲ။ လက္ေတြ႔ ဘဝ နဲ႔လဲ စပ္ဟပ္တယ္။ တတိယႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံကိုထြက္ခြာဖို႔ ဆုံးျဖတ္လာခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ စခန္းထဲမွာ အ လကားမတ္တင္းေနမယ္ဆုိတဲ့စိတ္မ်ဳိး ကိုယ္မထားႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္တို႔တတ္ႏိုင္သမွ် ေမွ်ာ္ရည္ခဲ့တဲ့ အ လုပ္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္လူထု ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ အက်ဳိးရွိရာရွိေၾကာင္း ရတဲ့ေဒါင့္ကေနလုပ္ဖို႔ မေမ့ မ ေလ်ာ့တဲ့စိတ္ အၿမဲရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ေနရာတကာမွာ နိမ့္က်ေနခဲ့ရ တဲ့ တိုင္းရင္းသား ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြအတြက္ ကိုယ္တို႔မွာလဲ တာဝန္မကင္းဘူးလို႔ ခံယူတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ဖထီးအဆုိျပဳလာတဲ့အေပၚ ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ဘက္ကေန တက္တက္ႂကြႂကြပဲ ဝင္လုပ္ခဲ့တယ္။ <br /><br />ခုဆိုရင္ ဒုကၡသည္အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ တေယာက္ရဲ႕အားသာခ်က္ကို တေယာက္ကိုေဝမွ်တဲ့ ပညာရပ္ ဆိုင္ရာဖလွယ္တဲ့ (သင္ၾကားတဲ့) သင္တန္းေတြ၊ ကြန္ပ်ဴတာအင္တာနက္လို အိုင္တီနည္းပညာနဲ႔ ပတ္ သက္တဲ့သင္တန္းမ်ဳိးေတြ၊ အဂၤလိပ္စာ စကား။ ဂ်ပန္စာ စကား၊ ကိုရီးယားစာ စကား စတာေတြ သင္ ဖို႔ တိုင္းရင္းသားသင္တန္းေက်ာင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရင္ျပင္ဆိုတာကို ဖြင့္လွစ္ၿပီး ကိုယ့္အားကိုယ့္မာန္နဲ႔ ကိုယ္တို႔ လွမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ေနၾကၿပီ။ အခက္အခဲေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ဒုကၡသည္စခန္းဆုိ ေတာ့ ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းကလဲ ရွားပါးသား။ ေငြကလဲ တြင္းနက္လိုက္သမွ။ ဒီၾကားထဲ ႏွစ္ပရိေစၦဒနဲ႔ တည္ ေအာင္ ရွည္ၾကာခဲ့တဲ့ တဦးအေပၚတဦးသံသယစိတ္ကလဲ ခ်က္ခ်င္း ဘယ္အကင္းေသႏိုင္ၾကပါ့အုံး မလဲ။ ဒီလိုသင္တန္းေတြအျပင္ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးတမ္းေတြကို တဦးနဲ႔တဦး ၾကား သိျမင္နားလည္လာဖို႔ တပတ္တခါ အလွည့္က် ထုတ္ေဖာ္ေဟာေျပာပြဲေလးေတြလဲ လုပ္ၾကဦး မွာ။ မိမိ႐ိုးရာ ဂီတအဆိုအက၊ အတီးအမႈတ္၊ သီခ်င္း၊ စာေပ၊ အစားအေသာက္ေတြကအစ ဒါေတြ အားလုံးကို လုပ္ၾကမွာေလ။<br /><br />ဖထီးကေတာ့ေျပာတယ္၊ ဒါ အနာဂတ္ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ လက္ေတြ႔ က်တဲ့ စမ္းသပ္ကြင္းေလးတဲ့။ ငါတို႔ ဒုကၡသည္ရိကၡာ ထိုင္စားၿပီးေနတာထက္ အဓိပၸာယ္တခုကို ယုံ ယုံၾကည္ၾကည္ေဖာ္ေဆာင္ေနတာ အရႈံးထဲက အျမတ္ရွာတာတဲ့။<br /><br /><br />ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္တို႔ေတြဟာ အဲဒီ့ တိုင္းရင္းသားသင္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရင္ျပင္ထဲမွာ တ ေယာက္ရဲ႕တေယာက္ အျပဳံးခ်င္းဖလွယ္လာၾကတယ္။ တေယာက္ရင္ကိုတေယာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဖြင့္ ဖတ္ေနၾကတယ္။ ယဥ္ေက်းမႈခ်င္း ဝတ္မႈန္ကူးၾကတာေလ။ ဒီအေျခခံကေနန ခ်စ္ၾကည္မႈကို တည္ ေဆာက္ၾကရမွာ မဟုတ္လား။ အာဏာရွင္တေယာက္ေယာက္က အတင္းဇြတ္လုပ္ခိုင္းတာမဟုတ္တဲ့ ခ်စ္ၾကည္မႈေတြ လတ္ဆတ္တဲ့အၿပဳံးေတြနဲ႔ လက္ခ်င္းယွက္လို႔။<br /><br /><br />အင္း ဒါလဲ ဝတၳဳတပုဒ္ေလာက္ေရးမယ္ဆို ေရးလို႔ရတာပဲ။ အယ္ဒီတာမင္းမ်ား ႀကိဳက္မႀကိဳက္ ေတာ့မ သိ။ သူေျပာတဲ့ ဝတၳဳတိုေကာင္းေကာင္းေလးတပုဒ္ေတာ့ ျဖစ္လာေကာင္းရဲ႕လို႔ ထင္မိတာပဲေလ။ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးဝတၳဳတပုဒ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာ။<br /><br />ခင္လြန္း<br />ႏိုဝင္ဘာ၊ (၁၉)၊ ၂ဝဝ၉<br /></span>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-4395539028136262449?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-71785122330355059782010-01-23T23:07:00.000-08:002010-01-24T20:43:31.336-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S1vyLvScWdI/AAAAAAAAAPQ/YIUTGxzpwMs/s1600-h/kkl1.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 320px; height: 204px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S1vyLvScWdI/AAAAAAAAAPQ/YIUTGxzpwMs/s320/kkl1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430200059211569618" border="0" /></a>စာဖတ္သူမ်ားသို႔...<br />စာေရးသူရဲ႕ ငယ္ဘဝပုံရိပ္ တေစ့တ ေစာင္းလွစ္ျပတဲ့အေနနဲ႔ေရာ ငယ္သူ ငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို သတိရျခင္း မ်ားနဲ႔ပါ ဒီစာကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒီဝတၳဳကိုေရးျဖစ္ေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ေန႔မတိုင္မီကပါ။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အ မီ စာဖတ္သူမ်ားဆီ က်ေနာ္ ပို႔ေပး ခ်င္တာေလ။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအ မ်ဳိးမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေနာက္က်သြားခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ဒီဝတၳဳက အကန္႔အသတ္ေဘာင္ကိုလႊတ္ၿပီးေရးထားေတာ့ ျပည္တြင္းမွာတုန္းကဆို မဂၢဇင္းဝတၳဳရွည္ ေလာက္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဘေလာ့တို႔ဝက္ဘ္တို႔ေရစီးမွာ “က်ေနာ့္ရဲ႕ ႏွင္း” က အေတာ္ကို ကိုးလိုး ကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ သတိထားမိပါတယ္။ ခက္တာကဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ ေအာင္ လက္ကၽြံသြားခဲ့ ရပါၿပီ။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ဖတ္ေပးမယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ရေတာ့မွာပါ။<br /><br />ကိုယ္ေရးျဖစ္တဲ့စာေလးေတြ တစုတစည္းတည္းျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ပဲ ဘေလာ့ေပၚတင္ရလိုက္ရတာကို နား လည္ေပးၾကပါလို႔ပဲ ဆိုပါရေစ ေတာ့ဗ်ာ။ ဝတၳဳေခါင္းစည္းအတြက္ ကူေပးတဲ့ “ေနေန” ကိုလဲ ေက်းဇူး တင္ရေၾကာင္း ထည့္ေျပာပါရေစ။<br />စာေရးသူ<br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေက်ာက္ျဖစ္သြားတဲ့ ႏွင္း</span><br /><br />ႏွင္းမ်ားက ဒီဇင္ဘာ၏ ဝန္တာကိုထမ္းေဆာင္ရင္း ဝန္းက်င္တခိုတြင္ ဆိုင္း၍ေနေလသည္။ လာမည့္ ေလးငါးရက္ဆိုလွ်င္ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေတာ္၏ လြတ္လပ္ေရးေန႔အခါသမယ (၆၂) ႏွစ္တာ ကာလသုိ႔ ေရာက္ေပဦးေတာ့မည္။ အျခားအရာမ်ား အသာထား၍ လြတ္လပ္ေရးေန႔” သို႔ ေရာက္ေလတိုင္း က်ေနာ့္တြင္ မွတ္မွတ္ရရ ရွိခဲ့ဖူးေလေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို <span id="fullpost">သတိရေနမိတတ္သည္။ ထိုသို႔သတိရမိတိုင္းလည္း သူႏွင့္က်ေနာ့္ အၾကားရွိခဲ့ဖူးေလေသာ ကတိစကားတလုံးကပါ တပါတည္း ပါလာတတ္ပါသည္။ ျပန္ေျပာင္းေတြးၾကည့္ေတာ့ ႏွစ္ေပါင္း၃ဝ-ပင္ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီေကာ။ ယခုအခ်ိန္၌ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ခင္ေမာင္ထြန္းပင္လွ်င္ သည္ေလာက ေျမမဟီတေနရာတြင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိရွိ ေတာ့ပါေလစ။ ထို႔အတူ ခင္ေမာင္ထြန္းကလည္း တခ်ိန္တခါေလးမ်ား က်ေနာ့္အား သတိရေန တတ္ ေသးလွ်င္ ဘေဖၿငိမ္းတေယာက္ ဒီကမၻာေလာကႀကီး၌ ရွိမွရွိပါေလေတာ့အံ့ဟု ေတြးမိလိမ့္မည္ထင္ပါ သည္။<br /><br />ေအာ္ .. သူငယ္ခ်င္း ခင္ေမာင္ထြန္း၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔အခါသမယကိုေရာက္ေလတိုင္း မင္းကိုသတိရ ေန ပါေသးတယ္ “ေလာကႀကီး” ေရ။<center><b>.....</b></center><br /><center>(၁)</center>ခင္ေမာင္ထြန္းမွာ က်ေနာ္ႏွင့္ ကိုးတန္းဆယ္တန္း ၂ ႏွစ္ဆက္တိုက္ တတန္းထဲတခုံထဲ အတူထိုင္ခဲ့ၾက သည့္ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲေတာ့မဟုတ္။ ဝင္းတင္ ဆိုသည့္ ခပ္ေအးေအးခပ္ေငါင္ေငါင္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္လည္း တခုံထဲ အတူထိုင္ၾကရာတြင္ ပါပါသည္။ ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသားႏွင့္ စာသင္ခုံမလုံေလာက္၍ ႏွစ္ေယာက္စာခုံတန္းရွည္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ သုံး ဦး အတူထိုင္ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />ဒီေနရာတြင္ ထူးျခားသည္မွာ တူရာတူရာစုတတ္ၾကသည့္ သေဘာသဘာဝေၾကာင့္ေပလား၊ အျခားအ ျခားေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္း မ်ားေၾကာင့္ေပလားေတာ့မသိ။ က်ေနာ္တို႔ သုံးဦးသားက အတြဲညီလွ သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ က်ေနာ္တို႔ ဥပဓိမ်ားမွာ တတန္းလုံးတြင္ ေတာ္ေတာ္ေလး မြဲတိမြဲဲျပာ စုတ္တိစုတ္ခ်ာႏိုင္လွျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္၍ ေျပာဆိုရမည္ဆိုလွ်င္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၉ တန္း (ဒီ) အခန္းထဲတြင္ လူမြဲစာရင္းေကာက္ယူမည္ဆိုပါက က်ေနာ္တို႔သုံးဦး ေရွ႕ဆုံး တန္းက စာရင္းေပါက္မည္မွာ အျငင္းပြားဖြယ္ရာမရွိႏိုင္။ တိုတိုေျပာရလွ်င္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ခပ္မြဲမြဲမိ သားစုမ်ားက ဆင္းသက္လာရေၾကာင္း ႐ုပ္သြင္အရေရာ ဝတ္စားမႈအရပါ ထင္းထင္းႀကီးေပၚလြင္လွ သည္။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ လက္သမားဆရာႀကီးတဦး၏သား ခင္ေမာင္ထြန္း တြင္ ႏြမ္းဖတ္ဖတ္ ေကာ္ လံကတုံးအက်ႌေလးတထည္၊ မိုးျပာေရာင္လြင့္လြင့္ ရွပ္လက္တိုေလးတထည္တို႔သာ စာသင္ႏွစ္ တႏွစ္တာလုံး ထည္လဲဝတ္ေနရေလ့ရွိၿပီး က်ေနာ္ကလည္း ပခုံးစြန္းတြင္ ဖာရာေထးရာဗလပြႏွင့္ တက္ ထရြန္ ရွပ္လက္တိုေလးတထည္၊ အေမ့ေမာင္ က်ေနာ့္ ဦးေလးအက် အကြက္စင္းအက်ႌေလး တထည္ တုိ႔ႏွင့္သာ တႏွစ္တာ စခန္းသြားခဲ့ရပါသည္။ ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ သာမန္အစိုးရဝန္ထမ္း တဦး ၏သားျဖစ္သူ ဝင္းတင္ မွာလည္း က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ ပိန္မသာလိန္မသာအစားထဲကျဖစ္ၿပီး သည္လို ပုံသည္လိုမ်ဳိးႏွင့္ က်ေနာ္တို႔၏ အထက္တန္းေက်ာင္း ေက်ာင္းသားဘဝကို ခရီးႏွင္ခဲ့ၾကရျခင္းကို မွတ္မိေနသည္။<br /><br />စင္စစ္ က်ေနာ္တို႔သုံးဦးသားအနက္ အသြင္တူဆုံးမွာ ခင္ေမာင္ထြန္းႏွင့္ ဝင္းတင္ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ႏွစ္ ေယာက္က ပုံမွန္အားျဖင့္ လူေအးမ်ားဟု ဆိုႏိုင္ၿပီး စကားနည္းၾကပုံခ်င္းတူသည္။ ဝင္းတင္စကား ေျပာလွ်င္ ေလသံေအးေအးတိုးတိုးေလးေျပာတတ္ၿပီး ခင္ေမာင္ထြန္း က စကားထစ္သည္။ ေတာ္ ေတာ္ပင္ ထစ္ရွာသည္။ ဒါေပမင့္ တာထြက္မွန္ၿပီး အရွိန္ရသြားလွ်င္ေတာ့ ေျဖာင့္သြားေတာ့၏။ ခင္ ေမာင္ထြန္း စကားေျပာဖုိ႔ခ်ီလွ်င္ “ေလာကႀကီးကကြာ ေလာကႀကီးမွာကြာ..” စသျဖင့္ အစခ်ီကာ ေျပာေလ့ရွိရာ သူ ဘာေျပာေျပာ ေလာကႀကီးမပါဘဲ မေနတတ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ကိုက်ေနာ္က “ေလာက ႀကီး” ဟု အမည္ ေျပာင္ ေပးထားသည္။<br /><br />ေျပာရလွ်င္ သူတုိ႔ႏွင့္က်ေနာ္က အကြာႀကီးကြာသည္။ က်ေနာ္က စကားမ်ားေသာ ႂကြက္။ လူက လည္း သိပ္ၿငိမ္ၿငိမ္မေနတတ္။ ဆရာမရွိလွ်င္ စာသင္ခုံကို ဒရမ္လုိသေဘာထားၿပီး ေခါက္လား ေခါက္ ေန တတ္သည္။ ဒါမွမဟုတ္ သစ္သားစားပြဲခုံေပၚတြင္ ခဲတန္ခၽြန္သည့္ ဓားဦးျဖင့္ စိတ္ကူးတည့္ရာ ကႏုတ္ပုံတခုခု ထြင္းေကာင္း ထြင္းေနတတ္သည္။ တခါတေလ ႏွစ္ႀကိမ္ဆက္တိုက္ ဆရာမ်ားမလာ လွ်င္ေတာ့ ေက်ာင္းနံရံကို ကြန္ပါေဒါက္စူးျဖင့္ ဓားေပါက္တမ္း ကစားေတာ့၏။ ဆိုပါေတာ့၊ ခင္ေမာင္ ထြန္းႏွင့္ ဝင္းတင္တို႔က အၿငိမ္သမား။ က်ေနာ္က အလႈပ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကိုလႈပ္တဲ့ အလႈပ္။ ဒီ ေတာ့ က်ေနာ္လည္း နာမည္ေျပာင္တခု ရလာသည္။<br /><br />က်ေနာ့္အမည္က “ေမ်ာက္ညိဳ” တဲ့။ ကာတြန္းဦးေအာင္ရွိန္၏ ဇာတ္ေကာင္မ်ားစြာအနက္ နာမည္ ေက်ာ္ ဦးစိတ္တိုနဲ႔ ေမ်ာက္ညိဳ ဇာတ္ကြက္ထဲမွ ေဒါသႀကီးသည့္ ဦးစိတ္တို၏ ငွက္ေပ်ာေတာကို အ လစ္ဝင္ဝင္ခိုးတတ္ေသာ ေမ်ာက္တေကာင္၏အမည္ကို က်ေနာ္ ထိုက္တန္စြာ ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ သည္။ ဝင္းတင္ အမည္ေျပာင္ကိုေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မမွတ္မိေတာ့။<center><b>.....</b></center><br />တခါသားမွာေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္းက စကားတခုဆိုလာသည္။<br />“ေဟ့ ေမ်ာက္..ေမ်ာက္..ေမ်ာက္ညိဳ၊ ေလာကႀကီးမွာ ဘာအေရးႀကီးဆုံးလို႔မင္းထင္သလဲ” တဲ့။<br /><br />ထိုေန႔က ေက်ာင္းအစည္းအေဝးရွိ၍ အလွည့္က်ဆရာမ်ားမလာသျဖင့္ က်ေနာ္က ဓားေပါက္တမ္း က စားရေကာင္းမလား လုပ္ေနစဥ္ ခင္ေမာင္ထြန္းက ထိုစကားကို ဆိုလာခဲ့သည္။ မွန္တာေျပာရပါက ထို အေၾကာင္းကို က်ေနာ္စိတ္မဝင္စားလွ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ကို အလြန္တြယ္တာသည့္ သူငယ္ခ်င္းမုိ႔ အ လိုက္သင့့္ျဖစ္ရန္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားရသည္။<br /><br />“အမ်ားႀကီးပဲကြ၊ ငါမေျပာတတ္ဘူး”<br /><br />“မဟုတ္ဘူးေလ၊ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ဘယ္ရွိမလဲကြ အေရးပါဆုံးကိုေျပာတာ”<br /><br />တကယ္ေတာ့ ထိုျပႆနာမွာ ကိုယ့္ရွဴးကိုယ္ပတ္သည့္ ျပႆနာဟုလည္း ဆုိႏိုင္သည္။ ျဖစ္ပုံကို က်ေနာ္ လင္းျပခ်င္သည္။ က်ေနာ္က အေဆာ့သန္ၿပီး ဂဏွာမၿငိမ္လွေသာ္လည္း တဖက္တြင္ စာဖတ္ ဝါသနာလည္း ထုံသလို ကဗ်ာေလးဘာေလးလည္း အ႐ူးထၿပီးေရးသည္။ ထိုစဥ္ထဲက က်ေနာ္ဖတ္ သည့္ စာမ်ားမွာ သခင္ျမသန္းတို႔ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို႔ ျဖစ္ေနၿပီ။ နားလည္လွလို႔ေတာ့မဟုတ္။ ကိုယ့္ဘဝက ခပ္မြဲမြဲဆုိေတာ့ ငမြဲမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳသည့္စာမ်ားကို က်ေနာ္ ႀကိဳက္တတ္သည္။ ဆရာ ဗန္းေမာ္ တင္ေအာင္၏ အညၾတၾကက္ေတာတုိ႔ ငၾသတို႔ကို သေဘာက်သည္။ တခါတခါ ၾကက္ေတာ စ်ာန္ဝင္ေနသည့္ က်ေနာ္က စာအုပ္ထဲကဒိုင္ေၾကာင္ေတြ သူတို႔ကို ေျပာျပတတ္၏။ က်ေနာ္ဖတ္ဖူးခဲ့ ေလသမွ် ဝတၳဳထဲမွအလုံးေတြကို မႏိုင္မနင္းအာလုပ္သြင္းကာ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ဟဲဟဲ ရလဒ္က ေတာ့ ဒီႏွစ္ေကာင္၏ လႊတ္ အထင္ႀကီးမႈကို ခံရျခင္း။<br /><br />တခါတခါက်ေတာ့လည္း ထိုအထင္ႀကီးခံရမႈကပင္ ျပႆနာျဖစ္တတ္ျပန္သည္။ ခုပင္ၾကည့္။ ေလာက ႀကီးမွ ဘာအေရးႀကီးဆုံးလဲတဲ့။ ဓားဝိဇၨာလုပ္ဖို႔ဟန္ျပင္ေနစဥ္ “ေလာကႀကီး” က ျပႆနာရွာေလၿပီ။ သူ႔မ်က္ႏွာ ေပၚတြင္လည္း ခါတိုင္း က်ေနာ္ မျမင္ဖူးသည့္ အေရာင္တမ်ဳိးကို ျမင္လိုက္မိ၏။<br /><br />က်ေနာ္က ကြန္ပါေဒါက္စူးခၽြန္ကို ခုံေပၚတြင္တေဒါက္ေဒါက္လုပ္ရင္း “ဘာလဲ ေငြလား” ဟု ျပန္ေမး ေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္းက ေခါင္းကို ေလးတြဲ႔တြဲ႔ ခါသည္။ မဟုတ္ေသးဘူးဆိုသည့္သေဘာ။ က်ေနာ္ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါဦး မည္နည္း။<br /><br /><br />“ဒါဆိုလဲ မင္းပဲေျပာေတာ့ေလာကႀကီး၊ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ ဘာအေရးႀကီးဆုံးလဲ၊ ေငြမဟုတ္ရင္ ဘာ လဲ”<br /><br />“ေငြ..ေငြ..ေငြလဲ ပါ..ပါ..ပါေတာ့..ပါတယ္ကြ၊ ဒါေပမဲ့ ေငြထက္ ဂုဏ္..ဂုဏ္..ဂုဏ္က ပိုအေရးႀကီးတယ္ သိ..သိ..သိလား”<br /><br />သူ႔မွာ အေလးအနက္တခုခုေျပာခ်င္လာလွ်င္ ခုလိုပဲ ပိုထစ္ေငါ့ေနေလ့ရွိရာ က်ေနာ္နားေထာင္ရင္း ေမာေနသည္။ ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ သူတို႔မိသားစု ပတ္ဝန္းက်င္၏အထင္ေသးအျမင္ေသး ခံရပုံေတြ၊ မ်က္ႏွာငယ္ရပုံေတြ၊ ခြဲျခားဆက္ဆံခံရပုံေတြကို က်ေနာ့္အား ေျပာျပသည္။ သူတစုံတရာေသာ ကိစၥ ႏွင့္ ခံစားေနရပုံေပၚသည္။ ဒီေတာ့လည္း က်ေနာ္က ထုံးစံအတို္င္း က်ေနာ္တုိ႔ဘဝမ်ားခ်င္း မကြာလွ ပုံ ခါးသီးလွသည့္ ေလာကဓံ႐ိုက္ပုတ္ခ်က္မ်ား ခံေနရတာခ်င္း တူညီပုံေတြကို ေျပာျပရသည္။<br /><br />တကယ္လည္းမကြာျခားလွ။ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားအတြင္း ခင္ေမာင္ထြန္းက သူ႔ဖခင္၏ လက္သမားလုပ္ငန္းခြင္သို႔ အကူလိုက္ရသလို က်ေနာ္လည္း ဦးေလးႏွင့္အတူ ေစ်းဆိုင္းထမ္း၍ လမ္း တကာလည္ ေရာင္းရသည္။ ကံဆိုးသည့္အခါမ်ားတြင္ လူပ်ဳိေပါက္ျဖစ္စ က်ေနာ့္မွာ အတန္းေဖာ္ ေကာင္မေလးမ်ား၏အိမ္သို႔ ဆိုက္ဆုိက္ၿမိႇဳက္ၿမိႇဳက္ႀကီး ေရာက္သြားတတ္ရာ မ်က္ႏွာဘယ္လိုထား ရ မွန္းမသိေအာင္အရွက္ရၿပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ေရးကိုပင္ ေတာ္ေတာ္အားျပန္ေမြးယူရသည္။<br /><br />ဒါကို က်ေနာ္ကေျပာျပေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္းဟူေသာ ေလာကႀကီး၏မ်က္ႏွာသည္ သုန္မႈန္ေနရာမွ နည္းနည္းၾကည္လာ လင္းလာသလို။ ဒါေပမင့္ သူက အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြဟု လူအမ်ားႏႈတ္မွာ ေျပာဆိုၾကေသာ္လည္း သူ႔အေဖလို ႐ိုးသားစြာလက္သမားလုပ္စား သူတဦးအေနႏွင့္ ေနရာတိုင္း အ ရာသြင္းျခင္းမခံရသလို အထင္ အျမင္ေသးမႈပါခံေနရ၍ သူဝမ္းနည္းရေၾကာင္းေတြ ဆက္ေျပာသည္။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ ထိုေန႔က စာသင္ခ်ိန္ဆရာမ်ားပ်က္ကြက္ေသာ္လည္း က်ေနာ့္မွာ ခါတိုင္းလို ဓားေပါက္ မက်င့္ခဲ့ရသည့္အျပင္ ခင္ေမာင္ထြန္း ၏ ခံစားမႈဓားေပါက္ခ်က္မ်ားက ရင္ထဲသို႔စူးဝင္စိုက္နစ္ကာ က်န္ ရစ္ခဲ့ရေလ သည္ကို မွတ္မိေနပါေသးသည္။<br /><br />ေအာ္ .. ေလာကႀကီးေရ။ သတိရမိပါေသးေတာ့ သူငယ္ခ်င္း။<center><b>.....</b></center><br />ခင္ေမာင္ထြန္းေခၚ ေလာကႀကီးအေပၚ မွတ္မိေနေသးသည့္ အျခားအေၾကာင္းေလးေတြလည္း က်ေနာ့္ တြင္ ရွိေနေသးသည္။<br /><br />ေက်ာင္းကထိန္မ်ားရာသီတြင္ ျဖစ္သည္။ အတန္းပိုင္ဆရာမက ပေဒသာပင္သီးရန္ ေက်ာင္းသား တိုင္း ေငြႏွစ္က်ပ္စီထည့္ရမည္ဟု အမိန္႔ေတာ္ခ်ထားျခင္းကို ခင္ေမာင္ထြန္းက ျငင္းဆန္ျခင္းျဖစ္ သည္။ သူ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္က ဒီလို။ သူ႔အေဖတုိ႔ လက္သမားဆိုက္တြင္ လက္သမားမ်ားစုေပါင္း ကာ ဘုံကထိန္လွည့္ၾကမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတုိ႔မိသားစု ဒီကထိန္ရာသီတြင္ အလွဴတခုလွဴၿပီးျဖစ္ သည္။ ဒါဆိုရ ၿပီ။ သူလည္း အေဖ့ဆုိက္ထဲသို႔ လိုက္သြားရမည္။ ေငြႏွစ္က်ပ္မထည့္ႏိုင္။ ဒါပဲ။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ အတန္းပိုင္ဆရာမကလည္း ဆရာမပီသလွပါသည္။ ေျပာပုံကၾကည့္အုံး။<br />“ နင္တုိ႔က ေတာ္ ေတာ္ပဲ မြဲသလား”..တဲ့။<br />ဟား ဟား..ေလာကႀကီးမွာ ေလာကႀကီးဟာ..စသည္ျဖင့္ ခင္ေမာင္ထြန္း ေျပာျမဲေျပာတတ္သလိုသာ ေျပာၿပီး က်ေနာ္ ရီပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ဒါေပမင့္ က်ေနာ္တို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမမွာ လက္မရြံ႕ဂိုဏ္းသား တဦးလို ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို႐ိုက္ရန္ အခါမေရြးတတ္သူျဖစ္ရာ က်ေနာ္ ၿငိမ္ကုပ္၍သာ ေန လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ခင္ေမာင္ထြန္း တိုက္ပြဲ ေအာင္သြားသည္။<br /><br />ဆရာမကြယ္ရာေရာက္ေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္းကို ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာျဖစ္၏။ ခင္ေမာင္ထြန္းက ဘဝဆိုတာ တိုက္ပြဲပဲေလကြာ ႏိုင္ရင္ႏိုင္ မႏိုင္ရင္ ရႈံးေပါ့.. တဲ့။ ထိုစကား ကိုေျပာခိုက္ နည္းနည္းေလးမွ ထစ္ေငါ့ေနျခင္းမရွိတာကို က်ေနာ္မွတ္မိေနသည္။ ေအာ္ လြမ္း လြမ္းမိပါေသးေတာ့ ေလာကႀကီးေရ။<center><b>.....</b></center><br />သည္လိုႏွင့္ေရစက္မကုန္ေသးသည့္ ခင္ေမာင္ထြန္းႏွင့္က်ေနာ္သည္ ဆယ္တန္း (ဘီ) အတန္းတြင္ အ တူဆုံၾကရျပန္သည္။ ဝင္းတင္ ႏွင့္ေတာ့ အတန္းခ်င္းကြဲသြားသည္။ ဝင္းတင္က ဆယ္တန္း(ဒီ)။<br /><br />ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားအတြင္း ခင္ေမာင္ထြန္းသည္ သူ႔အေဖ၏ လက္သမားဆိုက္တြင္ ေတာ္ ေတာ္ႀကီးကူညီခဲ့ရပုံရွိရာ ေနေလာင္ထားသည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ နဂိုကမွညိဳေသာအသားမွာ မြဲေျခာက္ မည္းေျပာင္ေနသည္။ ဒါေပမင့္ ယခင္ပိန္သြယ္သြယ္ကိုယ္ဟန္မွ ပိုအရပ္ထြက္လာသလို မႏွစ္ကထက္ က်ားက်ားလ်ားလ်ားလည္း ျဖစ္လာသည္။<br /><br />“ေဟ့ေကာင္ ေမ်ာက္ ေမ်ာက္ ေမ်ာက္ညိဳ၊ မင္းအသားေတြမဲၿပီး ထြားလာတယ္ကြ”<br />ခင္ေမာင္ထြန္းက က်ေနာ့္ကိုျပန္ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေျပာသည့္စကား။<br /><br />“ဟာ ငါကလဲ မင္းကို ဒီလုိပဲေျပာမလို႔၊ ဟားဟား ေလာကႀကီးေရ ဒို႔ႏွစ္ေယာက္တိုက္ဆိုင္ပုံက တူလြန္း အားႀကီးလွပါလား ဟားဟား”<br /><br />“ဟား ဟား ”<br /><br />သူကလည္း က်ေနာ့္လိုလိုက္ရီသည္။ သည့္ေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သား ေဝးကြာေနခဲ့ သည့္ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ား ဖလွယ္ၾကေျပာၾကသည္မွာ မေမာႏိုင္ မပမ္းႏိုင္ ေအာင္ပင္။ ခင္ေမာင္ထြန္းက ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း သူလည္း က်ေနာ့္နည္းတူ ဝတၳဳမ်ားဖတ္ျဖစ္ ေၾကာင္း၊ ဖတ္တိုင္း က်ေနာ့္ကို သတိရမိေၾကာင္း၊ က်ေနာ္ကလည္း ဂ်ာနယ္တေစာင္တြင္ ကဗ်ာတ ပုဒ္ စတင္အေဖာ္ျပခံခဲ့ရ၍ ၾကည္ႏူးမိေၾကာင္းေတြျဖစ္သည္။ ထိုႏွစ္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲလာမႈမွာ က်ေနာ္က ဆရာလစ္လွ်င္ ဓားေပါက္ဝိဇၨာမလုပ္ေတာ့ဘဲ ကဗ်ာေတြခ်ည္း ထိုင္ ေရးမိေနတတ္သလို ခင္ေမာင္ထြန္းမွာလည္း မႏွစ္ကႏွင့္မတူ ေက်ာင္းစာအေပၚ ပိုမိုအေလးထား လာ သည္ကို သတိထားမိသည္။<br /><br />သို႔ေသာ္..သည္သို႔ေသာ္ေနာက္တြင္ ခင္ေမာင္ထြန္းတေယာက္ ထူးထူးျခားျခား တခုခုေတာ့ လုပ္ လိမ့္ မည္ ဟု စာဖတ္သူ ထင္ပါလိမ့္မည္။ မွန္ပါ့ခင္ဗ်ာ။<br /><br />ထိုႏွစ္သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားအၿပီး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္သည့္အခါ အၿမဲလိုခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ခပ္ညိႇဳး သာ ေနေလ့ရွိသည့္ ခင္ေမာင္ထြန္း တြင္ မသိမသာထူးျခားမႈေလးမ်ား ေတြ႔လာရသည္။ ဆံပင္ကို ေခါင္းလိမ္းဆီေမႊး တမ်ဳိးမ်ဳိးလိမ္းက်ံကာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖီးသင္လာျခင္းႏွင့္ အက်ႌခပ္ေကာင္း ေကာင္းေလး ႏွစ္ထည္သုံးထည္ကို ပြဲထုတ္႐ွဳိးမ်ားလာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါလည္း သိပ္ထူးလွသည္ဟု မ ဆိုႏိုင္ေသး။<br /><br />က်ေနာ္မသကၤာသည္က ေန႔စဥ္ေက်ာင္း တက္ေခါင္းေလာင္းမထိုးမီ အျခားအတန္းမ်ားရွိရာသို႔ မ ေယာင္ မလည္သြားလုပ္တတ္ျခင္းႏွင့္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ က်ေနာ္အမ်ဳိးအစားမခြဲျခားတတ္သည့္ အျပဳံး လိုလို ဘာလုိလို မ်က္ႏွာေပးတမ်ဳိးကို ျမင္ေတြ႔လာရျခင္းတို႔ပင္။<br /><br />“ေဟ့.ေလာကႀကီး၊ မင္းမ်က္ႏွာႀကီးက တမ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္လို႔ငါထင္တယ္၊ မင္းဘာျဖစ္ေနလဲ မွန္ မွန္ ေျပာစမ္း”<br /><br />တေန႔ အမွတ္မထင္ျဗဳန္းစားႀကီးေမးခ်လိုက္သည့္က်ေနာ့္စကားေၾကာင့္ သူ ေၾကာင္တိေၾကာင္ေတာင္ ခဏျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္မွ မခ်ဳိမခ်ဥ္မ်က္ႏွာအျဖစ္သုိ႔ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းသြားကာ ...<br /><br />“ ေမ်ာက္ ေမ်ာက္ ေမ်ာက္ညိဳ မင္းငါ့ကို ကတိတခုေပး ”<br /><br />“ ငါ ေပးႏိုင္မွ ေပးမယ္ကြာ မင္းလဲ ေျပာခ်င္မွေျပာ ”<br /><br />က်ေနာ္က ဒီလိုေစ်းကိုင္လိုက္ေတာ့လည္း ေလာကႀကီးသည္ ဘာမွေစ်းဆစ္မေနေတာ့ဘဲ ျဖစ္ ေၾကာင္း ကုန္စဥ္ ေျပာျပေတာ့သည္။<br /><br />“ ကဲ ထားပါေတာ့၊ အဲဒီ့ နီလာေဆြဆိုတဲ့ေကာင္မေလးကေရာကြာ မင္းအေပၚ ဘယ့္ႏွယ့္ ..”<br /><br />“ မင္း.. မင္း စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ ငါ..ငါ.. ငါေျပာတာ အဲဒါ အမွန္..အမွန္..အမွန္ေတြခ်ည္းပဲ ”<br /><br />ေလာကႀကီးအဆိုအရ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း သူ႔ဖခင္ႏွင့္အတူ တိုက္တလုံးျပန္ျပင္ ေနသည့္ လက္သမားဆုိက္ထဲသို႔ လိုက္သြားရရာ ထိုတိုက္မွာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းမွ ေကာင္မေလး တဦး၏ အိမ္ျဖစ္ေနၿပီး ေကာင္မေလးမိဘမ်ားကလည္း အလြန္ေဖာ္ေရႊေၾကာင္း၊ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာ ေသာ္လည္း အဆင့္အတန္းမခြဲေၾကာင္း၊ နီလာေဆြဆိုသည့္ေကာင္မေလးကမူ သူတုိ႔ကိုေန႔စဥ္ပုံမွန္ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္တိုက္ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ ထိုမိသားစုသည္ မၾကာေသးမီကမွ တျခားနယ္မွ ေျပာင္းေရႊ႕လာ ၾကသည္ျဖစ္ရာ ခင္ေမာင္ထြန္းအေနျဖင့္ နီလာေဆြကို ညီမေလးလို သေဘာထား၍ ေက်ာင္းတြင္ အ စစအရာရာ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ဖို႔လည္း သူ႔မိဘမ်ားကမွာၾကားေၾကာင္း..စသျဖင့္။<br /><br />“မင့္ဟာက ႐ုပ္ရွင္လိုလို ဝတၳဳလိုလို ”<br /><br />ထို႔ေနာက္ က်ေနာ့္ကိုျမင္ဖူးေစခ်င္သည္ဆို၍ နီလာေဆြတုိ႔အတန္းဘက္သုိ႔ လိုက္ၾကည့္ရေသးသည္။ ေကာင္မေလးက ခပ္မိမိခပ္ေခ်ာေခ်ာေလးထဲကျဖစ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ပါက ေတာ္ေတာ့္ေတာ္ ေတာ္ ခ်မ္းသာမည့္ပုံ။ ဒါေပမင့္ အတန္းျပတင္းဝမွာရပ္ေနသည့္ က်ေနာ္တုိ႔ကို ထိုေကာင္မေလးျပန္ ၾကည့္လိုက္သည့္ အၾကည့္တခ်က္က စူးစူးစားစားႏိုင္လြန္းလွသျဖင့္ က်ေနာ္ပင္ မ်က္လုံးခ်င္း မဆိုင္ ရဲေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲခဲ့ရ၏။<br /><br />က်ေနာ္တို႔လွည့့္ျပန္လာစဥ္ ခင္ေမာင္ထြန္းက နီလာေဆြအေပၚဘယ္လိုျမင္လဲဟု မရမကေမးေလရာ သားသတ္သမားတဦးက ၿမိေနေအာင္ေသြးထားသည့္သူ၏ဓားသြားကို ေနေရာင္မွာဝင့္၍ စစ္ေဆးေန စဥ္ အေရာင္တလက္လက္ထသြားပုံႏွင့္ တူလြန္းလွသည့္ ထိုေကာင္မေလး၏ အၾကည့္ကို က်ေနာ္ ေျပာမေနျဖစ္ေတာ့ဘဲ..<br />“ေအး .. ေတာ္ေတာ္ေတာ့လွတယ္ ကြ ”<br />ဟုသာ မယုတ္မလြန္ ေျပာလိုက္ရသည္။<br /><br />က်ေနာ္ထင္ခဲ့သလိုပင္ ကိုးတန္းတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမကို ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲဝင္ရာ၌ ေအာင္ပြဲရခဲ့ဖူး ေသာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီးတေယာက္ နီလာေဆြႏွင့္ပြဲတြင္ အရႈံးႀကီးရႈံး၍ မရႈမလွအထိနာ သြားခဲ့ရသည္ကိုလည္း ယခုအထိ က်ေနာ္မေမ့ေဖ်ာက္ႏိုင္ေသး။<center><b>.....</b></center><br />ဒီလိုႏွင့္ မတ္လဆယ္တန္းစာေမးပဲြႀကီးက တျဖည္းျဖည္းနီးလာၿပီျဖစ္ရာ တေန႔ေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္း က က်ေနာ့္ကို တခုေတာင္းဆိုလာပါသည္။<br /><br />“ဟာကြာ ငါ အဲ့ဒီ့ကဗ်ာမ်ဳိး မေရးတတ္ဘူးကြ၊ ေရးတတ္မွျဖင့္ ငါလဲ စြန္ေနေရာေပါ့ ”<br /><br />သူက ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ ခြဲၾကရေတာ့မည့္နီလာေဆြကိုေပးရန္ ခ်စ္ရိပ္ခ်စ္ေငြ႔ပါသည့္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးေပးစမ္းပါဟု ေတာင္းဆိုလာ ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ဟာက ရည္းစားစာလည္းမက် သာမန္ခင္မင္မႈ ထက္လည္း နည္းနည္းပိုျပင္းသည့္ အဓိပၸာယ္ေဆာင္ရမည္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း မလုပ္တတ္ေတာ့။<br /><br />“မင္းေရးတတ္သလို ေရးကြာ၊ ေက်ာင္း..ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ ဒို႔ေတြ ခြဲရေတာ့မယ္၊ မင္း..မင္းနဲ႔ ငါ.. ငါလဲ ခြဲရမယ္၊ လြမ္း..လြမ္းစရာႀကီးေလ၊ အဲဒါမ်ဳိးေရး၊ ဟို..ဟို..ငါေျပာခ်င္တာက ခ်စ္တာတို႔ဘာတို႔ မဟုတ္ ဘူး၊ ငါ..ငါ ေျပာတာ မင္းသိမွာပါ ”<br /><br />ခင္ေမာင္ထြန္းက တဂ်ီဂ်ီပူဆာသည္။ က်ေနာ္က ဂ်ာနယ္တေစာင္၏စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေလာေလာလတ္လတ္ပါထား သူမဟုတ္လား။ စင္စစ္ က်ေနာ္ကိုယ္၌မွာလည္း အလြမ္းဓာတ္၏ လႊမ္း ပတ္ျပဳစားမႈကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး ခံစားေနရၿပီဟု ဆိုႏိုင္ သည္။<br /><br />ေက်ာင္းေရွ႕ ကုကၠိဳပင္ႀကီးမွ ရြက္ဝါတို႔သည္ ေလမွာဝဲ၍ တေဖြ႔ေဖြ႔ ေႂကြက်ေနၾက၏။ ေက်ာင္းေရွ႕ မ်က္ႏွာစာမွ စြယ္ေတာ္ပင္ႏွင့္ စိန္ပန္းမ်ားႁပြန္းရာ ငုဝါပင္တုိ႔မွာလည္း အဝါေရာင္လင္းလင္းႏွင့္ အ ၿပိဳင္းအ႐ိုင္းပြင့္ေခ်ၿပီျဖစ္ရာ သစ္ရြက္လႈပ္သည္ႏွင့္ ရင္ခုန္တတ္ေသာ က်ေနာ္တို႔လိုအရြယ္မ်ားအဖို႔ အ ဝါေရာင္ လြမ္းလိပ္ျပာတို႔ တမင္ေစလႊတ္ေနသည့္အလား ထင္မွားခံစားေနမိသည္။ ေက်ာင္း၏အလ်ား အတိုင္းရွိေနသည့္ ေျမနီနီလမ္းကေလးသည္လည္း ဝင္းဝါေသာေနေရာင္ေအာက္တြင္ ဖုန္အလိမ္း လိမ္းထလ်က္က သူ႔ေက်ာ႐ိုးအေပၚ နင္းေလွ်ာက္လာၾကသည့္ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေျခ အစုံစုံကို လြမ္းေမာစြာငံ့လင့္ရင္း က်န္ရစ္ရရွာေပေတာ့မည္။<br /><br />က်ေနာ့္ႏွလုံးသားအစုံမွာလည္း ေက်ာင္းပတ္ပတ္လည္ဝန္းခတ္ထားသည့္ သံဆူးႀကိဳး၏တေနရာတြင္ ခ်ိတ္ၿငိတြယ္လ်က္ က်န္ရစ္ေန ေပေတာ့မည္ေလာ။ အတန္းထဲသို႔ဝင္လာသည့္ ဆရာဆရာမတို႔အား မဂၤလာပါဟု သံၿပိဳင္ႀကိဳႏႈတ္ခြန္းဆက္လိုက္သံသည္ က်ေနာ့္ ရင္ထဲတြင္ ဟိန္းထပဲ့တင္ေနေတာ့၏။ ေက်ာင္းအတက္အဆင္း ထိုးလိုက္သည့္ ေခါင္းေလာင္းသံ ခ်ဳိလြင္လြင္မွာလည္း အေဆြးဓာတ္ကို ေဆာင္ၾကဥ္းလာသည့္ ေမွာ္ျဒပ္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းကာ က်ေနာ့္ေသြးေၾကာထဲအထိတိုင္ တေျမ့ေျမ့ ခ်င္း စီးနစ္ ဝင္ေနခဲ့ေလၿပီ။<br /><br />စာေမးပြဲရာသီကုန္ဆုံးခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔၏ငယ္ဘဝပုံရိပ္မ်ားျဖင့္ လႊမ္းထုံေနေတာ့သည့္ ခ်စ္လွ စြာေသာ ထိုေက်ာင္းေတာ္ႀကီးသည္ ဝင္းတံခါးပိတ္ကာ ဟင္းလင္းဟာလာဗလာက်င္းလ်က္ ဆိတ္ၿငိမ္ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ေသြ႔စြာ ထီးထီးက်န္ေနရစ္ေပေတာ့မည္တကား။ အို လြမ္းစြ။<br /><br />ဒီလိုႏွင့္ ထိုရက္မ်ားအတြင္း က်ေနာ္ကဗ်ာတပုဒ္ေရးျဖစ္သြားၿပီး ေလာကႀကီးကို ပထမဆုံးေပးဖတ္ လိုက္သည္။ သူသုံးလိုက သုံးရန္။ ကဗ်ာက ..<br /><p style="margin-left: px; margin-right: 250px; text-align: right;"><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">“စြယ္ေတာ္အလြမ္း”</span> <br /><br />ေခါင္းေလာင္းသံတိတ္ <br />ေသာ့အိမ္ခ်ိတ္လို႔ <br />ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ နီးၿပီကြယ္ <br /><br />စြယ္ေတာ္ပမာ၊ ရြက္ႏွစ္လႊာလို <br />ယွက္ျဖာေပါင္းစု၊ သမုဒယေမတၱာ <br />တြယ္တာခုံမင္၊ ခ်စ္ခင္စုံမက္ <br />ေႏွာင္တည္းဘက္ျခင္း၊ ေကြကြင္း ခြဲခြာ <br />ေက်ာင္းပိတ္မွာေလ ေႏြ ေႏြ ေႏြ... <br /><br />ေအာ္ ေႏြျပႆဒါး၊ ရက္မ်ားစိမ္းသက္ <br />ေက်ာင္းရက္ရွည္ေဝး၊ ရင္သိမ့္ေဆြး၏ <br />ခက္ေသးပါဘိ အို ေႏြရယ္.. <br />ေက်ာင္းရက္ရွည္ေဝး၊ ဆုံလိုေသးလည္း <br />ခ်ဳိေတးတုံးတိ၊ ျပတ္ေတာင္းဘိသည္ <br />ခက္ေသးပါ၏ အို ေႏြရယ္ <br /><br />အို ..ေႏြျပႆဒါး၊ ရက္မ်ားလုယက္ <br />ေက်ာင္းတက္လိုေသး <br />ခက္ေသးေတာ့တယ္ အိုေႏြရယ္။</p><br />ထိုကဗ်ာမွာ က်ေနာ္ငယ္ရည္ငယ္ေသြးဘဝက တကယ္ပင္ေရးခဲ့သည့္ကဗ်ာေလးျဖစ္ရာ ခုေနအခါ ကဗ်ာမ်ားႏွင့္ႏႈိင္းစာလွ်င္ ပုံစံ ေဟာင္းႀကီးျဖစ္ေနၿပီး အားနည္းေကာင္း နည္းေနပါမည္။ ထားပါ။<br /><br />ကဗ်ာကို ခင္ေမာင္ထြန္းကိုေပးဖတ္ေတာ့ “မင္းဟာက သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္ေသးရင္ စာေမးပြဲပဲက်ရမလိုပါ လားကြာ” ဟု ဆိုေသးေသာ္လည္း သူ႔စာအုပ္တေနရာတြင္ ကူးယူထားသည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္ျမင္ လိုက္၏။<br /><br />က်ေနာ္လြမ္းလိုက္ေသာ စြယ္ေတာ္အလြမ္းက ဒီမွာတြင္ စခန္းရပ္သြားသည္မဟုတ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အ တန္းပိုင္ ဆရာမေဒၚခင္သန္းဝင္း လက္ထဲသို႔ပင္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္သြားခဲ့ေလၿပီ။ ျဖစ္ပုံက က်ေနာ့္ဆီမွ ခင္ေမာင္ထြန္း၊ ခင္ေမာင္ထြန္းဆီမွ ဆယ္တန္း(ေအ) က သူ႔ေကာင္မေလး နီလာေဆြထံ။ ထိုမွတခါ က်ေနာ္တို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမဆီ။ ထိုသို႔ အဆင့္ဆင့္ေရာက္လာျခင္း။<br /><br />“ေမာင္ခင္ေမာင္ထြန္း၊ အတန္းေရွ႕ကို ခဏထြက္ခဲ့ပါအုံး ”<br /><br />တေန႔သား ေက်ာင္းတက္ခါစမွာပင္ အတန္းပိုင္ဆရာမ ေဒၚခင္သန္းဝင္းက ခင္ေမာင္ထြန္းကို အ တန္းေရွ႕ထြက္လာရန္ ေခၚလိုက္၏။ ပထမေတာ့ သာမန္ကိစၥဟုသာ က်ေနာ္ ထင္လိုက္မိေသာ္လည္း ေနာက္ေတာ့မွ က်ေနာ့္ ပေယာဂပါမကင္းသည့္ျပႆနာမွန္း သိလိုက္ရ၍ ငါ့ကိုမ်ားအမႈလာပတ္ ေန ဦးမလားဟု တထိတ္ထိတ္ေတြးကာ စိုးရိမ္ေနမိေလသည္။<br /><br />“ကဲ ေမာင္ခင္ေမာင္ထြန္းက ေဟာဒီ့ကဗ်ာေလးကို တတန္းလုံးၾကားေအာင္ဖတ္ျပလိုက္ပါအုံး”<br /><br />စာဖတ္သူမ်ားခင္ဗ်ာ။ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့၊ နဂိုကမွ စကားထစ္ရသည့္ ေလာကႀကီး တ ေယာက္ အပ္က်သံၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ေနသည့္ အတန္းေရွ႕သို႔ထြက္ကာ က်ေနာ့္ကဗ်ာကို ဖတ္ျပရ ရွာသည္မွာ ဘယ္ေလာက္ဝဋ္ဒုကၡ ႀကီးလုိက္ပါမည္နည္း။ က်ေနာ္ေရးမျပရက္ေတာ့ပါ။<br /><br />ကဗ်ာဖတ္ၿပီးသြားစဥ္မွာေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္းကို ဆရာမက ႏွစ္ကုိယ္ၾကားအျဖစ္ ေတာ္ေတာ္ရွည္ရွည္ ေဝးေဝးေတြ ေျပာေနပါေသးသည္။ က်ေနာ္မၾကည့္ရက္ရက္ၾကည့္မိေတာ့ လက္ကိုပိုက္ေခါင္းကိုငုံ႔ကာ ရပ္ေနသည့္ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီးေခၚ ခင္ေမာင္ထြန္း တေယာက္ မ်က္ရည္စီးေထြက် လ်က္ပါတည္း။<br /><br />“ငါ .. ငါ.. ရွက္ ..ရွက္ ရွက္လိုက္တာ ေမ်ာက္ညိဳရာ၊ ဆရာမက ငါ့ ငါ့ကို ...”<br /><br />က်ေနာ္တို႔ အတန္းပိုင္ဆရာမသည္ စာအသင္အျပေကာင္းသလို ေက်ာင္းသားမ်ားအေပၚ နားလည္မႈ ေပးလ်က္ ေမတၱာျဖင့္ခ်ဳိသာ သိမ္ေမြ႔စြာဆက္ဆံေလ့ရွိေသာ ဆရာတပါးျဖစ္ရာ ခင္ေမာင္ထြန္းကိစၥကို ကိုင္တြယ္ပုံကလည္း အင္မတန္လွပသည္ဟု က်ေနာ္ထင္ပါသည္။ ထိုအသက္ ထိုအရြယ္၌ျဖစ္တတ္ ေသာ သဘာဝတရားကိုလည္း ဆရာမေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ပုံရသည္။ စိတ္ကစားတတ္ၾက သည့္ အရြယ္မ်ားမဟုတ္လား။<br /><br />“ငါ့.. ငါ့ကို စာႀကိဳးစားတဲ့၊ အခုျဖစ္ခဲ့တာေတြ ေမ့..ေမ့..ေမ့လိုက္တဲ့။ ကိုယ့္မိဘ ကိုယ့္ဘဝကို နားလည္ ရင္ ျပင္.ျပင္.ပညာတတ္ ျဖစ္ေအာင္၊ မိဘအတြက္ေရာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အတြက္ပါ ဂုဏ္ ဂုဏ္ရွိတဲ့လူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားတဲ့၊ စိတ္..စိတ္.မေလေတာ့ဘဲ ခုထဲ ကႀကိဳးစားရင္ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့ ”<br /><br />“ ဒါနဲ႔ မင္းက ဘာလုိ႔ ငိုေနရတာလဲ၊ ႏွာေရေတြလဲ ထြက္လို႔ ”<br />“ ဟာ ငါ ငါလဲ ဝမ္း ..ဝမ္း ဝမ္းနည္းသြားတာေပါ့ကြ၊ ရွက္ ရွက္လိုက္တာလဲ အလြန္ပဲ ”<br />“ ဒါနဲ႔ ငါ့ကဗ်ာေလးကိုေရာ ဆရာမက ဘာေျပာေသးလဲ ”<br />က်ေနာ္က သူ႔ကိစၥထဲမွ ကိုယ့္အတြက္လည္း အျမတ္ရွာရေသး၏။<br />“ က. က. ကဗ်ာေလးက ငါေရးတာလားတဲ့၊ ေကာင္း..ေကာင္းသားပဲ၊ သိမ္းထားတဲ့ ”<br />“ အားပါးေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာေလာကႀကီးရာ မင္းမ်က္ရည္က်ရက်ဳိးနပ္သဟ”<br /><br />က်ေနာ္က ဆရာမစကားၾကားရ၍ေပ်ာ္ေနေသာ္လည္း ေလာကႀကီးကမူ မ်က္ႏွာေလးငယ္ေနၿမဲျဖစ္ ရာ “ဒီကိစၥေတြေမ့လိုက္ပါေတာ့ကြာ” ဟု က်ေနာ္ႏွစ္သိမ့္လိုက္ေသးသည္။ သူက “ဆရာမေျပာတဲ့ အထဲမွာ ငါဟာ လက္သမားသားတဲ့။ ငါမုိ႔လို႔ သူ႔ကိုမွန္းရက္တယ္လို႔ နီလာေဆြက ဆိုသတဲ့၊ ငါ ငါ ရွက္ ရွက္ ရွက္လိုက္တာမွ အရမ္းပဲ ” ဟုဆိုလ်က္ မ်က္ႏွာေလး ညိႇဳးၿမဲ ညိႇဳးေနသည္။<br /><br />“ဒီမွာခင္ေမာင္ထြန္း၊ ေလာကႀကီးမွာ မင္းတခါေျပာသလို ဂုဏ္က အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ ငါလက္ခံ သြားၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ဒီစကားကလဲ ဆရာမက မင္းကိုစာႀကိဳးစားေစခ်င္လို႔ တမင္ထည့္ေျပာတာမ်ဳိး ျဖစ္ ခ်င္ျဖစ္မွာ၊ ကဲ သူငယ္ခ်င္း ဒါေတြေမ့လိုက္ေတာ့၊ မင္းတုိ႔ငါတုိ႔ ဘဝက ဂုဏ္မဲ့ေငြမဲ့ေတြမဟုတ္လား၊ ဒီ အျဖစ္မ်ဳိးက ကၽြတ္ေအာင္ ဒို႔ေတြ ႀကိဳးစားၾကတာေပါ့ေလာကႀကီးရာ၊ ေနာ္ကြာသူငယ္ခ်င္း ”<br /><br />ဤသည္ကား က်ေနာ္ႏွင့္ ဘဝအေျခခ်င္း မကြာျခားလွသည့္ လက္သမားဆရာႀကီး တဦး၏သား က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ခင္ေမာင္ထြန္း ေခၚ ေလာကႀကီး၏ ရင္နင့္ခါးသီးဖြယ္ေသာ အရႈံးပြဲပါတည္း။<br /><br />သူ႔စကားႏွင့္ဆုိလွ်င္ေတာ့ ေလာကႀကီးကား ဂုဏ္ပကာသနတို႔သာလွ်င္ အခရာပါတကား။<center><b>.....</b></center><br />သည္လိုႏွင့္ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ရက္မွာ နီးသထက္နီးလာရာ ေက်ာင္းေတြပိတ္ေတာ့မည့္ကာလသို႔ ေရာက္ လာခဲ့ေခ်ၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္စီ၏ စိတ္ထဲတြင္ စာေမးပြဲတေစၦႏွင့္အတူ အလြမ္းဓာတ္က ပို၍ပို၍ ရစ္ ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ လာေနသည္။ ဒီႏွစ္ကို ဘဝ၏အဆုံးအျဖတ္ႏွစ္ဟုလည္း ျမင္ေနသည္။ စာေမးပြဲက်၍ ေနာင္တႏွစ္ေက်ာင္း ျပန္တက္ရသည့္တိုင္ ဒီဆရာ၊ ဒီဆရာမ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ဆုံေကာင္းမွ ဆုံ ရေပေတာ့မည္။ (ဖြဟဲ့ လြဲေစဖယ္ေစ)<br /><br />ထိုအလြမ္းကိုဆယ္ေသာအရာကား အမွတ္တရေအာ္တိုစာအုပ္ေလးမ်ားျဖစ္ၿပီး တဦးႏွင့္တဦး အျပန္ အလွန္ဖလွယ္ေရးသားကာ အလြမ္းသယ္ခဲ့ၾကသည္၊ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ လြမ္းတတ္ေနၿပီျဖစ္သည့္ က်ေနာ္တို႔မွာ စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေလးမ်ား မဝယ္ႏိုင္သည့္တိုင္ ေက်ာင္းသုံးဗလာစာအုပ္ေလးကို ပင္ ေကာင္းႏိုးရာရာအဖုံး ေလးမ်ားရွာႀကံဖုံး၍ ေအာ္တိုစာအုပ္ေလးအျဖစ္ ဖန္တီးၾကရသည္။ ထိုအထဲ တြင္ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လည္းပါသည္ေပါ့။<br /><br />ထိုေအာ္တိုစာအုပ္ေလးမ်ားတြင္ တတန္းတည္းသားခ်င္း တကယ္ခင္ခင္မခင္ခင္ တကယ္ခင္ေၾကာင္း၊ သတိရေနမည္ျဖစ္ေၾကာင္းေတြပါၿပီး ေနာင္တခ်ိန္ခ်ိန္ ျပန္လည္္ဆုံေတြ႔ၾကပါက မာနမႀကီးေၾကး ဆိုတာ မ်ဳိးေတြပါသည့္အျပင္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွန္သမွ် ေအာင္ျမင္ပါေစဆိုသည့္ ဆုေတာင္းမ်ဳိးပါ ထည့္ေရးၾက ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဟုတ္ေသာ္ရွိမဟုတ္ေသာ္ရွိ ေပ်ာ္ဖို႔လြမ္းဖို႔ေတာ့ အ ေကာင္းသား။<br /><br />ေလာကႀကီး၏စာအုပ္မွာေတာ့ က်ေနာ္က မင္းကို ငါတသက္မေမ့ဟု ခပ္တိုတိုေရးကာ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ ဦးၾကား ရာဇဝင္ရွိခဲ့ေလသည့္ “စြယ္ေတာ္အလြမ္း” ကဗ်ာကိုပင္ တမင္က်င့္ထားေသာ ကဗ်ာဆန္ဆန္ လက္ေရးျဖင့္ ေရးၿပီး လက္မွတ္ပါ ထိုးေပးလိုက္သည္။<br /><br />“ကဲ ငါ့အတြက္လဲ မင္း တခုခုေရးေပးအုံးေလာကႀကီး၊ မင္းႀကိဳက္တာသာ ေရး ”<br /><br />ေအာ္တိုစာအုပ္မ်ားသမိုင္းတြင္ ရွိခဲ့ဖူးေလသလားေတာ့မသိ။ ေလာကႀကီးက “ငါ့ကို ဒီည မင္းစာအုပ္ ေပးလိုက္ကြာ၊ ညက်မွ ငါစဥ္း စားၿပီးေရးေပးမယ္” ဆို၍ က်ေနာ္ ေပးလိုက္ရသည္။<br /><br />ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ သူ႔စာကို သည္သို႔ က်ေနာ္ဖတ္ရ၏။<br /><br />“ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း ေမ်ာက္ညိဳ ”<br /><br />ငါ တညလုံးအိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ဒီစာကိုေရးလိုက္တယ္၊ မင္းနဲ႔ခြဲၾကရေတာ့မွာ မၾကာခင္ပဲလို႔သိေနရေတာ့ ငါလြမ္းလိုက္တာကြာ။ ငါအျဖစ္ ခ်င္ဆုံးဆႏၵတခုကို ငါေရးလိုက္တယ္။ ဒါကေတာ့ ေနာင္လာမယ့္ ႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္ မွာ ငါတို႔အသက္ေတြ ၄ဝ နီးပါးရွိမွာေပါ့။ ဒီအခ်ိန္ မွာ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မင္းနဲ႔ငါ တခါ ျပန္ဆုံခ်င္တယ္။ ဒို႔ေတြ ဘယ္ဘဝေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေနရာကိုေရာက္ ေရာက္ေနပါေစ တခါ ေလာက္ ျပန္ဆုံခ်င္တယ္ကြာ။ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္တာလို႔ မင္းထင္မွာပါသူငယ္ခ်င္း။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ ဘဝမွာ ဘယ္လိုမွမေမ့ႏိုင္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ငါျပန္ဆုံႏိုင္ဖို႔ မင္းလဲႀကိဳးစားမယ္လို႔ ငါ ယုံေနပါတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ အႏွစ္၂ဝ ျပည့္မယ့္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ မွတ္ရလြယ္တဲ့ ဇန္နဝါရီလ (၄) ရက္ေန႔မွာ ဆုံရလြယ္တဲ့ မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံရွိရာကို မနက္ ၁ဝ နာရီတိတိ မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ပါလို႔ ငါေတာင္းဆိုပါ တယ္ သူငယ္ခ်င္း။ ငါကိုယ္တိုင္လဲ အဲဒီ့ေန႔အဲဒီ့အခ်ိန္ကို မေရာက္ေရာက္ ေအာင္လာခဲ့ပါ့မယ္လို႔ က တိေပးပါတယ္သူငယ္ခ်င္း။<br /><br />မင္းကိုခ်စ္တဲ့ မင္းသူငယ္ခ်င္း<br />ခင္ေမာင္ထြန္း(သို႔မဟုတ္)<br />ေလာကႀကီး<br />၅.၃.၁၉၇၅<br /><br />ပင္ကိုယ္လက္ေရးဝိုင္းစက္စက္မွာ မွင္စိမ္းျဖင့္ေရးထားသည့္သူ႔စာကိုဖတ္ရင္း က်ေနာ္ပင္ လြမ္းေမာမိ သလိုလိုျဖစ္ခဲ့ရကာ ေတာ္ေတာ္ ႏွင့္ စကားမျပန္ႏိုင္ခဲ့။ သူကေဘးမွာထိုင္ရင္းက “ေမ်ာက္ညိဳ ငါ ငါ ငါ တကယ္ေျပာ တာကြ၊ ငါ မင္း မင္းကို အသက္ ၄ဝ ေလာက္မွာ ျပန္ေတြ႔ခ်င္ေသးတယ္ကြာ။ ၄ဝ မွ ဘဝစတယ္လို႔ဆိုတယ္ မဟုတ္လား” ဟု ေျပာ၏။ က်ေနာ္ သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မိေတာ့ သူ႔မ်က္လုံး အိမ္မွာ မ်က္ရည္စုိစို သီသီေဝ့လ်က္။<br /><br />“ကဲပါကြာ ဝမ္းနည္းမေနပါနဲ႔၊ ေနာက္အႏွစ္ ၂ဝ ဟုတ္လား၊ ငါ မင္းေျပာသလုိ ဆက္ဆက္လာခဲ့မယ္ ကြာ၊ ခုေတာ့ စာေမးပြဲအတြက္ပဲ ဒို႔ျပင္ဆင္ၾကတာေပါ့၊ ဟုိမွာၾကည့္စမ္း၊ စိန္ပန္းပင္ေတြ ပြင့္ေတာ့မယ္ ေတြ႔လား၊ ဒါ စာေမးပြဲေျဖရေတာ့မယ့္နိမိတ္ပဲ၊ ခုခ်ိန္ကစၿပီး ဒုိ႔ျပင္ ဆင္ၾကစို႔”<br /><br />က်ေနာ္က ေက်ာင္းၿခံစည္း႐ိုးရွိ စိမ္းရင့္ခက္ျဖာရာမွ ရဲရဲနီနီပြင့္ေလေတာ့မည့္ စိန္ပန္းပင္တန္းရွိရာသို႔ သူ႔ကိုထိုးျပကာ အားတင္းေပးလိုက္ေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္း၏ေလာကသည္ ရဲရင့္မွန္ကန္ျခင္းဆီသို႔ ေရာက္သည္ထင္၏။ ထိုႏွစ္က ရူပသခ်ၤာႏွစ္ဘာသာဂုဏ္ထူးျဖင့္ ဆယ္တန္းတည္းဟူေသာ နက္ရႈိင္း လွသည့္ ဂမီၻရ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးကို ေအာင္ျမင္စြာ သူေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ခဲ့ပါေလသည္။<center><b>.....</b></center><br /><center>(၂)</center>ႏွစ္လရာသီ နာရီရထားသည္ကား သူ႔ခရီးစဥ္အတိုင္း မွန္မွန္ႀကီးခ်ီတက္ေမာင္းႏွင္ၿမဲေမာင္းႏွင္ေနရာ ၉ဝ ခုမ်ားသုိ႔ပင္ စြန္းခဲ့ေခ်ၿပီ။ ကာလယႏၱရားႀကီးသည္လည္း က်ေနာ္တို႔ကိုယ္စီကိုယ္စီကိုု တူရာတန္ ရာဘဝဇာတ္ ခုံအသီးသီးသို႔ သူ႔မွာတာဝန္မကင္းေလသည့္ႏွယ္ တြန္းတင္ပို႔ခဲ့ေလၿပီ။ က်ေနာ္ပင္ စာ ေရးသူတပိုင္း အယ္ဒီတာတပိုင္းဘဝျဖင့္ မိမိစိတ္ႏွလုံးသားေမြ႔ေပ်ာ္ရာ စာေပနယ္တြင္ နစ္ေမ်ာေန ခဲ့ရာ ႏွစ္အတန္ၾကာရွိခဲ့ၿပီ။<br /><br />တေန႔မွာေတာ့ မဂၤလာဒုံဘက္ရွိ စာေရးဆရာတဦးႏွင့္ေတြ႔ရန္အသြား မဂၤလာဒုံေစ်းတြင္ “ေဟ့ေကာင္ ေမ်ာက္ညိဳ ဘေဖၿငိမ္း” ဆိုသည့္ ေခၚသံေၾကာင့္လွည့္ၾကည့္ျဖစ္ရာ ေလတပ္ယူနီေဖာင္းဝတ္စုံႏွင့္ လူ တေယာက္။<br />“ဟာ ဝင္းတင္၊ သူငယ္ခ်င္း ”<br /><br />က်ေနာ္ သူ႔ေရွ႕မွျဖတ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း တပ္ယူနီေဖာင္းႏွင့္ျဖစ္ေန၍ သတိမထားမိခဲ့။ ရွစ္ ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးၿပီးစ ပူပူေႏြးေႏြးကာလမို႔ ယူနီေဖာင္းဝတ္မွန္သမွ်ႏွင့္ ေဝးေဝးမွေနခ်င္ရာ သူ႔ကို သတိမထားမိခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။<br /><br />က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးသား နီးရာကေဖးဆိုင္ေလးတြင္ ခဏတာဝင္ထိုင္ျဖစ္ၾကရင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း သူ႔အ ေၾကာင္းေတြေျပာၾကရာမွ ေလာကႀကီးေခၚ ခင္ေမာင္ထြန္း အေၾကာင္းလည္းပါလာသည္။ တိရစာၦန္ ဆရာဝန္ ျဖစ္ေနသည့္ ခင္ေမာင္ထြန္းက ရန္ကုန္တဖက္ကမ္းၿမိဳ႕တၿမိဳ႕တြင္ အိမ္ေထာင္ရက္သား က်လ်က္ အေျခက်ေနၿပီဆို တာေလာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔သိသည္။<br /><br />“မင္းနဲ႔ေရာ အဆက္အသြယ္ရွိေသးလား” ဟု ဝင္းတင္ကေမးေတာ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေနာက္ဆုံးေန႔ ေျဖအၿပီး ခင္ေမာင္ထြန္းႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ အျပန္အလွန္အိမ္လိုက္လည္ခဲ့ၾကပုံ၊ ေက်ာင္းပိတ္ၿပီးေနာက္ သုံးေလးလ ေလာက္အထိလည္း က်ေနာ့္ဆီ စာအဆက္မျပတ္ေရးခဲ့ပုံႏွင့္ တိေမြးကုတကၠသိုလ္တက္ ေနစဥ္မွာလည္း က်ဲက်ဲတခါ စာေရးေလ့ရွိသည္တုိ႔ကို ေျပာျပျဖစ္သည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဆက္အ သြယ္လုံးဝျပတ္သြားသည္။<br /><br />“ငါ့ဆီစာလာတိုင္း သူ တကၠသိုလ္တက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲတာတို႔၊ သူ႔အေဖက က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့ၾကားကေန သူ႔ကို ဘဲြ႔မရရေအာင္ႀကိဳးစားခိုင္းတယ္ ဆုိတာတို႔၊ ေက်ာင္းမွာ ေငြေၾကးခ်ဳိ႕ ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့နဲ႔ သူမ်က္ႏွာငယ္ရတာတုိ႔၊ တကယ္ေတာ့ ဒီပညာေတြတတ္ ေျမာက္ဖို႔သင္ယူႏိုင္တဲ့ လူ တန္းစားက ငါတို႔မဟုတ္ဘူးဆိုတာတို႔၊ ဒါေတာင္ ေဆးေက်ာင္းမ်ားအမွတ္မီရင္ သူတက္ႏိုင္မွာ မ ဟုတ္ဘူး ဆုိတာတို႔၊ စုံေနတာပါပဲကြာ၊ ဒါေတြဟာ စနစ္ႀကီးတခုလုံးရဲ႕ အားနည္းခ်က္ပဲ၊ ပညာရပ္ တိုင္းကို လူတကာသင္ႏိုင္ရမယ္တဲ့။ သူငါ့ဆီ တရားလွမ္းလွမ္း ေဟာေနေသးတာ”<br /><br />ဝင္းတင္က က်ေနာ့္စကားဆုံးေတာ့ ၿပဳံးေထ့ေထ့လုပ္ကာ<br />“မင္းငယ္ငယ္ကေျပာခဲ့တဲ့ဒိုင္ေၾကာင္ေတြနဲ႔ မင္းကို တရားျပန္ေဟာတာ ေန မွာေပါ့၊ တကယ္လဲ သူက ဘဝနာတယ္ေလကြာ၊ ဒို႔ေတြ ဘာထူးလဲ” ဟု ဆိုသည္။<br /><br />“ဒါနဲ႔မင္းနဲ႔ေရာ ထပ္ေတြ႔ေသးလား”<br />ဟုေမးေတာ့ ဝင္းတင္က သူႏွင့္လည္းမေတြ႔တာၾကာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း<br />“ဒီလုိပဲကြာ၊ ကိုယ့္ဘဝ ကိုယ့္လမ္းနဲ႔ကိုယ္ ေလွ်ာက္ေနၾကရတာပဲသူငယ္ခ်င္း” ဟုေျပာသည္။<br />ဝင္းတင္မွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ဖခင္ပင္ ျဖစ္ေနၿပီ။ စစ္တပ္ကထြက္လိုေသာ္လည္း ထြက္ခြင့္မရ၍ စိတ္ ပ်က္မိေၾကာင္း ညည္းေျပာ ေလးလည္း ေျပာသြားေသးသည္။<br /><br />ခြဲၾကမည္လုပ္ေတာ့ ဝင္းတင္က “ေမ်ာက္ညဳိ၊ မင္းခင္ေမာင္ထြန္းဆီ တခါေလာက္ သြားလည္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ကြ၊ သူ ေတာ္ေတာ္ခ်မ္းသာေနၿပီလုိ႔ ငါၾကားတာပဲ” ဟု ဆုိသည္။ ဝင္းတင္ အေျပာ ေၾကာင့္ အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝက ခပ္ညိႇဳးညိႇဳးမ်က္ႏွာေလးႏွင့္ ေနတတ္ခဲ့ေလေသာ၊ ပိုက္ဆံ ရွိ မိန္းကေလးတေယာက္အတြက္ အတန္းေရွ႕ထြက္ကာ မ်က္ရည္တေတြေတြ က်ခဲ့ရဖူးေလေသာ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ အေပၚတြယ္တာလြန္းလွေသာ ေလာကႀကီး၏ ငယ္ဘဝပံုရိပ္ကို ျပန္ျမင္ေနမိသည္။ ေတြးၾကည့္ေတာ့ သူခ်ိန္းဆိုခဲ့ဖူး ေလသည့္ ၁၉၉၅ လြတ္လပ္ေရးေန႔ပင္ တျဖည္းျဖည္းနီးလာေကာ ဟု သတိထားမိလိုက္၏။<center><b>.....</b></center><br />လူ႔ေလာကႀကီးကပဲ ဆန္းက်ယ္တာလား က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေလာကႀကီးကပဲ ဆန္းက်ယ္သြားခဲ့ေလ သည္လားေတာ့ ေဝခြဲမျပတတ္ေတာ့။<br /><br />ထိုေန႔ မွတ္မွတ္ရရ သကၠရာဇ္ ၁၉၉၅ ျပည့္ ဇန္နဝါရီ (၄) ရက္ေန႔မနက္ ႏွင္းေတြမကြဲမီမွာပင္ ရန္ ကုန္ၿမိဳ႕ မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံရွိရာသို႔ က်ေနာ္ တကယ္ပင္ ဆုိက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ မနက္ကိုးနာရီ မထိုးမီကပင္ ေစာေစာစီးစီးႀကိဳေရာက္ႏွင့္ကာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီးေခၚ ခင္ေမာင္ထြန္းကို ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၂ဝ က ငယ္ရြယ္သူတို႔၏စိတ္ကူးယဥ္မႈသည္ အသက္အရြယ္ ရင့္က်က္ လာသည္ႏွင့္အမွ် အိပ္မက္ပုံ ႏွယ္ တေရးႏိုးအထတြင္ ေပ်ာက္ျပယ္သြားတတ္ၾကသည္ မဟုတ္လား။ ဒါကို က်ေနာ္ မျမင္မေတြးႏိုင္ခဲ့သည္မဟုတ္။ သုိ႔တိုင္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း၏ မ်က္ရည္သီသီေဝ့ေန ေလသည့္ ငယ္ဘဝ႐ုပ္ပုံလႊာကို ျမင္ေယာင္မိတိုင္း က်ေနာ့္၏ေတြးထင္မႈမ်ားက အလိုလိုပ်ယ္လြင့္ ေမွး မွိန္၍သာ သြားေလၿမဲ။<br /><br />ထိုရက္မတိုင္မီ တလေလာက္ကလည္း ခင္ေမာင္ထြန္းႀကီးပ်င္းခဲ့ရာ ေျမာက္ဥကၠလာပ၏ၿမဳိ႕စြန္က်က် ရပ္ကြက္ေလးသို႔ က်ေနာ္ေရာက္ သြားခဲ့ေသး၏။ မိတ္ေဆြစာေရးဆရာတေယာက္၏ က်န္းမာေရးသ တင္းကိုေမးရင္း အားေပးစကားလည္းေျပာရင္း ေရာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ ခင္ေမာင္ ထြန္းတို႔ အိမ္အနားတဝိုက္ဟု ထင္မိသည္ႏွင့္ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ပင္ သြား ေတြ႔သည္။<br /><br />ခင္ေမာင္ထြန္း ေက်ာင္းသားဘဝကေနခဲ့သည့္ ယခင္အိမ္ေတာ့မဟုတ္။ တထပ္တိုက္ျပားျပားေလး ျဖစ္သြားၿပီ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ဖခင္ လက္သမားဆရာႀကီးကေတာ့ မရွိေတာ့ၿပီ။ မိခင္ျဖစ္သူကေတာ့ သူ႔သား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည့္ က်ေနာ့္ကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဆက္ဆံရွာသည္။ သူ႔သားေရာက္မ လာတာ ၾကာၿပီဟုလည္း အလြမ္းသံ သဲ့သဲ့ႏွင့္ ဆို၏။<br /><br />“သူက ဆရာဝန္ႀကီး သူေ႒းႀကီးေလကြဲ႔၊ အေမတို႔ဆီ ခဏခဏဘယ္လာခ်င္ပါ့မလဲသားရဲ႕၊ လာခ်င္ရင္ အနီးေလး၊ မလာခ်င္ရင္သာ ခရီးေဝးတာမဟုတ္လား” ဟု မ်က္ရည္စြက္လ်က္ ေျပာသည္။ ရန္ကုန္ တဖက္ကမ္းမွ သိပ္မေဝးလွသည့္ ခင္ေမာင္ထြန္းရွိရာၿမိဳ႕ကို ရည္ၫႊန္းေျပာျခင္းျဖစ္ဟန္ရွိသည္။<br /><br />ထိုညတြင္ က်ေနာ္တို႔ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝက က်ေနာ့္ေအာ္တုိစာအုပ္ေလးထဲမွာ သူေရးခဲ့သ လို ၁၉၉၅ ဇန္နဝါရီ (၄) ရက္ေန႔ နံနက္ ၁ဝ နာရီတြင္ သူခ်ိန္းဆိုရာဆီသု႔ိ မပ်က္မကြက္သြားေစာင့္ ေနမည့္ အေၾကာင္း သူ႔အေမေပးလိုက္သည့္လိပ္စာကိုတပ္ကာ ခင္ေမာင္ထြန္းဆီ စာတေစာင္ေရး လိုက္သည္။<br /><br />ငယ္ငယ္ကလို လြမ္းအားပိုတတ္ေသးရင္ေတာ့ ေလာကႀကီးတေယာက္ မလြဲမေသြေပါက္ခ်လာမွာ ပဲဟု က်ေနာ္ထင္ေနသည္။ ဒီေကာင္လာမည္။ ေလာကႀကီး ေပါက္ခ်လာမည္ဟု က်ေနာ္ယုံေနသည္။ သုိ႔ေသာ္....<br /><br />ထိုေန႔ကမြန္းတည့္ခ်ိန္ထိတိုင္ က်ေနာ္ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ေမာင္ထြန္း ေပၚမလာခဲ့။ တခု ေသာလြတ္လပ္ေရးေန႔၏ မြန္းတည့္ေနေရာင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္သာ ေျခာက္ေသြ႔ႏြမ္းလ်စြာ လွည့္ ျပန္လာခဲ့ရပါသည္။ ႏွစ္ပရိေစၧဒမ်ားကား အရာရာကို ေျပာင္းလဲျပဳျပင္ စီရင္ႏိုင္တတ္ေလသည့္ သ ေဘာပါတကား။ ေအာ္ ေလာကႀကီးကား ဆန္းက်ယ္လြန္းလွသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေလမလား သူငယ္ခ်င္း။<center><b>.....</b></center><br /><center>(၃)</center>စင္စစ္ က်ေနာ္ႏွင့္ခင္ေမာင္ထြန္းတုိ႔အေၾကာင္းက ဒီမွာပင္ နိဂုံးခ်ဳပ္သင့္သည္။ ငယ္စဥ္္တုန္းက က ေလးကလားကိစၥေတြ စိတ္ကူးယဥ္ေတြထားလိုက္ပါေတာ့ဟု ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။<br /><br />သို႔ေသာ္ ျပႆနာက က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ပင္။ ဘာျဖစ္လို႔မွန္းမသိ၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲတြင္ ခင္ေမာင္ထြန္း ႏွင့္ အေၾကာင္းသည္ တိုက္ဆိုင္မႈ တခုခုႏွင့္ႀကဳံရေလတိုင္း လြမ္းလြမ္းၾကဥ္ၾကဥ္ျဖစ္ကာ တျမျမခံစား ေနရဆဲ။ လြတ္လပ္ေရး ေန႔ရက္မ်ားတြင္ဆုိလွ်င္ ခင္ေမာင္ထြန္းကို က်ေနာ္သတိမရမိဘဲ မေန။ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ မရင့္က်က္ေသးသူဟုပင္ ျပန္ျမင္ေနမိသည္။ လူတို႔သည္ အသက္အရြယ္ရလာ ၾကသည့္အခါ တခုခုေသာကိစၥရပ္အေပၚ ေတြးျမင္ခံစားပုံ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ေလေသာ္ျငား က်ေနာ့္ မွာ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသားဘဝက ခင္ေမာင္ထြန္းေတာင္းခံခဲ့သည့္ ကတိတခုကို ယခုအသက္ ၄ဝ ဝန္း က်င္ေရာက္ေသာအခါမွ က်ေနာ္မွာ ပို၍တေလးတနက္ ခံစားေနမိသည္။<br /><br />ငယ္ဘဝစိတ္ကူးမ်ားကို အေလးထားမႈထက္ ကတိဆိုသည့္စကားတြင္ က်ေနာ့္မွာ ေလးနက္ေနမိျခင္း ျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ခင္ေမာင္ထြန္း က ဘယ္လိုစိတ္ကူးႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔တေန႔ကို ခ်ိန္းဆိုခဲ့မွန္း မသိေသာ္လည္း (သူက မွတ္ရလြယ္၍ဟုဆိုခဲ့သည္) က်ေနာ္က လြတ္လပ္ေရး၏ အနက္အဓိပၸာယ္ကို ပါ ယွဥ္တြဲခံစားေနမိခဲ့သည္။<br /><br />အကယ္၍ ခင္ေမာင္ထြန္းခ်ိန္းဆိုခဲ့ေသာ ေန႔တေန႔သည္ လြတ္လပ္ေရးေန႔မဟုတ္ခဲ့ပါက ကတိဆို ေသာ စကားလုံးေပၚတြင္လည္း ဤ၍ဤမွ် က်ေနာ္ခံစားေနခဲ့မည္ ဟုတ္မဟုတ္ မေသခ်ာေတာ့။<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုေန႔ကို က်ေနာ့္ဘက္မွ ကတိရွိခဲ့သည့္အတိုင္း သြားခဲ့ၿပီးၿပီ။ ခင္ေမာင္ထြန္း ေရာက္ မလာခဲ့ေသာ္လည္း ကိစၥတခုၿပီးသြားၿပီဟု က်ေနာ္မထင္မိ။ ကတိဆိုေသာစကားတလုံးက ရင္ထဲထိ တိုင္က်ယ္ေလာင္စြာ ပဲ့တင္ဂယက္မ်ားထေနဆဲ။ က်ေနာ့္စိတ္မွာ မခ်င့္မရဲခံစားေနရဆဲ။ သူေရာက္ လာခဲ့ျခင္းမရွိသည့္အေပၚ က်ေနာ္ စိတ္ခုျခင္းကြက္ျခင္းမ်ဳိး အလ်ဥ္းမျဖစ္ခဲ့။ ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ ဆုိေသာ အ ခ်ိန္သည္ လူတေယာက္၏ဘဝကိုထားေတာ့၊ ေခတ္ေရစီးေခတ္သမိုင္းမ်ားကိုပင္ တသြင္သြင္ စီးဆင္း ေျပာင္းလဲသြားၾကၿပီ မဟုတ္ေပလား။<br /><br />သည္လိုႏွင့္ ထိုႏွစ္၏မတ္လတေန႔တြင္ ရန္ကုန္တဖက္ကမ္းမွ မိုင္ ၃ဝ ေလာက္ကြာလွမ္းသည့္ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတိရစာၦန္ ဆရာဝန္ ရွိရာၿမိဳ႕ကေလးဆီသို႔ က်ေနာ္အမွတ္မထင္ေရာက္ျဖစ္သြားေအာင္ အ ေျခအေနတခု ဖန္လာခဲ့ေလသည္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔မဂၢဇင္း တာဝန္ခံအယ္ဒီတာက သူ႔ေမြးရပ္ေျမသို႔ ကိစၥတခုႏွင့္ျပန္စရာရွိသည္။ “ေမာင္ရင္ လုိက္ခဲ့ပါလား၊ ကိုယ္တို႔လက္ခုပ္ ကုန္းဘက္လည္း သြားၾကတာေပါ့” ဟုဆုိလာ၍ ၿမိဳ႕ျပ၏မြန္းက်ပ္မႈ မ်ားအၾကား လက္ပမ္းက်ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနသည့္က်ေနာ့္အတြက္ အဆင္သင့္သြားခဲ့ရသည္။ ပို၍အဆင္ သင့္ခဲ့ေလသည္က ထိုၿမိဳ႕ေလးမွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီးရွိေနသည့္ ၿမိဳ႕။<br /><br />ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ဆိုက္ေရာက္သည့္ ထိုေန႔ညေနခင္းေလးမွာပင္ က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ခင္ေမာင္ထြန္း အိမ္ကိုရွာရန္ ထြက္လာျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ႏွင့္နီးေသာအရပ္မို႔ ပင္လယ္၏ရန႔႔ံသည္ ျမိဳ႕ကေလးဆီ၌ ပ်ံ႕သင္းေနသည့္အျပင္ ေလညင္းသည္လည္း လတ္ဆတ္လြန္းလွသည္ဟု ခံစားမိ၏။ အိမ္တိုင္းလို လိုတြင္ အုန္းလက္ဖားဖားမ်ား လႊမ္းၿခဳံေနရာ တၿမိဳ႕လုံးသည္ စိမ္းျမလ်က္။<br /><br />က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း တိရစာၦန္ဆရာဝန္၏အိမ္သည္ က်ေနာ့္ကိုလြယ္လြယ္ကူ ဆုိက္ေရာက္ေစပါသည္။ သူ႔ဂုဏ္သတင္းကား က်ယ္က်ယ္ျပန႔္ျပန္႔ရွိလွသည္။ သူ႔ဘဝအေျခအေနၫႊန္းကိန္းကလည္း လမ္းမ ေပၚက ၾကည့္႐ုံမွ်ႏွင့္ပင္ မွန္းဆႏိုင္ၿပီ။ ျခံဝန္းက်ယ္ႀကီးတခု အလယ္တြင္ သူ႔ရိပ္ၿမဳံတိုက္ဝါဝါႀကီးက ထည္ဝါလွဘိ၏။ ဆင္ဝင္တြင္ အမိုးကိုင္းတပ္ အျဖဴေရာင္ပါဘလစ္ကာ ကားတစီးထိုးရပ္ထားသည္။<br /><br />“ဆရာရွိလိမ့္မယ္ဗ်၊ သူ႔ကားရွိတယ္” ဟု ဆိုကၠားဆရာေလးကေျပာေတာ့ ရင္မွာ သိမ့္ခနဲလိႈက္သည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ ေက်ာ္ေဝးကြာ လွမ္းခဲ့ၿပီျဖစ္သည့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ႏွင့္ ဆုံေတြ႔ရမည္မဟုတ္ လား။<br /><br />“ဘာကိစၥ ရွိလို႔လဲရွင့္”<br /><br />စိနတိုင္းေသြးေႏွာဟန္ရွိသည့္ အသားျဖဴျဖဴ အမ်ဳိးသမီးတဦးက ဆင္ဝင္ေပါက္ေရွ႕ရပ္ေနသည့္ က်ေနာ့္ကိုေမးသည္။ က်ေနာ္ ကိုခင္ေမာင္ထြန္းနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါဟု ေျဖေတာ့ ထိုအမ်ဳိးသမီးက အိမ္ဘက္သို႔ ေခါင္းကိုငဲ့ကာ ..<br /><br />“ဆရာေရ၊ ေရွ႕မွာ ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္ ” ဟုဆုိကာ အိမ္တြင္းသို႔ျပန္လွည့္ဝင္သြား၏။<br /><br />ခဏေနေတာ့ အထဲကေန သူထြက္လာသည္။ ခင္ေမာင္ထြန္း၊ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီး။ သူ႔ အၾကည့္သူ႔မ်က္လုံးမ်ားက ခပ္ငယ္ငယ္ကႏွင့္ မယြင္းမျခား။ အနည္းငယ္ဝလာသည္မွအပ မမွတ္မိစ ရာတစက္ ေလးမွမရွိသည့္ငယ္႐ုပ္။<br /><br />“ဘာ ဘာ ဘာကိစၥ”<br />သူက ခပ္အမ္းအမ္းအမူအရာႏွင့္က်ေနာ့္ကို အကဲခပ္သလိုၾကည့္ကာ ေမး၏။<br /><br />“သူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ္ေလ မမွတ္မိဘူးလား၊ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါအုံး”<br /><br />က်ေနာ္က သူ႔ကိုမခ်င့္မရဲျဖစ္ကာ ရင္းခ်ာသည့္လူခ်င္းမွတ္မိလြယ္မည့္ က်ေနာ့္မူဟန္ႏွင့္ ဆိုလိုက္၏။<br />သို႔တုိင္ သူေဝခြဲႏိုင္ပုံမရ။ ခဏေနမွ ..<br /><br />“ေအာ္ .. သိ သိ သိၿပီ မင္း မင္း ေမ်ာက္ေပါ”<br /><br />“ေသလိုက္ပါေတာ့ ေလာကႀကီးရာ ကိုယ္ေမ်ာက္ေပါမဟုတ္ပါဘူး ေမ်ာက္ညိဳေလ၊ ဘေဖၿငိမ္းေလ ကြာ”<br /><br />က်ေနာ့္၏ဖက္လွဲတကင္းရွိလွသည့္ေျပာပုံေၾကာင့္ သူ႔မ်က္ႏွာအေနခက္သြားသလိုျဖစ္ရာမွ ..<br />“ဝင္ပါ ဝင္ပါ အိမ္ထဲဝင္ပါ” ဟု ဆုိသည္။ သုိ႔တိုင္ သူ႔အသံက မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာေဝးရာမွ ခက္ခဲလွစြာ လြင့္လာခဲ့ရသည့္ႏွယ္ တိုးတိုးလ်လ်။<br /><br />ဧည့္ခန္းဆက္တီေတြေပၚ ထိုင္ျဖစ္ၾကေတာ့ ဧည့္ခန္းမလယ္တြင္ ဘြဲ႔ဝတ္စုံႏွင့္ ေလာကႀကီး၏ဓာတ္ ပုံႀကီးက ကၽြန္းသားေဘာင္ခံလ်က္ တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ကာ ခန္႔ညားထယ္ဝါေနသည္ကို သတိထားမိ ၏။ အျခားဓာတ္ပုံ မ်ားဆီအၾကည့္ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာက က်ေနာ့္ကိုထြက္ေမးသည့္ အမ်ဳိးသမီးမွာ ေလာကႀကီး၏ခ်စ္မၿငီးသည့္ ဇနီးသည္ေပပါတကားဟု အသိေရာက္၏။ အျခားဓာတ္ပုံမ်ားမွာေတာ့ သူ တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္အတူ သားႏွင့္သမီးဟုထင္ရသည့္ ကေလးငယ္ ၂ ဦးတို႔စုလ်က္ ႐ိုက္ထားသည့္ ပုံမ်ား။ ခင္ေမာင္ထြန္း၏ ဘဲ႔ြဝတ္ စုံႏွင့္ ဓာတ္ပုံႀကီးႏွယ္ တဖိတ္ဖိတ္လဲ့ေနသည့္ အျခားဓာတ္ပုံႀကီး ၂ ပုံတြင္မူ သူ႔ဇနီးေက်ာ့ေက်ာ့၏ မိဘမ်ားျဖစ္ပုံရသည့္ စိနတိုင္း႐ုပ္သြင္အျပည့္ရွိ သက္ႀကီးပိုင္း ေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးတို႔၏ပုံ။ ဓာတ္ပုံကားခ်ပ္ႀကီးမ်ားေအာက္တြင္ရွိေသာ မေဟာ္ဂနီေသြးထေနသည့္ ကၽြန္းစား ပြဲေပၚတြင္မူ တယ္လီဖုန္းႏွင့္ ပန္းအိုးတလုံးကိုယွဥ္တြဲထားသည္။<br /><br />ခင္ေမာင္ထြန္းမွာ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝေသာ မိသားစုတခု၏အလည္ဗဟိုတြင္ ေနသားက်ေနခဲ့ၿပီဟု မွန္းရ ၏။<br />“မင္း မင္း ကိစၥရွိလို႔လား ေမ်ာက္ ေမ်ာက္၊ အဲ မင္းနံမည္ အဲ ဟို ဘ ဘ ဘ”<br />သူ က်ေနာ့္အမည္ကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျဖစ္ေနကာ ပင္ကုိယ္ထစ္ရသည့္အထဲ အခက္ေတြ႔ေနပုံရ သည္။<br />“ ကိုယ္ ဘေဖၿငိမ္းေလကြာ၊ ေမ်ာက္ညိဳေလ ”<br />“ ေအာ္ ေအးေအး၊ ေျပာ ေျပာကြာ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္း မင္းကိစၥ ”<br /><br />ခင္ေမာင္ထြန္း ျဖစ္ေနပုံကုိၾကည့္ကာ မွန္တာေျပာရလွ်င္ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညိဳသြားသည္။ က်ေနာ့္ အေပၚ သူ႔မွာ စိမ္းစိမ္းစက္ စက္ႏိုင္လွသည္ဟု ထင္မိ၏။ စကားပင္ ဘယ္လိုဆက္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ရသည္။ ဒါေပမင့္ က်ေနာ္ စိတ္ကိုရွည္ရွည္ထားကာ ငယ္ဘဝ ငယ္အေၾကာင္းေလးေတြ တစခ်င္း ျပန္ေျပာရသည္။ ေျမာက္ဥကၠလာပ အထက (၁) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွအစခ်ီကာ ကိုးတန္းဆယ္တန္း က်ေနာ္တို႔ အတူေနခဲ့ၾကပုံ ဆုံခဲ့ၾကရပုံေတြကို ေျပာျပရသည္။ က်ေနာ့္မွာ အတိတ္ကိုေမ့ေနသူႏွင့္ ေျပာဆုိေနရဘိသည့္အလားဟု ဘာသာထင္ေနမိသည္။<br /><br />“ငါ ငါ မွတ္မိပါတယ္၊ ငါက မင္း မင္း တမင္လာလည္တာလားလုိ႔ သိ သိခ်င္လို႔ပါ ”<br />“တမင္လာလည္တယ္ပဲဆုိပါေတာ့သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ မင္းဆီ တေလာက စာေရးေသးတယ္ေလ၊ ရလား”<br /><br />သူ ခဏေတြသြား၏၊ ၿပီးမွ “ ေအာ္..ေက်ာ့ေက်ာ့ေတာ့ ေျပာေျပာတယ္ကြ၊ ငါ သိပ္မအားတာနဲ႔ မ မ မ ဖတ္မိဘူး၊ အင္း ဆို ဆိုပါအုံး မင္းဘာေတြ ေရး ေရးထားလဲ ”<br /><br />သုိ႔ႏွင့္က်ေနာ္က လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ ၂ဝ ေလာက္က ေအာ္တိုစာအုပ္တြင္ သူႏွင့္ က်ေနာ္ အခ်ိန္းအ ဆက္ျပဳခဲ့သည့္ အေၾကာင္းေျပာျပျဖစ္သည္။ ထိုခ်ိန္းဆိုမႈအတိုင္း က်ေနာ္ေရာက္လာပါမည္ဟုလည္း ထိုစာတြင္ ထည့္ေရး ထားသည္ကို ေျပာျပျဖစ္သည္။<br /><br />“ကိုယ္စိတ္ထဲမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက စကားေပမယ့္ စြဲေနတယ္ကြာ၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းကိုသြားေစာင့္ခဲ့တာ”<br />သူ က်ေနာ့္ကိုေတြေတြႀကီးၾကည့္ေနသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာအထိ ေငးငူကာၾကည့္ေနခဲ့သည္။<br /><br />ဧည့္ခန္းမ်က္ႏွာက်က္ဆီမွ ပန္ကာသည္ တဝီွးဝွီးျမည္ကာ လည္ေန၏။ ခင္ေမာင္ထြန္းသည္ ဘာ မွမဆုိႏိုင္ေသး။ သူ႔စိတ္အစဥ္သည္ အတိတ္တေနရာသို႔ေရာက္ကာ ပန္ကာရဟတ္မ်ားႏွယ္ လည္ ေနၿပီလား မဆိုႏိုင္။<br /><br />အတန္ၾကာေတာ့မွ သူ ေျပာလာ၏။<br />“ေအးကြာ ငါ မင္း မင္းနဲ႔ခ်ိန္းထားတာ ေရးေတးေတး မွတ္ မွတ္မိသလိုပဲ၊ ေစာရီးကြာ”<br /><br />သည့္ေနာက္မွာေတာ့ သူစကားေတြ ေျပာသည္။ က်ေနာ့္အေၾကာင္း က်ေနာ့္အေျခအေနကိုလည္း ေမး သည္။ ေအာ္ မင္းက တကယ္ပဲ စာေရးဆရာ ျဖစ္ေနတာကိုး ဟုေျပာေတာ့ က်ေနာ့္မွာ လိပ္ျပာမလုံလွ။ က်ေနာ္က စာေရးျခင္းထက္ စာေပထုတ္ေဝးေရးလုပ္ငန္းမွာသာ ပိုၿပီးက်င္လည္ရသူ မဟုတ္လား။<br /><br />အိမ္ေထာင္မက်ေသးတာလည္း တမ်ဳိးေကာင္းတာေပါ့ကြာ ဟုဆိုေတာ့ က်ေနာ္ၿပဳံးေနလိုက္သည္။<br /><br />ထို႔ေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီးသည္ သူျမင္သည့္ ေလာကႀကီးအေၾကာင္းကို ေျပာပါေလသည္။ က်ေနာ္က နား ေထာင္သမားသက္သက္။<br /><br />သူ တကၠသိုလ္ကို ဆင္းဆင္းရဲရဲတက္ခဲ့ရပုံ ဘဝနာခဲ့ပုံတို႔မွအစခ်ီကာ ေနာက္ဆုံး တိေမြးကုဆရာဝန္ တေယာက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳး စားခဲ့ပုံေတြကို ေျပာျပသည္။ သူ႔လို ငယ္ဘဝက ဂုဏ္ျဒပ္မဲ့ခဲ့သူတ ေယာက္အဖို႔ အရာရာရႈံးနိမ့္ခဲ့ရမႈမ်ားအတြက္ နိဂုံးခ်ဳပ္ခ်င္ၿပီ၊ လူေစ့ တန္းေစ့မက ရွိခ်င္သည္။ ဂုဏ္ရွိ လွ်င္ ဓနတို႔ဥစၥာတို႔က အလိုလိုယွဥ္တြဲဖက္အျဖစ္ ေနာက္မွပါလာၿမဲဟု သူျမင္သည္။<br /><br />“မင္းကိုေျပာခဲ့သလို ေခတ္စနစ္ႀကီးေျပာင္းဖို႔အထိက ငါလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူး သူငယ္ခ်င္း ဒီေတာ့ ..”<br /><br />သူ တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္က က်ေနာ့္ဆီေရးသည့္စာမ်ားတြင္ ေခတ္စနစ္ႀကီး ေျပာင္းလဲပစ္ပါမွ က်ေနာ္တုိ႔လို လူတန္းစားမ်ားလည္း မည္သည့္ပညာေရးကိုမဆို တန္းတူညီတူ တက္ႏိုင္မည္ဟု သူ ေျပာဖူးခဲ့သည္။ ဒါကို သူ မွတ္မွတ္ရရျပန္ေျပာျခင္းျဖစ္၍ က်ေနာ္ ေက်နပ္ရသည္။<br /><br />ထိုစဥ္ ကားႀကီးတစီးက သူ႔ျခံထဲသို႔ ေမာင္းဝင္လာခဲ့သည့္အတြက္ စကားကိုေခတၱျဖတ္ထား၏။ သူ ထိုင္ရာမွထကာ ကားေပၚပါလာ သူေတြႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာသည္။<br /><br />ညေနရီသည္ အေမွာင္ပ်ဳိးစျပဳလာၿပီ။ ေႏြညေနခင္းဆိုေသာ္လည္း ပင္လယ္ေလညင္းႏုမ်ားက ၿမိဳ႕ ေလးဆီသုိ႔ တိုးေဝွ႔ဝင္လာေနၾကရာ ေအးေအးျမျမ။ အျပင္ကိုျမင္ေနရသည့္ ျပတင္းဝမွလွမ္းၾကည့္ လွ်င္ မိုးသားျပာျပာတြင္ တိမ္ခိုးျဖဴတို႔ တအိအိေမ်ာလြင့္ေနၾက၏။ အိပ္တန္းျပန္ငွက္ကေလးမ်ား ေလ ဟုန္ႏွင့္အတူ စီးခိုပ်ံသန္းလာေန ၾကသည္။<br /><br />က်ေနာ္သည္လည္း အတိတ္ဆီသုိ႔အေတြးမ်ားဆန္႔တန္းကာ ခင္ေမာင္ထြန္းကို ျပန္ျမင္ေနမိသည္။ ထို အေတြးထဲမွာေတာ့ ကထိန္ပေဒသာပင္ေၾကး ေငြ ၂ က်ပ္ကိုမေပးႏိုင္၍ အတန္းပိုင္ဆရာမကို ျပန္ တိုက္ပဲြဝင္ေနသည့္ ေလာကႀကီး၏ပုံရိပ္ကို ျမင္ေနရ၏။<br /><br />“ဒီလိုပဲသူငယ္ခ်င္း၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကမ်ားေတာ့ ကုိယ္ခဲြၿပီးလုပ္ေနရတယ္”<br /><br />သူဆိုလိုသည္ကိုက်ေနာ္သိဖို႔ စကားဆက္ျပန္သည္။ သူက တိရစာၦန္ဆရာဝန္အျဖစ္သာမက ဇနီး ဘက္က မိဘမ်ားေပးသည့္ ဆန္စက္လုပ္ငန္းအျပင္ ပင္လယ္ထြက္ပစၥည္းပြဲ႐ုံတို႔ကိုလည္း အာ႐ံုစိုက္ရ၊ လယ္ဧကမ်ားစြာကိုလည္း အငွားခ်လုပ္ထားရေတာ့ စိတ္မ်ားသူ ျဖစ္ေနရသည္။ အားလပ္သည္ဟူ၍ မရွိလွ။<br /><br />“မင္းလိုစိတ္ကူးယဥ္ေနႏိုင္တဲ့ဘဝမ်ဳိးက ငါ့မွာမရွိေတာ့ဘူးကြာ၊ ငါ့အလုပ္က ငါ့ဘဝပဲ၊ ဒါ အဓိကေလ၊ တကယ္ေတာ့ ေလာကႀကီးဟာ ကိုယ္ခူးမွကိုယ္ရတာကြ၊ ငါရတုန္းခူးမယ္၊ ခူးဖို႔စိုက္မယ္၊ ခုဆို မင္းျမင္တဲ့အတိုင္း ငါ့ဘဝက အားလုံးၿပီးေနၿပီ၊ ေငြကြာ၊ ဓနကြာ၊ ဂုဏ္ကြာ၊ ဇနီးမယားသားသမီးကြာ၊ ေနာက္ဆုံး ငါ့အေမကို သူတခါမွမေနဘူးတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ထားႏိုင္ၿပီကြာ၊ အိုေရးေသေရး မပူရဘူး ကြာ။ ကိုင္း ဒါေတြထက္ ဘာအေရးႀကီးေသးလဲ”<br /><br />ေလာကႀကီးက ေျပာရွိန္ရလာၿပီ။ စကားပင္ ထစ္ေငါ့ေနျခင္းမရွိေတာ့ဘဲ တသြင္သြင္စီးခဲ့ၿပီ။ သူ႔မ်က္ လုံး အစုံမွာလည္း စူးစူးလဲ့လဲ့ အေရာင္ေတာက္ေနသည္ဟု ထင္ရ၏။<br /><br />“လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘဝကို ျပည့္စုံေနဖို႔ ေတာင့္တင္းေနဖို႔က အဓိကသူငယ္ခ်င္းရ၊ ငါတို႔မိဘမ်ားက ဆင္း ရဲခဲ့ေတာ့ ငါတုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက လူတကာရဲ႕နင္းဖတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္မဟုတ္လား၊ ကိုယ့္ဘဝက ေအာက္ တန္းက်ေနေတာ့ ဟုိဟာအျပစ္ျမင္၊ ဒီဟာ အျပစ္ျမင္နဲ႔ စြဲခ်က္တင္ေနတာကိုးကြ ဟားဟား၊ ေလာ ကႀကီးကပဲ မ်က္ႏွာလိုက္ေနေတာ့သလိုလို ေခတ္စနစ္ႀကီးကပဲ ပ်က္စီးေနေတာ့သလိုလို၊ ဒီလို ရမယ္ ရွာၾကတာေလ၊ တကယ္က ကိုယ့္ ကိုယ္ကို အဲဒီ့ႏြံ႔ထဲက တနည္းနည္းနဲ႔႐ုန္းထြက္ဖို႔ႀကိဳးစားရမွာ၊ ခု ငါ့ ဘဝကိုၾကည့္သူငယ္ခ်င္း”<br /><br />သူက တိရစာၦန္ဆရာဝန္တဦးအျဖစ္လည္း ဂုဏ္ျဒပ္ရွိေနသလို စက္ဆန္သူေ႒း၊ လယ္ပိုင္ရွင္ယာ ပိုင္ရွင္ႀကီး၊ ၿပီးေတာ့ ပြဲ႐ုံလုပ္ငန္းက လည္းရွိေသး။ ၿမိဳ႕ေလး၏ကိုးကြယ္ရာတန္ခိုးႀကီးဘုရားတြင္လည္း ဘုရားဒါယိကာ။<br /><br />“မင္းေတာ့ ဘယ္လိုျမင္မယ္မသိဘူး၊ ကိုယ့္ဘဝက ၿပီးေနၿပီကြာ။ ဒါဟာ ဘဝရဲ႕အႏိၱမပဲလို႔ဆုိဆို ကုိယ့္ ဘဝက ၿပီးေနၿပီ၊ ကိုယ့္အတြက္ တျခားအရာေတြအားလုံးက သိပ္လိုအပ္မယ္လို႔ ငါေတာ့ မျမင္မိဘူး”<br /><br />သူ စကားကိုေခတၱျဖတ္ကာ ျပတင္းဘက္ဆီၾကည့္လ်က္ ထိုစကားကုိပင္ ေလးေလးတြဲ႔တြဲ႔ထပ္ဆို သည္။<br /><br />“ကိုယ့္ဘဝရိပ္ၿမဳံက ျပည့္စုံေနၿပီကြာ၊ ငါ ေက်နပ္ၿပီ၊ ငါဘာေတြ ထပ္ႀကိဳးစားေနရအုံးမွာလဲ၊ ၿပီးသြားၿပီ သူငယ္ခ်င္း ဒါပါပဲ”<br /><br />သူက စကားကိုနိဂုံးသတ္လိုက္သလိုေျပာၿပီး က်ေနာ့္ဆီ အၾကည့္ေရြ႕သည္။<br /><br />“မင္းလဲ ဘဝကိုတည္ေဆာက္ပါသူငယ္ခ်င္း၊ ကိုယ္မႏိုင္တဲ့ဟာေတြေတြးရင္ ေလာကႀကီးက ေလးပင္ လွပါ တယ္ကြာ၊ ငါၾကည့္ရတာ မင္းစိတ္က ငယ္ငယ္တုန္းကလို စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ခ်င္တုန္းကိုး၊ ဒါေၾကာင့္လဲ မင္း ငါခ်ိန္းတဲ့ေန႔ကို သြားတာေပါ့၊ အင္း..ေက်းဇူးေတာ့ တင္တယ္ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြ က ဘာမွအေရးမႀကီးပါဘူး၊ ကတိတုိ႔ဘာတို႔ဆုိတာလဲ ေပးရမယ့္ဟာ တည္ရမယ့္ဟာမဟုတ္ရင္ အ ေလးအနက္မထားေစခ်င္ဘူး၊ ငါ့ကိုမွမဆို လိုပါဘူး၊ အရာအားလုံး၊ ကိစၥအားလုံး”<br /><br />သူက စကားကို တိခနဲျဖတ္၏။ က်ေနာ္တို႔အၾကည့္ခ်င္း ဆုံသည္။ က်ေနာ့္မွာ စကားမ်ားမ်ားေျပာစရာ မရွိ။ ေျပာခ်င္တာတခုကိုေတာ့ ၿပဳံးလ်က္သာ ဆုိျဖစ္လိုက္၏။<br /><br />“ေအးကြာ၊ ငါက မင္းခ်ိန္းထားခဲ့တဲ့ေန႔က လြတ္လပ္ေရးေန႔ျဖစ္ေနေတာ့ ခံစားမႈရွိတယ္ေလ၊ ဒီအေပၚ အေလးအနက္ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ဒါ လြတ္လပ္ေရးဆိုတဲ့အေပၚ ငါ့ခံစားမႈပါသူငယ္ခ်င္း”<br /><br />ဧည့္ခန္းမီး ျဖတ္ခနဲလင္းလာ၏။ ညဦးပိုင္းသုိ႔ေရာက္လာၿပီ။ ခင္ေမာင္ထြန္းလည္း သူ႔စကားကိုအနား သတ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ သူ႔ရင္ထဲတြင္ ေျပာ စရာေတာင္က်န္မည္မထင္ေတာ့။ ရွိလည္းရွိေတာ့မည္ မထင္ေတာ့။<br /><br />စင္စစ္ အားလုံးက ၿပီးေနၿပီ၊ ၿပီးသြားခဲ့ၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ ေက်ာ္ၾကာ ေဝးကြာေနခဲ့ရသည့္ ေလာကႀကီး ေခၚ ခင္ေမာင္ထြန္းမွာလည္း သူ႔စကားအဆုံးမွာပင္ က်ေနာ့္ရင္ထဲ၌အၿပီးသတ္သြားခဲ့ၿပီ။ သူက ျပည့္စုံ ျခင္းမ်ားႏွင့္အၿပီး သတ္ခဲ့သလို က်ေနာ္က ထိုျပည့္စုံျခင္းမ်ား အေပၚ ေမးခြန္းမ်ားစြာတင္က်န္လ်က္ အ ၿပီးသတ္ခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္၏။<br /><br />ထိုေမးခြန္းမ်ားက ခင္ေမာင္ထြန္းေခၚ က်ေနာ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေလာကႀကီးေပၚမွာေတာ့မဟုတ္။<br /><br />လူ႔ေလာကႀကီးတခုလုံးကို ေမးၾကည့္ခ်င္သည္။ ကမာၻေလာကႀကီးကို ေမးၾကည့္ခ်င္သည္။ ျပည့္စုံျခင္း အၿပီးသတ္ျခင္းဆိုသည္တို႔၏ အဓိပၸာယ္မ်ား။ လူတုိ႔၏အႏိၱမ နိဂုံးမ်ား။<br /><br />ခင္ေမာင္ထြန္းအိမ္ကထြက္လာေတာ့ ပင္လယ္ကမ္းနီးၿမိဳ႕ကေလးသည္ ေလထဲတြင္ တရွဲရွဲျမည္ေန သည့္ အုန္းပင္ဖ်ားမွ ရြက္ခတ္သံတို႔အၾကား နစ္ဝင္ေနသလိုေအာက္ေမ့ရေလသည္။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ခင္လြန္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ည- ၈း ၅ဝ နာရီ</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဇန္နဝါရီ(၁၂)ရက္၊၂ဝ၁ဝ</span><br />(ေျမာက္ဥကၠလာပ အထက(၁) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ငယ္ဆရာဆရာမမ်ားႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႔ အ မွတ္တရ)<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">http://www.naytthit.com မွ ...</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7178512233035505978?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-13644446395677583032010-01-09T04:16:00.001-08:002010-01-09T04:27:33.090-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S0hzvG3LTCI/AAAAAAAAAPI/Si-Krsb8i1w/s1600-h/kl-9jan10.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 131px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/S0hzvG3LTCI/AAAAAAAAAPI/Si-Krsb8i1w/s200/kl-9jan10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424713004300848162" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာမိတ္ေဆြမ်ားသို႔..</span><br />ပို႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ေပါ့။ မ်ားေျမာင္ေထြျပားလွ တဲ့ အမႈေတြထဲျမႇဳပ္၀င္ေနတဲ့ ဘ၀ဟာ တခါတခါ ကိုယ့္ကိုယ္ ကုိယ္ေတာင္ ျပန္မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲပင္ပန္းလွပါ ရဲ႕။ အႏုပညာပစၥည္းေလးတခု ျဖစ္ဖို႔အေရး အရည္က်ဲလွတဲ့ ကုိယ့္နဖူးစာပါရမီကိုပဲ မခ်င့္မရဲျဖစ္ရေတာ့တာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပါ။ ကိုယ့္သိုက္ကိုယ္ျပန္ရွာရင္း ခ်စ္ျခင္းတရားဆီျပန္လာႏိုင္ တဲ့ ေန႔မ်ားမွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုလႅဘတရားကို ေက်နပ္လက္ခံေနမိပါေလတယ္။<br />ဒီကဗ်ာေလးဟာ အဲ့ဒီလို လူျဖစ္ရက်ဳိးနပ္ခဲ့တဲ့ ေန႔ေတြထဲက တခုေပါ့<br />ဖတ္ၾကည့္ပါအေဆြ။ အားလံုးကိုေက်းဇူးတင္လ်က္<span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" > (ကဗ်ာေရးသူ) </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >ေဆာင္းရဲ႕ပုံတူ</span><br /><br />ႏွင္းေတြထူထဲလိုက္တာ<br />ေရွ႕ကိုဘာမွမျမင္ရဘူး...<br /><br />ကေလးက ေျပာတယ္<br />ေတာင္တန္းႀကီးေတြမရွိေတာ့ဘူး<br />ရြာကိုျပန္ၾကစို႔လားအမိုးရယ္တဲ့<br /><br />ေသာကကို<br />မီးဖိုထဲထိုးထည့္လို႔<br />ကိုယ့္အပူကိုယ္ရွာၾကရတဲ့ ေဆာင္းမနက္မ်ား<br />ခါတုိင္းေန႔ေတြလို<br />မီးခိုးတအူအူ။<br /><br />အေမက<br />ႏွင္းေတြဖုံးထားလို႔<br />ေတာင္ေတြမရွိေတာ့ေပမယ့္<br />ေတာစိမ္းစိမ္းႀကီးေတြရွိေနေသးတယ္ဖိုးခြားေရ<br /><br />ကေလးအေတြးထဲ<br />ေတာမီးေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းျမည္ကာ တညလုံးေလာင္ကၽြမ္းလုိ႔<br />ဒုကၡသည္စခန္းထဲမီးကူးမွာ ေၾကာက္ေနတာေလ။<br /><br />မနက္လင္းျပန္ေတာ့<br />အမုိးရယ္<br />ဖိုးခြားရယ္<br />ေတာင္ကိုတက္ ေတာကိုတိုးလို႔<br />တေန႔တာ စားအိုးအေရး<br />ဟင္းစားေလးရွာရေပအုံးေတာ့မယ္။ ။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">၁၂း၃၀ နာရီ</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဒီဇင္ဘာ၊(၁၁)ရက္၊၂၀၀၉</span><br /><br />Phtot by: http://www.geoform.net/features/features_benjamin-2.html</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-1364444639567758303?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-60266282918316252442009-12-08T16:03:00.000-08:002009-12-08T16:16:24.748-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Sx7pjHIirwI/AAAAAAAAAMo/KOQH4HeZK_o/s1600-h/369.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 122px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Sx7pjHIirwI/AAAAAAAAAMo/KOQH4HeZK_o/s200/369.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413020591565483778" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာဖတ္သူ ..</span><br />တမနက္မွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ စိတ္ရႈပ္ေထြးစြာနဲ႔ အိပ္ရာက ထလာပါတယ္။ အဲဒီ့ညက အိပ္လို႔လဲေကာင္းေကာင္းမေပ်ာ္ ခဲ့ပါဘူး။ အေတြးေတြ ဗလပြနဲ႔ပါ။ ျဖစ္ရတာက က်ေနာ္ျမင္ ေတြ႔ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ လူေတြထဲကတခ်ဳိ႕ကို က်ေနာ့္ စိတ္ထဲခိုးလုခုလုျဖစ္ရာက စတယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />လူေတြမွာ ေျမေခြးနဲ႔တူတဲ့လူ၊ ယုန္သူငယ္န႔ဲတူတဲ့လူ၊ ဝံပုေလြနဲ႔တူတဲ့လူ၊ ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းနဲ႔ တူတဲ့လူ။ .. စသျဖင့္ ပုံျပင္ထဲမွာ က်ေနာ္ ၾကားခဲ့ဖူးတာေတြလို အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိပါရဲ႕။ ခုေခတ္နဲ႔ဆုိရင္ စက္႐ုပ္နဲ႔တူတဲ့လူ၊ ဂဏန္းတြက္စက္နဲ႔တူတဲ့လူ၊ လမ္းေဘးတယ္လီဖုန္းရုံနဲ႔တူတဲ့လူ။ တခါသုံး ကင္မ ရာနဲ႔ တူတဲ့လူေတြရွိသလို အဘိဓာန္စာအုပ္ႀကီးေတြ၊ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာ က်မ္းႀကီးေတြနဲ႔တူတဲ့လူ ေတြေတာင္ရွိၾကရဲ႕။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က ေတာ့ အဲဒီမနက္မွာ လိပ္တေကာင္နဲ႔တူခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒါ နဲ႔ပဲ ဒီကဗ်ာေလးကိုေရးျဖစ္ပါတယ္။ ခုဆို ၅ ႏွစ္သားကဗ်ာေလးေတာင္ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။<br />ေခတ္ၿပိဳင္ဝက္ဘ္ဆိုက္ဒ္မွာတင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။<br />ဖတ္ၾကည့္ပါအုံး ခ်စ္မိတ္ေဆြ။ <span style="color: rgb(0, 102, 0);">(ကဗ်ာေရးသူ)</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" >လိပ္တေကာင္၏ အိပ္ရာထအေတြး</span><br /><br />ထုံစံအတိုင္းမနက္လို<br />ေယာင္ခ်ာခ်ာ<br />တကယ္လုပ္ရမွာေတြက အမ်ားႀကီး<br />ခ်ိန္းထားတဲ့လူေတြရွိ<br />စကားတခြန္းေျပာရမယ္<br />ေမးခြန္းတခုေမးရမယ္<br />ဟင့္အင္း သို႔မဟုတ္<br />အင္း လုပ္ရမယ္<br />မသိသလိုေနလိုက္ရမယ့္<br />နည္းဗ်ဴဟာသုံးရမယ္<br />ကိုယ့္စိတ္ကို မျမင္ေစရဘူး။<br /><br />လူဟာ<br />ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ စဥ္းစားကာ ႏိုးလာတာျဖစ္တယ္<br />မဟုတ္မွလြဲေရာ<br />ဒါ ငါမွမဟုတ္ပါဘူးလို႔<br />တန္းညိႇမိေသး<br />ေနာက္တႀကိမ္လူျဖစ္ဖို႔ဆုိတာက<br />ပိုၿပီး ဒုလႅဘဆန္သြားတယ္လို႔ေတြး...။<br /><br />ကိုယ္ဖို႔ခ်န္ထားၿပီးမွ ေဝပါ<br />ကိုယ့္ဖို႔ပါ ထည့္ေဝပါ<br />အညီအမွ်လို႔ထင္စားခံလိုက္ရခ်ိန္မွာ<br />ဣေႁႏၵမပ်က္ေနပါ<br />လူဟာ အထင္တလုံးနဲ႔ေနရဖို႔ထက္<br />အထင္ႀကီးခံလိုက္ရတာ ေကာင္းတယ္<br />မ်က္ႏွာမသစ္ခင္အထိ။<br /><br />“ ပုထုဇေနာ ဥမၼတေကာ” တဲ့<br />လိပ္တေကာင္က<br />ဘယ္ေတာ့မွ မ်က္ႏွာမသစ္ဘူးေလ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ခင္လြန္း<br />ဒီဇင္ဘာ၊ (၂)ရက္၊ ၂ဝဝ၄</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-6026628291831625244?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-57102810379964453842009-10-21T00:17:00.000-07:002009-10-21T01:18:08.233-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/St63LM6O6oI/AAAAAAAAAMA/OXL8Il0TV8U/s1600-h/redBirdFlyingSouth_e.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 166px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/St63LM6O6oI/AAAAAAAAAMA/OXL8Il0TV8U/s200/redBirdFlyingSouth_e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394950806708349570" border="0" /></a><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာမိတ္ေဆြ</span></span><br />ဒုကၡသည္စခန္းေလးတခုမွာေနေနရတဲ့ က်ေနာ့္အေျခအေန အရ စာေရးျဖစ္တဲ့အခါ အဲဒီ့အေငြ႔အသက္ အဲဒီ့႐ိုက္ခတ္မႈ ေတြပဲ မ်ားေနတတ္ပါတယ္။ အခုလဲ အဲဒီလိုေတြထဲက တခု ပါ။ ခုတေလာ မိုးမ်ားလြန္းလို႔ အျပင္ေလးဘာေလးေတာင္ ထြက္မရဘဲေနခဲ့ရတာ လနဲ႔ခ်ီၿပီးၾကာလာေတာ့ မိုးပါးသြား တဲ့တေန႔ စခန္းေဘးက တခုေသာနယ္စပ္လမ္းေပၚမွာ ေန ပူဆာထြက္လႈံရင္း ခံစားမႈတခုျဖစ္လာတာနဲ႔ က်ေနာ္ ဒီစာ ကိုေရးျဖစ္ပါတယ္။ စုတ္ခ်က္ ၾကမ္းသြားရင္ အားလုံးကို ေတာင္းပန္ပါရေစ။ အဲဒီ့ ခဏ ခံစားမႈဆိုတာကိုေတာ့ ထပ္ၿပီး အေလးအနက္ ေျပာပါရေစ။<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာေရးသူ</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >မလွေသာလမ္းေပၚမွ စူပါမုန္တိုင္းရက္စြဲမ်ား</span><br /><br />ဒီမနက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေလွ်ာက္ေနက်လည္းျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ တခုတည္းေသာလည္း ျဖစ္ တဲ့ လမ္းေလးဟာ ၿဖီးသင္ၿပီးခါစအပ်ဳိမေလးတေယာက္လို ေနျခည္အလင္းမွာ ေရႊရည္အဆင္းနဲ႔ လွ တပတ ျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။<br /><span id="fullpost"><br />တကယ္ေတာ့ မေန႔ကတဲက သူ႔ခမ်ာ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ ဟန္ေရးတႂကြယ္ႂကြယ္နဲ႔ သူ႔အလွ သူ ျပခ်င္ေနရွာတာပါ။<br /><br />၀ါလကင္းလြတ္ သီတင္းကၽြတ္တဲ့ လျပည့္ညကို သူ႔အလွ သူ႔သဘာ၀နဲ႔ႏွင္းဆက္ၿပီး တမိုးလုံး တြင္း ေအာင္းသလိုေနခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ေတြအေပၚ ေဖာ္ေဖာ္ေရႊေရႊ မ်က္ႏွာလုပ္ခ်င္ေနရွာတာကလား။<br /><br />ဒါေပမယ့္ တျမန္မေန႔ကမွ အေရွ႕အာရွကစၿပီးေမႊလာတဲ့ စူပါတိုက္ဖြန္းမုန္တိုင္းႀကီးက မိုင္ေပါင္း မ်ားစြာေ၀းတဲ့ေနရာကေန လမ္းေလးရွိရာေရာက္ေအာင္ကိုပဲ အဖ်ားခတ္ခဲ့ေလေတာ့ သူ႔ခမ်ာ မႈန္နံ႔ သာျခယ္ကာသၿပီး စုံပ၀ါဘယ္ညာခ်ကာနဲ႔ ကလိုက္မဟဲ့လို႔ အားခဲထားရွာတဲ့ ကေခ်သည္မေလး တဦး မုိးဖ်က္လို႔ပြဲပ်က္ခဲ့သလိုမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔မ်ားရဲ႕အေဖာ္ျပဳရာ တခုတည္းေသာလမ္းေလးဟာ လည္း မိုးၾကား ေလၾကား မုန္တိုင္းၾကားမွာ သူ႔အလွတရားကို မျပအားခဲ့ရရွာပါဘူး။<br /><br />ဒါက ဒီမနက္မွာေတာ့ ေရႊမႈန္ေတြၾကဲခ်ေနေလေရာ့သလားထင္ရတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္က လမ္း ေလးေပၚမွာ က်ေနာ္ဟာ အတန္ၾကာေအာင္ရပ္ေနရင္း လမ္းေလးရဲ႕ဘ၀နဲ႔အလွကို တဒဂၤခံစား ေတြးေတာေနမိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ရပ္ေနရာကေန ဟိုးအေ၀းဆီကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဦး ေမာ့လို႔ေျပးတက္သြားတဲ့ လမ္းကေလးရဲ႕ျမင္ကြင္းအဆုံးထိတိုင္ေအာင္လည္း အတန္ၾကာတဲ့အထိ ရပ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေနာက္ေက်ာဘက္ဆီကေန က်ေနာ္ရပ္ေနရာ ေတာင္ကုန္းကမူ ေလးအထိ ေကြ႔ကာ၀ိုက္ကာ သူေျပးတက္လာပုံကိုပါ သမင္လည္ျပန္ ျပန္လွည့္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ရပ္ေနရာကို ဗဟုိထားၿပီး လမ္းေလးရဲ႕အစြန္းႏွစ္ဘက္ကိုၾကည့္မယ္ဆိုရင္ က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ေတာအုပ္စိမ္းစိမ္းထဲ အရွိန္နဲ႔ ထိုး၀င္သြားေတာ့သလိုပါပဲ။<br /><br />လမ္းကေလး ေကြ႔ေကာက္ေျပးထြက္လာခဲ့ရာ ျမင္ကြင္းအစနဲ႔အဆုံးကို သတိထားမိရင္ေတာ့ ေတာ ႀကီးမ်က္မည္းထဲမွာ ေႁမြနက္ႀကီးတေကာင္ တြန္႔လိမ္ေခါက္ေကြး ေျပးလႊားေနပုံနဲ႔ ဆင္ဆင္တူေန မ လားဘဲ။ ေနာက္တမ်ဳိးခံစားၾကည့္ရင္ေတာ့ ေတာစိမ္းစိမ္း ေတာင္စိမ္းစိမ္းၾကားမွာ အနက္ေရာင္ဖဲ ႀကိဳး ခပ္ရွည္ရွည္တေခ်ာင္း လူးကာလြန္႔ကာလြင္ျ့ဖာထြက္ေနပုံမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ထင္ပါ တယ္။<br /><br />ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ကမွ ဒီလမ္းေလး သက္၀င္လူးလြန္႔လာတာ ကို က်ေနာ္ အေသအခ်ာမွတ္မိေနပါတယ္။ သည့္မတိုင္မီ ဒီေနရာကို က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့ဖူးတုန္းက နီ က်င္က်င္ ေျမသားစပ္စပ္ လူသြားလမ္း ခပ္ေရးေရးေလးကိုသာ က်ေနာ္ေတြ႔ခဲ့ရဖူးတာေလ။ ခုေတာ့ သူ႔ေက်ာေပၚမွာ ၀န္တင္ကားေတြ၊ လူစီးယာဥ္ေတြ ဟုိမွသည္ ဥဒဟိုသြားလာလို႔ေပါ့။ ရံဖန္ရံခါမွာ ေတာ့ အလ်ဥ္စလို အျမန္ႏႈန္းနဲ႔ေမာင္းႏွင္သြားၾကတဲ့ စစ္ေမာ္ေတာ္ယာဥ္တန္းေတြ၊ ေရးႀကီးသုတ္ ျပာႏိုင္လွတဲ့ အလုံပိတ္ကုန္တင္ယာဥ္နဲ႔ လူစီးကားေတြ .. စသျဖင့္ လမ္းေလးဟာ သက္၀င္တြင္ က်ယ္လိ႔ု ေနပါၿပီ။<br /><br />နယ္စပ္လမ္းကေလးပီသလွတဲ့ သူ႔ဥပဓိဟာလဲ အေသြးအေမြးအဆင္တန္ဆာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စုံလို႔ လင္ လို႔ပါ။ နယ္စပ္တေၾကာမွာေတြ႔ရေလ့ရွိတဲ့ တိုင္းရင္းေသြးေႏွာသူေတြကို ဒီလမ္းေပၚမွာ အမ်ားဆုံး ေတြ႔ရတတ္ၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ ပါးေလးေတြနီေထြးေနတဲ့ ဖိုးမူေလးေတြရယ္၊ ကြမ္းေသြးေတြ ရဲဗ ေလာင္း ထေနတဲ့ အမုိးတို႔၊ ဖထီးတို႔ အေက်ာ္တို႔ ဖိုးခြားတို႔ေတြရယ္ကို ရိပ္ခနဲျဖတ္သြားတဲ့ ကားတ စီးစီးေပၚမွာျဖစ္ေစ တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းျမည္သံေပးရင္း ေအာ္လာတတ္တဲ့ ေထာ္လာဂ်ီတစီးေပၚမွာ ျဖစ္ေစ အုံနဲ႔က်င္းနဲ႔ ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ခြန္ထိုင္းလို႔ေခၚတဲ့ ေဒသခံႏိုင္ငံသားေတြကိုေတာ့ မွန္လုံ ကားေတြထဲမွာသာ ႐ိုးတိုး ရိပ္တိတ္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ ေတြ႔ရတတ္တာပါ။<br /><br />အဲဒီလိုအခါမ်ားမွာ က်ေနာ္တို႔က သူတို႔ေတြကို လမ္းေဘးတဖက္ကရပ္ရင္း ေငးရီၾကည့္ေမာ ေနမိ တတ္သလို သူတို႔ေတြကလဲ တခုေသာနယ္စပ္လမ္းရဲ႕တဖက္ျခမ္းမွာ နယ္သတ္ၿခံစည္းခတ္ၿပီးေန ၾကရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ တဲအိမ္စုစုေလးေတြဆီကို အၾကည့္တမ်ဳိးနဲ႔ ၾကည့္သြားတတ္ပါတယ္။ ဒီအ ၾကည့္ေတြထဲမွာ သူတို႔ဘာသာစကားနဲ႔ ဘယ္လိုအသံထြက္မယ္မဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ေသခ်ာတာက ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အေပၚသတ္မွတ္ထားတဲ့ “ဒုကၡသည္” ဆိုတဲ့ ၀ိေသသအဓိပၸာယ္ကို သူတို႔နား လည္ၿပီးသား ျဖစ္ေနလိမ့္ မယ္လို႔ က်ေနာ္ ထင္ေနမိပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔က ဒုကၡသည္ေတြမဟုတ္လား။ ဒုကၡသည္ကို ဒုကၡသည္လို႔မေခၚခ်င္ရင္ ကိုယ့္တိုင္း ျပည္ မွာ ဘယ္လိုမွေနမရေတာ့လို႔ တိုင္းျပည္က စြန္႔ခြာထြက္ေျပးလာသူမ်ားလို႔ေခၚရင္ေရာ နားၾကားရ သက္သာသြားေလမလား။ ေ၀ါဟာရပညတ္ေတြကိုအသာထားၿပီး ေသခ်ာတာကိုေျပာရရင္ေတာ့ ေတာ ႀကီးမ်က္မည္းထဲက ဒီေနရာေလးဟာ ကမၻာေျမႀကီးဆီကေန ကၽြံက်ျပဳတ္ထြက္လာတဲ့ အ စိတ္အပိုင္း တခုလို ျဖစ္ေနရသလားဆိုတာကို ျငင္းပယ္ခ်င္မိတာပါပဲ။<br /><br />ဘယ္လိုပဲဆိုပါေစ က်ေနာ္ရပ္ေနရာ ေနေရာင္ေအာက္ကလမ္းေလးဟာလည္း ကမၻာေျမေပၚက လမ္းကေလးတခုေပပဲမဟုတ္လား။ လူသိနည္းလွဦးေတာ့ ဒီလမ္းကေလးကို က်ေနာ့္ဘ၀တသက္ တာလုံး ေမ့ႏိုင္မယ္မထင္ေတာ့ပါဘူး။ ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္တဲ့ ဘ၀ရဲ႕အေၾကာင္းအရာေျမာက္ျမား စြာထဲမွာ ဒါမွမဟုတ္ တမင္ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ခ်င္စရာေကာင္းလွတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ ဒီလမ္း ေလးဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ေဖ်ာက္ႏိုင္စရာပဲလု႔ိ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယုံေနမိပါ တယ္္။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ကာလ ေလးငါးႏွစ္ေတြအတြင္း ကမၻာေျမေပၚက တခ်ဳိ႕ေသာလမ္းမ်ားဟာ မွိန္၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏိုင္သလို အခ်ဳိ႕ေသာလမ္းမ်ားကေတာ့ ပီသထင္ရွားလာ႐ုံမက ခန္႔ညားထယ္၀ါ သြား တာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဒါဆိုရင္ လူတေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာလည္း သူတို႔ေလွ်ာက္ လွမ္းခဲ့ဖူး တဲ့လမ္းေပါင္းမ်ားစြာအနက္ တခ်ဳိ႕ေသာလမ္းမ်ားဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးငါးႏွစ္ေတြအတြင္း ဘ၀ထဲကေန ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားႏိုင္ခဲ့တာမ်ဳိးရွိႏိုင္သလို အခ်ဳိ႕ေသာလမ္းမ်ားက်ေတာ့ လည္း သစ္လြင္ေပၚ ေပါက္လာႏိုင္တာမ်ဳိး၊ ဆိုလိုတာက အစမွာ မႈန္ပ်၀ိုး၀ါးႏိုင္လြန္းရာကေန ပီျပင္ ထင္ရွား အားေကာင္းလာ ႏိုင္တာမ်ဳိးေတြ ရွိႏိုင္တာေပါ့လို႔ က်ေနာ္ေတြးမိျပန္ပါေရာ။<br /><br />လမ္းေတြ လမ္းေတြ ကမၻာေျမေပၚက လမ္းေတြ။<br />က်ေနာ္ဟာ ေနေရာင္ေအာက္မွာလင္းလက္ေနတဲ့ အေ၀းျမင္ကြင္းေတြကို လမ္းေလးေပၚကေန မ်က္ေစ့စြမ္းအားနဲ႔ ျမင္ႏိုင္စြမ္းသမွ် ၾကည့္ေမာေနမိျပန္ပါတယ္။ တမိုးတြင္းလုံး ျမဴလိုလို မိုးႏွင္းလို လို ေတာင္ခုိးလိုလို တိမ္လိုလိုအုံ႔ဆိုင္းထားတာနဲ႔ ျမင္ကြင္းကေပ်ာက္ေနတဲ့ ေတာေတြေတာင္ေတြ ဟာလည္း ေဆးသားၾကည္ၾကည္ကဲၿပီးေရးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လို စိမ္းထေနေအာင္ကိုပဲ ထင္ ထင္ရွားရွားျမင္ ေနရပါတယ္။<br /><br />တကယ္က ျမင္ေနရတဲ့ရႈခင္းက လွတယ္လို႔ေတာ့မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ့္ကို အဲ့ဒီေနာက္ခံရႈခင္း ထဲ မွာထည့္ၿပီး တျခားလူတဦးရဲ႕အျမင္အျဖစ္ေျပာင္းၿပီး အစားထိုးၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ေရာ ဘယ္လို ျဖစ္သြားေလမလဲ။<br /><br />တခါက ကဗ်ာဆရာေမာင္ေအာင္ပြင့္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္က လြတ္လာၿပီးၿပီးခ်င္း အိမ္အျပန္ လမ္း ေပၚမွာတင္ မီဒီယာတခုကေမးတာကို ျပန္ေျဖသြားတာေလး က်ေနာ္ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္။ “ဆရာ အခု ေထာင္ကထြက္လာေတာ့ ဘာထူးျခားတာေတြ ျမင္လဲတဲ့”။ ဆရာေမာင္ေအာင္ပြင့္က သူ ေထာင္ထဲမွာေနစဥ္ ျပင္ပကမၻာမွာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္းေတြ အေဆာက္အဦေတြ ကိုျမင္ၿပီး ေျပာလိုက္တာေလးက သိပ္လွ သိပ္တာ သြားပါတယ္။ ဆရာေျပာလိုက္တာေလးက “႐ႈခင္းေတြက လွၿပီး လူေတြက မလွဘူးတဲ့”။ ဘ၀ေတြက ပိုေတာင္ဆိုး၀ါးလာတယ္လို႔ ဆရာဆိုလို လိုက္တာကို တန္းခနဲကို သိႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />အခုလဲ က်ေနာ္ဟာ ရႈခင္းတခုထဲမွာရပ္ေနေပမယ့္ ဘ၀က မလွပပါဘူး။ ဒုကၡသည္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ နဲ႔ လိုက္ဖက္ေလ်ာ္ညီလွေအာင္ပဲ ဘ၀ကအက်ည္းတန္ေနတယ္လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ ခံစားေနျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါဟာ ပ်ဳိျမစ္ႏုနယ္ လန္းဆန္းလွပ လတ္ဆတ္တက္ႂကြေနတဲ့ငယ္ဘ၀ကို တမ္းတလြမ္းေမာ ေန လို႔မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ဖာသာပဲ သိေနပါတယ္။ ဒါဆို က်ေနာ္ဘာျဖစ္လု႔ိ အက်ည္းတန္ တဲ့ဘ၀ ေရာက္ေနပါတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ခံစားေနရတာလဲ။ ဒီေမးခြန္းဟာ တုိေတာင္းၿပီး ရွင္း လင္းလြန္းလွေပမယ့္ ေျဖရမယ့္အေျဖကိုေတာ့ ၀ါက်တေၾကာင္းေလာက္ေတာင္ ခ်မေရးႏိုင္ခဲ့ေသးပါ ဘူး။<br /><br />မနက္ခင္းေနေရာင္က က်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚကို ပူေႏြး႐ုံမွ်မက ပူေလာင္လာတဲ့ထိေအာင္ပဲ ထိုးက် လာ ေနပါၿပီ။ အေ၀းမွာျမင္ေနရတဲ့အမည္မသိေတာင္တန္းေတြရဲ႕ေနာက္ ဟိုးတဖက္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ေမြးရပ္ေျမရဲ႕အေငြ႔အသက္ဟာ က်ေနာ့္အာ႐ုံကို နာၾကင္လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ တိုးေ၀ွ႔၀င္ေရာက္လာေန ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ခ်စ္လွစြာေသာေမြးရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာခဲ့ရေလသူ။ က်ေနာ္ဟာ ခ်စ္လွစြာေသာ မိခင္နဲ႔တကြ တအူတုံဆင္း ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားကို ခြဲခြာခဲ့ေလသူ။ စိတ္တူကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားစြာကို ထားရစ္ခဲ့ရေလသူ။<br /><br />အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ ခြဲခြာခဲ့ျခင္းမွာ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြ ေရာဖက္ပါ၀င္ေနခဲ့ေသး တယ္လို႔ က်ေနာ္ကိုယ္က်ေနာ္ ယုံၾကည္လ်က္နဲ႔။ က်ေနာ္တို႔အားလုံးရဲ႕ တခုတည္းေသာ တူညီမႈကို ရယူႏိုင္ဖို႔အတြက္။ က်ေနာ့္ဟာ တိုက္ပြဲရဲ႕အခ်က္အခ်ာေနရာကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနရာယူခဲ့သူအျဖစ္နဲ႔။ ဒါဟာ က်ေနာ့္နဲ႔အားလုံးအတြက္ ဂုဏ္ယူအားတက္ဖြယ္ရာပဲ မဟုတ္လား။ က်ေနာ့္စိတ္ကူးေမွ်ာ္ လင့္မႈေတြ ယုံၾကည္မႈေတြဟာ ေျပာင္ထြန္းေတာက္ပေနခဲ့တာပဲမဟုတ္လား။<br /><br />ခုေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ေျပာင္းျပန္ထိုးဆင္းလာတဲ့ ျမားတစင္းလို ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ရင္း တစတစ ပူေလာင္လာတဲ့ေနေရာင္ေအာက္မွာ အေသေကာင္ေျခာက္လို လမ္းေလးေပၚမွာေပၿပီး ရပ္ေနမိဆဲ ပါ။ ဒါဟာ အက်ည္းတန္တယ္ဆိုတဲ့ စကားထက္ ပိုျပင္းထန္မယ့္ ျဖစ္ရပ္မဟုတ္လုိ႔ ဘယ္လိုဆိုႏိုင္ ေသးလဲ။ က်ေနာ္ဟာ လမ္းေပၚမွာ ေပရပ္လို႔။<br />မနက္ခင္းဟာ အိုရင့္လာခဲ့ၿပီ။ ရက္ပ္ပါေတြလို ေဘာင္းဘီအက်ႌပြပြႀကီးေတြ ၀တ္ထားတဲ့ေကာင္ ေလးတသိုက္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ က်ေနာ့္ကိုေက်ာ္လႊားၿပီး လမ္းေလးရဲ႕ေခၚရာအတိုင္း အုပ္စုလိုက္ ေလွ်ာက္ လွမ္းသြားၾကလို႔။ သူတို႔ရဲ႕ပါးစပ္ထဲမွာ အေမရိကားတိုက္ကိုရြက္လႊင့္ႏိုင္ဖို႔ ပုံျပင္ေတြကို ႏႈတ္တိုက္ရြတ္ဆိုလို႔။ သူတို႔ေလးေတြ ဘာအေၾကာင္းေတြနဲ႔မ်ား ဒီေနရာေလးထိေအာင္ လြင့္လာ ၾကရတာလဲ။ ဘယ္လိုမုန္တိုင္းမ်ဳိးေတြက ဒီလူငယ္ေလးေတြကို ဒီေနရာအထိေရာက္ေအာင္ တိုက္ ခတ္သြားထိုးေမႊသြားခဲ့သလဲ။ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ၾကမ္း႐ိုင္းလွတဲ့မုန္တိုင္းႀကီးေတြ အေတာမ သတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား။ ဒါမွမဟုတ္ ဒီလမ္းေလး ဒီေနရာေလးရဲ႕အေၾကာင္းကို သူတို႔ေလးေတြ ဆီေရာက္သြားေအာင္ ဘယ္လိုမုန္တိုင္းမ်ဳိးေတြက သယ္ေဆာင္သြားခဲ့ရတာလဲ။ သူတို႔ေလးေတြစီ မွာ ဒီေနရာရဲ႕အေၾကာင္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားစိမ့္ျပန္႔စီး၀င္ေနၿပီလဲ။ ဒါဟာ ငယ္ရြယ္သူတို႔ရဲ႕ အားအင္ကိုေပးဆပ္ရာ ေနရာတခုေပပဲလား။<br /><br />ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီလမ္းေလးဆီကေန က်ေနာ့္လို ေမြးရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာလာၾကသူေတြထဲက တခ်ဳိ႕လည္း သမုဒၵရာအစင္းစင္းကိုျဖတ္လို႔ ကမၻာတဖက္ျခမ္းဆီ ေရာက္သြားခဲ့ၾက။ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္း ေတြ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလြန္းတဲ့ အေဆာက္အဦေတြ သိပ္လွသိပ္ဆန္းက်ယ္တဲ့ေနရာေတြဆီကို က်ေနာ္ တို႔ေတြထဲကတခ်ဳိ႕ေတြဟာ ဒီလမ္းေလးဆီက တဆင့္ေရာက္သြားခဲ့ၾကေပါ့။ တခါက ကဗ်ာဆရာတ ေယာက္ကေတာ့ ေျပာခဲ့ဖူးရဲ႕။ အေဆာက္အဦေတြ ႐ုပ္၀တၳဳေတြက လွတယ္၊ လူေတြက မလွဘူး တဲ့။ အို ဘ၀ေတြ ပိုလွပသြားၾကမွာပါလား။ အင္း ဘ၀အဓိပၸာယ္ေတြကေတာ့ေရာ နည္းနည္းပါးပါး တိမ္းေစာင္း ယြန္းယိုင္ မသြားႏိုင္ေပဘူးလား။<br /><br />စူပါမုန္တိုင္း ကာလရက္မ်ားတုန္းကေတာ့ အဖ်ားခတ္႐ုံမွ်ခံခဲ့ရတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေလးဟာ မိုး သည္းသည္းၾကားမွာပိတ္မိေနသလို မည္းေမွာင္က်လို႔ေနခဲ့ရ။ ဒီေန႔မွ ေနေရာင္ေလးပြင့္လင္းလို႔လာ ခါစ။ က်ေနာ္က ဒုကၡသည္စခန္းေလးေဘးမွာ အလ်ားလိုက္အတိုင္းတည္ေနတဲ့ တခုတည္းေသာ ေလွ်ာက္စရာ လမ္းေလးေပၚမွာ ရပ္ၿမဲရပ္ရင္း။ ဆို႔ဆို႔နစ္နစ္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ခံစားရမႈေတြနဲ႔ ရပ္ ၿမဲရပ္ရင္း။<br /><br />“ပြမ္.. ပြမ္.. ပြမ္ ”<br />ေနေရာင္ေအာက္လမ္းေပၚမွာေပရပ္ေနတဲ့က်ေနာ္ရွိရာကို အရွိန္နဲ႔တက္လာတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကား ႀကီး တစီးက ဟြန္းသံရွည္ရွည္ႀကီးေပးၿပီး ေျပး၀င္လာခါမွပဲ က်ေနာ္လည္း လမ္းေဘးကိုအလန္႔တၾကား ခုန္ဆင္းလိုက္ရင္း ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ ျပန္ဖမ္းဆုပ္မိ။<br /><br />ကိုယ့္ေဘးကေန အရွိန္နဲ႔ျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့ကားႀကီးေမာ္ၾကည္မိလိုက္ေတာ့ ကားေဘာ္ဒီထဲမွာ ျခံ ခတ္လ်က္သားပါလာတဲ့ နယ္စပ္က ခိုး၀င္လာေနက် ႏြားေတြကၽြဲေတြအျပည့္။<br />က်ေနာ္ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္လာလိုက္တာမွ မီးက်ည္မီးခဲေတြ ထေတာက္မတတ္ပါပဲလား။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">၆း၃၀ pm</span><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Oct,12,09</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-5710281037996445384?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-31246783911186734262009-10-14T06:26:00.000-07:002009-10-25T04:08:33.071-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/StXSsjEy4jI/AAAAAAAAALw/tE78D4rQT98/s1600-h/narrow-pool-sunset-reflected-art.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/StXSsjEy4jI/AAAAAAAAALw/tE78D4rQT98/s200/narrow-pool-sunset-reflected-art.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392447791617466930" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >စာမိတ္ေဆြ</span><br />ဒီ၀တၳဳတိုေလးက ေရးျဖစ္ခဲ့တာ ခုဆို ဆယ္စုတစု တိုင္ ေတာ့မယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ဒီဘက္ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမကို ေရာက္ၿပီး ပထမဆုံးေရးျဖစ္တဲ့ ၀တၳဳေလးပါ။ ေဒါင္းအုိးေ၀မွာ ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ကိုယ္ေရးျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြျပန္စုရင္း စာ ဖတ္သူကိုလည္း ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္တာနဲ႔ ျပန္လည္တင္ ဆက္လိုက္ပါတယ္။<br />ေက်းဇူးတင္ပါတယ္<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >စာေရးသူ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဘူတာအမွတ္ - ၄၅ </span><br /><br />ခရီးသည္သည္ ဘယ္၍ဘယ္မွ် မိန္းေမာ သို႔မဟုတ္ ေတြေဝ သို႔မဟုတ္ လြင့္ေမ်ာ၊ အိပ္ေပ်ာ္ ... စသျဖင့္ စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ ကင္းလြတ္ေနခဲ့ေလသည္မသိ။ ရထားႀကီး ... အင္းေလ ... ရထားႀကီးတစီး ဟုသာ ဆိုပါစုိ႔။ သည္ရထားႀကီး ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္စ၍ သည္ေနရာသို႔ဘယ္လိုပုံ ဘယ္လို နည္းျဖင့္ ေရာက္ရွိလာမွန္းမသိလိုက္ဘဲရွိေနခဲ့ရာမွ တဆိတ္စာေလးမွ် သူ႔ကိုယ္သူ သတိထားမိ လိုက္ခ်ိန္ေလးတြင္ နံေဘးျပတင္းေပါက္ကိုေက်ာ္၍ အျပင္ကို အမွတ္မထင္ ၾကည့္မိလုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္၏။<br /><span id="fullpost"><br />ဘူတာအမွတ္ - ၄၅<br />မခမ္းနားလိုက္႐ုံမက မႈန္ကုပ္ကုပ္ ညိဳမိႈင္းမိႈင္း ျဖစ္ေနေသးသည့္ ဘူတာအေဆာက္အဦေလး အ တြင္းရွိ ေခ်ာင္က်က်တေနရာတြင္ ထိုဆိုင္းဘုတ္ေလးကို သူသတိထားမိလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။<br /><br />“ ေၾသာ္ .. ဘူတာအမွတ္ ၄၅ တဲ့ ”<br /><br />ခရီးသည္က သူ႔တကိုယ္ၾကားအသံျဖင့္ ႏႈတ္မွ ရြတ္ဖတ္လိုက္၏။ ထုိရြတ္ဖတ္သံသည္ တိုေတာင္း တိုးဖြလြန္းေသာ္လည္း သူ႔အတြက္မူ ရွည္လ်ားဟိန္းထသြားသည့္ပမာ သူ႔လိပ္ျပာကို လႈပ္ရွားႏိုး လန္႔ သြားေစေတာ့၏။<br /><br />ထိုခဏတြင္ သူ႔အျဖစ္က ေမ့ေျမာကမ္းတင္ လြင့္စဥ္ေနခဲ့ရာမွ ႐ုတ္ျခည္းသက္ဝင္ ထထိုင္လိုက္ သည့္ လူတေယာက္သဖြယ္သာျဖစ္ေနခဲ့ရာ ညိဳမိႈင္းမႈန္ကုပ္ေနေတာ့သည့္ ဘူတာ႐ုံေလးမွာ ထိုအျဖစ္အား စိုးစဥ္းမွ်မသိေလသည့္ဟန္ႏွင့္ ပို၍သာ ၿငိမ္ဆိတ္မႈန္ကုပ္သြားေလေတာ့သည္။<br /><br /></span><span id="fullpost"><center>●<span id="fullpost"></span></center></span><br /><span id="fullpost"><br />အစဥ္လိုက္အစီလိုက္၊ အလႊာလိုက္အကန္႔လိုက္ေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ဟုိတစက္ သည္တကြက္ မွိန္ သည့္ေနရာ မွိန္၊ လင္းသည့္ေနရာ လင္း၊ သို႔တိုင္ေအာင္ အလ်ဥ္းေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္တို႔ကသာ ပို၍ မ်ားမည္ ထင္၏။<br /><br />ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ဘူတာအမွတ္ ၄၄၊ ၄၃၊ ၄၂ စသည္ျဖင့္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေနာက္ျပန္ရစ္ကာ သူ စဥ္းစား မွတ္မိခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ေပၚမလာ။ ရွိေစေတာ့ဟု သေဘာထား၍ ရႏိုင္သလို မွတ္မိသမွ် မိမိကိုယ္မိမိ တူးေဖာ္ရွာေဖြၾကည့္ေရးသာ အေကာင္းဆုံးဟု သူသေဘာပိုက္ရသည္။ ေနပါဦး၊ လို အပ္မည္လား။ လြန္ခဲ့ၿပီးေသာမိုင္တုိင္မ်ားစြာက ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ အျဖစ္သနစ္မ်ားသည္ ယခု လိုအခါမ်ဳိးမွာ သူ႔အတြက္ လုိအပ္မွာလား။ မိမိခရီးက ပင္လယ္ကမ္းစပ္ သဲေသာင္လြလြတြင္ ႏွင္ခဲ့ ရေလသည္မဟုတ္။ ႏွင္ခဲ့ရသည့္တိုင္ ထင္က်န္ရစ္မည့္ မိမိေျခရာမ်ားသည္ေကာ ဒီေရအတက္ လိႈင္းဂယက္တြင္ ေက်ပ်က္ ျပယ္လြင့္မသြားဘဲေနမည္လား။<br /><br />မိမိေျခရာမိမိခရီးလမ္းကို ျပန္လည္တမ္းတရွာေဖြရသည္မွာ ေကာင္းကင္မွာ ငွက္ေျခရာကိုရွာလိုသူ သူ႐ူးတေယာက္ႏွယ္ ျဖစ္မေနဘူးလား။ ေဟာ .. ငွက္ေျခရာဟုဆိုလိုက္၍ သူသည္ ငယ္ငယ္တုန္း က တည ေန၏ ေနဝင္႐ိုးရီအခ်ိန္ေလးကို သတိရလိုက္မိ၏။<br /><br />ေဆာင္းေႏွာင္းညေနတခုမ်ားလား။ ဒါေတာ့ မေရရာ။ မွတ္မိေနသည္မွာ လူႀကီးေတြက ေပါင္းျမက္ ခင္း ႀကီးတခုကို မီး႐ႈိ႕ေနၾကတာ။ ထိုေပါင္းျမက္ေတာႀကီးမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္ေျပာတာကို သူသတိရ၏။ ေလတဟူးဟူးၾကားတြင္ ထိုေပါင္းပင္ေတာမွာ မွီၾကခိုၾကရရွာသည့္ ဖလံပိုးအမ်ဳိးမ်ဳိး တို႔သည္ မီးဒဏ္ေၾကာင့္ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားရင္း လူးလားဆန္ခတ္ ပ်ံဝဲေျပးေနၾကေတာ့၏။ ခဏ ၾကာေတာ့ ဖလံပိုးငယ္ေလးေတြ ေဆာက္တည္ရာမရပ်ံဝဲငိုေႂကြးေနၾကရာ မီးခိုးေတြမိႈင္းထအူတက္ ေနသည့္ ထိုေနရာသို႔ ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိရသည့္ ငွက္ငယ္တအုပ္ ႐ုတ္ျခည္း ေပါက္ခ်လာ၏။<br /><br />“ ေဟး ..ပ်ံလႊားေတြကြ၊ ပ်ံလႊားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ ... ေပ်ာ္စရာႀကီး”<br /><br />သူတို႔ကေလးအုပ္ထဲက ဘယ္သူမွန္းမသိေတာ့သည့္ ကေလးတေကာင္က ထေအာ္မွ ငွက္ေတြကို ပ်ံလႊားလို႔ေခၚမွန္း သူသိရသည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္ လက္ထဲမွာလည္း ခဲလုံးတလုံးကိုကိုင္ထားကာ ပ်ံလႊားငွက္ေတြ ဝဲပ်ံေနသည့္ အျမင့္ေနရာကို လွမ္း၍လွမ္း၍ ပစ္ေနေလသည္။ ပ်ံလႊားဆိုသည့္ အၿမီးႏွစ္ခြႏွင့္ ငွက္ကေလးမ်ားမွာလည္း လ်င္လြန္းျမန္လြန္းလွပါဘိေတာင္း။ မီးခိုးေတြထဲမွာ ေျပး လႊားပ်ံသန္းရင္း ပိုးဖလံေလးေတြကို ထုိးသုတ္ေနၾကရာ ဝဲပ်ံလာသည့္ခဲလုံးတလုံးကို အမႈပင္ထား လိုက္ၾကဟန္မရွိ။<br /><br />သူသည္ မီးခိုးမ်ား၊ ပိုးဖလံငယ္မ်ား မနည္းမေနာမ်ားျပားလွသည့္ ပ်ံလႊားငွက္ငယ္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း ေစာေစာကေကာင္ေလးလုပ္သလို လိုက္လုပ္မိေတာ့၏။ သည္လိုႏွင့္ တခ်က္မွေတာ့ ပ်ံလႊားငွက္ငယ္ တေကာင္သည္ သူ႔လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မထင္မွတ္စြာ ေျမျပင္ေပၚသို႔ ဖုတ္ခနဲ ျပဳတ္က်ေလ ေတာ့၏။<br /><br />“ ေဟး .. ထိသြားၿပီကြ၊ ဟိုးမွာ .. ဟိုးမွာက်လာၿပီ ျမင္လား ”<br /><br />ငွက္ေလးသည္ ေျမျပင္ေပၚသို႔က်လာသည့္တိုင္ သူ႔အေတာင္ေလးမ်ားကို ခတ္ၾကည့္ ယက္ၾကည့္ လုပ္ေနေသး၏။ ထိုေနရာသို႔သူေရာက္သြားခ်ိန္ထိ ငွက္ေလးမွာေတာင္ပံတဖ်တ္ဖ်တ္ ခတ္လ်က္ရွိ တုန္း။ သို႔ေသာ္ ခဏအၾကာမွာပင္ ေသသည္။ သူသည္ သက္မဲ့ပ်ံလႊားငွက္ငယ္၏ ေတာင္ပံဖ်ား ႏွစ္ဖက္ကို ဆန္႔ထုတ္ကာျဖန္႔ကားလိုက္ရင္း သူ႔ထက္အရင္ ငွက္ေတြကိုပစ္ဖမ္းေနသည့္ ေကာင္ ေလးဘက္သို႔ လွမ္း၍ ဂုဏ္ယူစြာ ျပလိုက္၏။<br /><br />“ ဒီမွာေတြ႔လား၊ ငါ့လက္ ဘယ္ေလာက္ေျဖာင့္လဲ ”<br /><br />ေကာင္ေလးသည္ သူ႔လက္ထဲမွ ငွက္ကိုတခ်က္၊ သူ႔ကိုတခ်က္လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး ...<br />“မင္းအေမကေတာ့ ႐ိုက္ေတာ့မယ္”<br />တကယ္ပင္ ထိုညက သူအ႐ိုက္ခံရ၏။<br /><br /></span><span id="fullpost"><center>●<span id="fullpost"></span></center></span><br /><span id="fullpost"><br />ဆိုၾကပါစို႔။<br />ကေလးဘဝကို သူမွတ္မိေနသည္မွာ သည္ေလာက္ပါပဲ။ သာမန္ပါပဲ။<br />ငေမ်ာက္ငေျခာက္ေလး တေကာင္လိုသာ သူႀကီးျပင္းလာခဲ့။<br />ဒီ့ထက္နည္းနည္းမွတ္မိတာေတြကလည္း အေဖနဲ႔အေမ့အေၾကာင္း တကြက္တေလမွ်။ အေဖအ ရက္မူးလာတုိင္း အေမ႔ကို႐ိုက္တာ။ အေဖနဲ႔အေမတို႔ သတ္ၾကပုတ္ၾကတာ။ ေနာက္ေန႔မ်ားမွာဆို ရင္ေတာ့ အေမ့မ်က္ႏွာတြင္ ဖူးေရာင္ညိဳမည္းလ်က္ သူေတြ႔ရေလ၏။<br /><br />ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားျဖစ္ၿပီးေနာက္ အေမသည္ အေဖ႔အနားကို သိပ္မကပ္ေတာ့ဘဲ တေရွာင္ ေရွာင္ျဖစ္ေနခဲ့ရာမွ သူသတိမထားမိလိုက္ေသာတခ်ိန္တြင္ အေမႏွင့္အေဖသည္ ျပန္၍ေျပလည္ သြားတတ္ၿမဲ။ ထို႔ ေနာက္ အေဖက မူးလာၿမဲ။ အေမ့ကိုလည္း ႏွိပ္စက္ေလၿမဲ။<br /><br />သူ႔ကိုရွင္ျပဳၾကေတာ့ အေဖေရာအေမပါ ေပ်ာ္တျပံဳးျပံဳးျဖစ္ေနၾကပုံ။ သူ၏ကေလးဘဝသည္ ထိုမွ်ႏွင့္ သာ မွိန္ဝါးသြားေတာ့၏။ ရွင္သာမေဏေလးဘဝမွာ ႏွစ္ညအိပ္ သုံးရက္ၾကာေသာ္လည္း သူ ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိ။<br /><br />သူ႔စိတ္အစဥ္သည္ ဘူတာအမွတ္ ၄၂၊ ၄၃- ကာလတို႔ကို လႊားခနဲေက်ာ္၍ သတိျပန္ဝင္၏။ သူ႔စိတ္ က အရွင္ပ႑ိတဆိုသည့္ ရဟန္းဘဝကို ဆိုက္ကပ္ ၿငိတြယ္လာျပန္သည္။ ထိုရဟန္းဘဝတြင္ က ေလးဘဝကို ျပန္ေျပာင္းမေတြးျဖစ္ေတာ့ရာ သူ႔ေၾကာင့္ ပ်ံလႊားငွက္ေလးတေကာင္ သက္သက္မဲ့ ပ်က္စီးခဲ့ျခင္းကို အမွတ္မထားျဖစ္ေတာ့။ သူ၏ရဟန္းဘဝသည္ မထင္မွတ္ဘဲ ၾကာေတာင့္ၾကာရွည္ ျဖစ္ခဲ့၏။<br /><br />ထိုစဥ္ကာလက ေျခာက္ျခားအရိပ္မ်ားသည္ သူ႔စိတ္သူ႔ကိုယ္ကို အစဥ္လႊမ္းအုပ္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားေနခဲ့ သလိုမ်ဳိး။ ဝါေတာ္ရင့္အိုလာၿပီျဖစ္သည့္ ဆရာေတာ္ႀကီးက သူ႔အရိပ္လကၡဏာကိုၾကည့္ကာ အျမဲပင္ တရားမွတ္ခိုင္းတတ္၏။ မိမိမွာျဖင့္ တရားႏွင့္ကိုယ္က စိန္းစားႏိုင္လြန္းလွတာေတြ သူျပန္ေတြး ျမင္ေနမိ ခဲ့၏။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ထားပါလ်က္ ႀကိဳတင္ေတြးဆထားပါလ်က္ မေမွ်ာ္လင့္မထင္မွတ္ပါဘဲ ျဖစ္ၿမဲျဖစ္တတ္သည့္ ေလာကအေၾကာင္းတုိ႔ကို ထိုတညတြင္ ျဗဳန္းစားႀကီး ႀကံဳလာရေတာ့၏။<br />ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ .. ။<br />ေသခ်ာတာတခုကိုေတာ့ အျမန္ဆုံးပင္ သူ အေျဖရွာႏိုင္ခဲ့၏။ အရာအားလုံးကို တေနရာမွာ ေသခ်ာ စြာ ျမႇဳပ္ႏွံသၿဂႋဳဟ္ပစ္ဖို႔ပင္။<br /><br />ထိုညက သူသည္ အရိပ္မည္းမ်ားႏွင့္ ေျပးတမ္းလိုက္တမ္းကစားခဲ့ၾကရာ တေရးရဖို႔ပင္ေနေနသာသာ တဒဂၤေက်ာခင္းစရာ ေနရာေလးပင္ မရခဲ့။ မိမိအရိပ္က မိမိကိုပင္ ျပန္ေျခာက္လန္႔စိုးထိတ္ေန ခဲ့ရသည္ ကိုမွတ္မိ၏။<br /><br />ဒါျဖင့္ သူတို႔ကေရာ ... ။ သားရဲထူေျပာလွသည့္ တခုေသာအေမွာင္ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးထဲ၌ ငရဲအ ထပ္ ထပ္သည္ရွိ၏။ သူေကာင္းတို႔၏လမ္းသည္ ယခုလို မိစၧာဒိ႒ိေတြသာအတိၿပီးသည့္ ေနရာဌာန မဟုတ္ခဲ့ ေသာ္လည္း ထိုအျဖစ္သည္ အဘယ္ေၾကာင့္မ်ား တည္ရွိခဲ့ရပါသလဲ။<br /><br />“တေယာက္ေယာက္ တခုခုျဖစ္သြားရင္ ... က်န္တဲ့လူက အျမန္ဆုံးလြတ္ေအာင္႐ုန္း၊ ေနာက္ဆံမငင္ နဲ႔၊ သူတို႔ကလက္တန္ရွည္တယ္၊ ... ေနရာအႏွံ ႏိႈက္လို႔ရတယ္ ”<br /><br />တခ်ိန္က သူတို႔သစၥာဖက္သူခ်င္း တီးတိုးေျပာခဲ့ၾကစဥ္ လမ္းဆုံးလိုက္နာရန္ အမွာစကား။<br /><br />ထိုရက္မ်ားအားလုံးလိုလိုပင္ သူဘယ္လိုအိပ္၊ ဘယ္လိုစား ဘယ္လိုသြားလာေနခဲ့ရသည္ကို မမွတ္ မိေတာ့။ အခ်ိန္တိုင္းအခ်ိန္တိုင္းတြင္ သူ႔အတြက္ေမွ်ာ္လင့္မႈမဲ႔လ်က္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားေနရသူသာ ျဖစ္ခဲ့၏။ လမ္းေဟာင္းေနရာေဟာင္းမ်ားဆီသို႔ သူ႔မလွည့္ရဲ။ ကြန္ယက္သဖြယ္ျဖန္႔ခင္းထားေတာ့မည့္ ေထာင္ခ်ဳိင့္မ်ားထဲသို႔ ေယာင္မွားအားကိုးစြာျဖင့္ ေျခလွမ္းရန္ဟန္ျပင္လိုက္ျခင္းသည္ မိမိကိုယ္ကို ကံဆုိး မိုးေမွာင္က်ဖို႔ရာ စီရင္ခ်က္ခ်လိုက္ျခင္းတမ်ဳိးသာ။<br /><br />သူ႔မွာ ေငြသားလက္က်န္မရွိတာကိုလည္း သတိထားျဖစ္၏။ အေဝးဆုံး ... အေဝးဆုံးအေဝးဆုံးတေန ရာဟာ ဘယ္မွာလဲ ... ။ ဒီကာလအတြင္း မိမိဘယ္လိုျဖတ္သန္းမွာလဲ ...။ ေငြက ဘယ္မွာလဲ ...။<br /><br />ယခင္က မိမိကိုယ္ကိုအယုံၾကည္ဆုံးသူအျဖစ္ တျပည္တလ်ားလုံး အႏွံအျပားေလွ်ာက္သြားခဲ့ဖူးတာ ေတြ မွတ္မိ၏။<br />ဘူတာအမွတ္ (၃ဝ) သည္ သူ၏ခရီးသြားႏွစ္။ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြ၊ မိတ္ေဆြသစ္ေတြ၊ ခ်စ္သူ ေဟာင္းေတြ၊ ခ်စ္သူသစ္ေတြႏွင့္ဆုံရ ေတြ႔ရ၊ ခြဲရခြာရ သည့္ႏွစ္။ ထိုႏွစ္ကခရီးတြင္ သူသည္ “သက္ ဝင္ကမၻာသစ္” တေနရာကို ရွာေဖြၾကည့္ျခင္းသာ။ သို႔ေသာ္ သူေမွ်ာ္မွန္းရာကမၻာသစ္သည္ နီးလ်က္ ႏွင့္ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ရသည့္အျဖစ္။<br /><br />အခုေတာ့ မိတ္ေဆြေဟာင္း၊ ခ်စ္သူေဟာင္းတို႔ကိုလည္း ထားခဲ့ရၿပီ။ သူသည္ သက္ဝင္ကမၻာသစ္ ရွိရာကို အေႏွးႏွင့္အျမန္ေရာက္ဖို႔သာ ေလွ်ာက္လွမ္းရေပေတာ့မည္။ သူ႔အဖို႔ တိုင္ပင္အားထားရာ သစၥာသမားတို႔ကလည္း မရွိၾကေတာ့ၿပီ။ တခါက က်ယ္ေျပာလွသည္ဟုထင္စားခဲ့ရေသာ ကမၻာ ေလာကကား ခုေတာ့ သူတေယာက္တည္း သက္သက္ႏွင့္သာ တည္ေဆာက္ထားသည့္ပမာ။<br /><br />ထို႔ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မထင္ရွားလွသည့္ေက်ာင္းသခၤမ္းေလးတခုဝယ္ ရဟန္းဘဝႏွင့္ သူမီွခိုေနခဲ့ရ ၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏အရည္ကိုၿခံဳ၍ တဒဂၤခဏတာလြတ္ေျမာက္ေရးကို ခုတုံးျပဳခဲ့ရဟန္ရွိေသာ္လည္း ထို ကာလသည္ သူ႔အဖို႔ အတန္အသင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရရာရေၾကာင္း ရွိခဲ့သည္မွာ အမွန္ဧကန္ပင္။ ေလာ ကဓံသည္ မိမိေတြးထင္ထားတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ဆန္႔က်င္စြာေရာက္ရွိလာခဲ့သည့္တိုင္ တစံုတရာ ေသာတရားသည္ သူ႔ကိုယ္မွာ တည္၏။ သူ႔ႏွလုံးမွာ စြဲ၏။ ျမတ္ေသာတရားသည္သာ သူ႔အတြက္ ခိုင္က်ည္အားထားရာ လက္နက္ေကာင္းအျဖစ္ယုံၾကည္၍ အခါမလပ္ဝင္ေရာက္ႏိုင္သည့္ ႐ိုင္းျပ ေသာ ကံၾကမၼာကို ရင္ဆိုင္ရန္ အသင့္ရွိခဲ့၏။<br /><br />ထိုကာလခဏတာႏွင့္ သံသရာသည္ခရီးကို ၿပီးေျမာက္ဖုိ႔ သူမစဥ္းစားႏိုင္ေသး။ သူႏွင့္ျပဳခဲ့ၾကသည့္ သစၥာသမားတို႔၏ကတိစကားကို ဆုံးခန္းတိုင္ရန္မျဖစ္သည္ကို အၿမဲပင္ စြဲမွတ္ထား၏။ သူတို႔သစၥာ လူစုသည္ သက္ဝင္ကမၻာသစ္ဆီသို႔ ပ်ံသန္းၾကရဦးမည္မဟုတ္လား။<br /><br /><center>●<span id="fullpost"></span></center></span><br /><span id="fullpost"><br />ဘူတာအမွတ္ (၄၄) ကုိ မည္သို႔မည္ပုံေက်ာ္လြန္ခဲ့ေလသည္ကိုပင္ မသိေတာ့။ ယခုမူ သူသည္ ဘူတာ အမွတ္ (၄၅) ဆီသို႔ ဆိုက္ေရာက္ေနေလၿပီ။<br />သည္ခရီး သည္လမ္းကား မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိခဲ့သည္တို႔လည္း ရွိ၏။ ေမ့ေလ်ာ့ေဝရီ ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ မႈန္ ဝါးသြားသည္တို႔ကမူ အမ်ားသား။<br /><br />ဟုိတစက္ .. သည္တကြက္၊ တခ်ဳိ႕အလင္း .. တခ်ဳိ႕အေမွာင္။<br />တခ်ဳိ႕ကား သက္ဝင္လႈပ္ရွား ... တခ်ဳိ႕သက္ၿငိမ္။<br /><br />ဘူတာ႐ုံေလးကား သက္ၿငိမ္ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ႏွင့္ပင္ တူေသးေတာ့။<br />ေဆးသားပါးလ်ရသည့္အထဲ အလင္းက ႏုေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မပီဝိုးဝါး။<br />သူႏွင့္ သူ၏သစၥာလူစုတို႔ စိတ္တူကိုယ္မွ်ေရးဆဲြခဲ့ၾကသည့္ တခုေသာပန္းခ်ီကားခ်ပ္မွာ ယခုတုိင္ လက္စမသတ္ႏိုင္ၾကေသး။<br /><br />သူတုိ႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပါင္းေတာထေနခဲ့သည့္ျမက္ရိုင္းျပင္ႀကီးကို မီးရႈိ႕သုတ္သင္ၾကရဦးမည္ မဟုတ္လား။ ထိုအခါ ပ်ံလႊားငွက္ကေလးမ်ားဝဲပ်ံေရာက္ရွိလာလွ်င္ေတာ့ တစုံတဦးမွ် မေႏွာင့္ယွက္ မဖ်က္ဆီးႏိုင္ရန္ သူကိုယ္တိုင္က ကာကြယ္တားဆီးဖို႔ တာဝန္ယူရဦးမည္ေလ။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" >ေဒါင္းအိုးေဝ၊ ဇူလိုင္၊ ၂ဝဝ၂</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-3124678391118673426?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-78989677783992649462009-10-07T00:51:00.000-07:002009-10-07T00:57:07.277-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SsxJRdG9_oI/AAAAAAAAALo/OVTy7H9ltKc/s1600-h/poem_oct04.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 138px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SsxJRdG9_oI/AAAAAAAAALo/OVTy7H9ltKc/s200/poem_oct04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389763418276101762" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />မိုးေကာင္းပုံမ်ား<br />အက်ယ္ခ်ဳပ္ထဲက<br />တဲမိုးကုပ္ကုပ္ေအာက္မွာ<br />ေျခခ်ဳပ္ထပ္က်သလို<br />ဟိုသြားမရ ဒီသြားမရ<br />ငါ့နဲ႔ ....။<br /><br />ေရဒီယိုေလး<br />အိုလွၿပီ<br />မပီမသ တဂ်ီဂ်ီတဂ်ဂ်နဲ႔<br />ငါ့မိတ္ေဆြေလးေျပာသဗ်။<br /><br />ဆူမားၾတားမွာ<br />ငလ်င္၀ါးသြားျပန္ၿပီ<br />လူရာခ်ီေသ သိန္းခ်ီအိုးမဲ့အိမ္မဲ့<br />လာအုိ ဗီယက္နမ္ ကေမၻာဒီးယား<br />ငါတို႔အိမ္နီးခ်င္းမ်ားအျဖစ္စုံၾကားရ<br />ဖိလစ္ပိုင္မွာ ႏွစ္ ၄၀ အတြင္း<br />မိုးျပင္းထန္ပုံမ်ား<br />လူေတြေသၾကေက်ၾက<br />အိုးအိမ္စြန္႔ခြာ ေျပးၾကရသတဲ့<br />အေရွ႕ေတာင္အာရွ<br />ၾကားၾကားရသမွ်<br />ဒုကၡေတြခ်ည္းပါလား။<br /><br />ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ<br />ငါေနပါတယ္<br />ငါ့ဒုကၡထက္ႀကီးမားမႈေတြ<br />ငါၾကားေနရ<br />မကူႏိုင္မကယ္ႏိုင္တဲ့ ဘ၀နဲ႔။<br /><br />ေတာ္ေပေသးရဲ႕<br />မစၥတာ တိုက္ဂါး၀ုဒ္ခင္ဗ်ား<br />FedEx Cup မွာ<br />ခင္ဗ်ားဗိုလ္စြဲ<br />ခ်န္ပီယံစစ္စစ္ေပပဲဗ်ား<br />အားကစားေလာကမွာ<br />ပထမဆုံးဘီလ်ံနာ<br />ခင္ဗ်ားသာမျဖစ္ခဲ့ရင္<br />ဒီမနက္သတင္းေတြထဲ<br />သက္ျပင္း တခ်ခ်<br />ရင္ဘတ္ တမမနဲ႔<br />ဒုကၡသည္စခန္းထဲက<br />ဒုကၡသည္တေယာက္ရဲ႕ဘ၀<br />အသက္ရွဴလို႔ေတာင္ မ၀တ၀။<br /><br />ထိုင္းေသြးပါတဲ့<br />မိတ္ေဆြႀကီး မစၥတာ တိုက္ဂါး၀ုဒ္ခင္ဗ်ား<br />ခင္ဗ်ားေအာင္ျမင္မႈသတင္းၾကားရတဲ့အတြက္<br />ျခံခတ္ထားခံေနရတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံတေနရာ<br />ဒုကၡသည္စခန္းကေန<br />က်ေနာ္ ဂုဏ္ျပဳသ၀ဏ္လႊာ ေရးသားေပးပို႔ပါေၾကာင္း။ ။<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေန႔- ၂း၄၅ နာရီ</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေအာက္တုိဘာ၊(၂)ရက္။ ၂၀၀၉</span> <span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />☻FedEx Cup- ေဂါက္သီးၿပိဳင္ပြဲ</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7898967778399264946?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-45020128551527456652009-09-26T03:27:00.000-07:002009-09-26T03:30:58.610-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Sr3tJN8F-eI/AAAAAAAAALg/uy3ofeAf3lo/s1600-h/851184-FB%7EBuddhist-Temple-Taipei-Taiwan-China-Posters.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Sr3tJN8F-eI/AAAAAAAAALg/uy3ofeAf3lo/s200/851184-FB%7EBuddhist-Temple-Taipei-Taiwan-China-Posters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385721472021297634" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" ><br />ခ်စ္တဲ့ စာမိတ္ေဆြ</span><br />၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးလြန္ကာလက ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာပါ။ ျပန္လည္တင္ဆက္လိုက္ပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ကဗ်ာေရးသူ</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >မိစၦာေခ်ခၽြတ္ခန္း</span><br /><br />ဒီလမ္းကိုဆက္မေလွ်ာက္ရင္<br />ေတာထလာေတာ့မယ္<br /><br />ေပတရာမွာ<br />နာနာဘာ၀ေကာင္ေတြရပ္လို႔<br />အရိပ္မည္းႀကီးထုတ္ခ်င္းခပ္ထားသလို<br />မာေတာင့္ေတာင့္<br />ရပ္လို႔ ။<br /><br />မုန္တိုင္းမလာမီၿငိမ္သက္ျခင္း၌<br />ကိုယ့္တေစၦကိုယ္အေျခာက္ခံရသူေတြမွာ<br />အရိပ္ေပ်ာက္ေလးက်လာတာကအစ<br />ေသနတ္နဲ႔ ထိုးထိုးပစ္ေနရ။<br /><br />ၿမဳိ႕ႀကီးေတြက<br />မဟာၾသသဓေဆးႀကီးမွီ၀ဲရင္း<br />ဗီတာမင္ေတြျပည့္စုံၿဖိဳးကာ<br />ေမတၱာဓာတ္မ်ား<br />ငြားငြားစြင့္စြင့္<br />ပြင့္လို႔။<br /><br />သူ႔ကြန္ယက္သူ<br />ဖြင့္ေဖာက္ခဲ့ရာ<br />လမ္းေျမႇာင္ လမ္းသြယ္ လမ္းမမ်ား<br />ဆူေ၀ဖိတ္လွ်ံက်<br />စၾကဖန္ေျပာင္းလွည့္ကာ<br />အံ့ဖြယ္နင္းႀကိတ္ ခ်ီခဲ့ၾက။<br /><br />နာနာဘာ၀ေလေလာ ...!<br />အို မီးသတ္သမား အတုအေယာင္တို႔<br />အို ေမာင္အေယာင္ေဆာင္ မယ္အေယာင္ေဆာင္အေပါင္းတို႔<br />အို မိစၦာဒိ႒ိတို႔အယူကို ယူၾကကုန္သူအေပါင္းတို႔<br />မိစၦာတို႔၏အမိန္႔ကို မ်က္ေစ့စုံမွိတ္ လိုက္နာေနသူအေပါင္းတို႔<br />ရာဇ၀င္စြပ္ေၾကာင္းႀကီးေတြေပၚက<br />ဖယ္ၾက ရွားၾကေလာ့<br />“ အို ခ်စ္သား အဂုၤလိမာလ<br />သင္သာ သံသရာမွာ<br />မတန္႔မနား မေမာမပန္း ေျပးေနသူ ” တဲ့<br />တရားကို ျမင္ေအာင္ ရႈေလာ့<br /><br />အေလနေထာတို႔<br />အျမစ္စြဲေနတဲ့ အနာ့ပဆုပ္ႀကီးကို<br />ျမင္ေအာင္ ႐ႈၾကေလေလာ့...<br /><br />ယဇ္ေကာင္ကိုယ္တိုင္ကေတာ့<br />သူ႔နားထင္ သူေျပာင္း၀ေတ့ရင္း<br />ဇာတ္သိမ္းခန္းကို<br />ေသမင္းထံ သံႀကိဳးပို႔ႏွင့္ၿပီ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ခင္လြန္း<br />ေအာက္တိုဘာ၊ (၇)၊ ၂၀၀၇</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-4502012855152745665?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-74239624623466369882009-09-19T06:11:00.002-07:002009-09-19T06:12:05.446-07:00ငါတုိ႔ရရွိခဲ့တာ<br />ေဝးကြာျခင္းနဲ႔ ေကြ႔ကြင္းရျခင္း<br />ငါတုိ႔လုိခ်င္ခဲ့တာ<br />ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ပန္းတုိင္သရဖူ<br />ဘဝမွာ<br />ဘာမွမစံရေသးခင္<br />အမိေဝး အဖေဝး<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေဝးေဝးေတြနဲ႔<br />အေဝးစံေနရတဲ့သူေလ<br />အႏုပညာကိုျမတ္ႏုိး<br />အမွန္တရားကိုခံုမင္<br />အေပါင္းအသင္းကိုၿငိတြယ္<br />မၿငိတြယ္ခဲ့တဲ့<br />ေငြစေၾကးစေတြကိုေတာ့ ပစ္ခြာလုိ႔<br />အမွန္တရားလမ္းေၾကာင္းထဲကို<br />ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ<br />ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တာေလ<br />ကိုညိဳေရ ....<br />မ်က္ရည္စက္မ်ားကို သိမ္းေခါက္<br />မတိမ္းေမွာက္တဲ့<br />ငါတုိ႔ႏွလံုးေသြးမ်ားနဲ႔<br />ဒီအာဏာရူး<br />စစ္ဘီလူးတုိ႔<br />သိမ့္သိမ့္ေမွာက္ေမွာက္<br />တုန္ခါေစရမွာေပါ့<br />ကိုညိဳေရ ....<br />ေလာကကို သက္ေသတည္<br />ေႏွာင္းလူမွာ<br />ရာဇဝင္တြင္ က်န္ရစ္မယ့္<br />ငါတုိ႔မ်ားရဲ႕ “ကုိညိဳ”<br />ကိုညိဳေရ ....<br />ယေန႔ယခုခ်ိန္မွာ<br />ပန္းလုိေႂကြ ေျမမွာဝပ္စင္းေနရေပမယ့္<br />အမ်ားေတာင့္တခဲ့တဲ့<br />ဒီမုိကေရစီေအာင္ပြဲႀကီးဟာ<br />မေႏွာင္းေတာ့မယ့္<br />အ႐ုဏ္ဦးနဲ႔ အတူ<br />ဤ အာဏာ႐ူး စစ္ဖိနပ္ေအာက္က<br />ငါတုိ႔<br />လြတ္ေျမာက္ရမွာေပါ့။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >မုိးမခ<br /><br />ေထာင္အတြင္းမွ ေထာင္အျပင္ေရာက္ခ်ိန္အထိ စိတ္မက်န္းမမာ ကိုယ္မက်န္းမမာ<br />ျဖစ္ေနေသာ ကဗ်ာဆရာညိဳမင္းထက္ (ခ) ကိုညိဳေလးသို႔</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7423962462346636988?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>ယမုန္http://www.blogger.com/profile/04603191307452461510noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-85519062745225694012009-09-18T03:07:00.000-07:002009-09-18T03:27:16.314-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SrNcWQWqBPI/AAAAAAAAALY/Tjau0C9VMdQ/s1600-h/BirdFlying.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 152px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SrNcWQWqBPI/AAAAAAAAALY/Tjau0C9VMdQ/s200/BirdFlying.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382747517054747890" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">စာမိတ္ေဆြ</span></span><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ နွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကာလရက္မ်ားမွာ ဒီကဗ်ာ ကို ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာေနရင္း ျပည္တြင္းသံဃာ ေတာ္ အေထာင္ေထာင္အေသာင္းေသာင္းရဲ႕ ဆုေတာင္း၀တ္ျပဳခ်ီ တက္ပြဲေတြကို ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားေနတုန္း စစ္မိစၦာေတြက ပက္ပက္ စက္စက္ ယုတ္ယုတ္မာမာ ၿဖိဳခြင္းေနတာၾကားေတာ့ စိတ္ထဲက မခံ ခ်ိမခံသာျဖစ္ၿပီး ဆဲေရးျဖစ္လိုက္တဲ့ ကဗ်ာေပါ့။<br />ဒီ မိစၦာေကာင္ေတြကို က်ေနာ္က လဒလို႔ဆဲျဖစ္လိုက္ေတာ့ တကယ့္ လင္းတငွက္ေတြကို စိတ္ထဲက အားနာပါးနာျဖစ္မိတယ္။ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲျဖစ္ေနတဲ့ ေဒါသက ငွက္လင္းတေတြနဲ႔ ဘာမွကို မဆိုင္တာပါ။ ဒါနဲ႔ ကြဲျပားလိုတဲ့ စိတ္အရင္းခံနဲ႔ လင္းတငွက္က လင္းတ။ လဒက လဒ။<br />၂၅၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၇ - ေခတ္ၿပိဳင္အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ ဒီကဗ်ာကို ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ နည္းနည္းပါးပါး တို႔ထိျပင္ဆင္ထားတာကိုလည္း ၀န္ခံရပါမယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br />စာေရးသူ<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >လဒ</span><br /><br />အလို...<br />ျမန္မာျပည္က<br />ၿမိဳ႕ႀကီးေတြေပၚမွာ လဒေတြ၀ဲလို႔<br /><br /><span style="font-weight: bold;">၁။</span><br /><br />ျမန္မာျပည္၊ ဟိမ၀ႏၱာ<br />စသည္ စသည္<br />တခ်ဳိ႕ေနရာအနည္းအက်ဥ္းေလးမွတပါး<br />တျခားကမၻာမွာ<br />လင္းတငွက္ေတြ မ်ဳိးသုဥ္းသြားေတာ့မတဲ့<br />ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးသမားေတြက<br />အလန္႔တၾကားေျပာဆုိ<br />ဘယ္လိုမ်ဳိးစိတ္မ်ဳိးလဲ<br /><br />အေသအပုပ္ေကာင္ေတြက<br />သူတို႔သဘာ၀ရဲ႕ သူတို႔အာဟာရ<br />မသဒီစရာ အမဂၤလာသတၱ၀ါ<br />ဒီလိုအစဲြႀကီးခဲ့တဲ့ ငွက္မ်ဳိးစိတ္ဟာ<br />ကမၻာမွာ လိုအပ္တယ္<br />ေဂဟေဗဒစနစ္ေတြ ဟန္ခ်က္မပ်က္ယြင္းေရး<br />ေရ ေျမ ေလ မီး ဓာတ္ႀကီးေလးပါး ထိန္းညိႇသန္စြမ္းေရး<br />သူတုိ႔ကို အေလးထား ေနရာေပးရမယ္<br />လင္းတငွက္ေတြ မ်ဳိးတုံးမသြားေရး<br />ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ေပးရမယ္<br />ကမၻာႀကီး ရင္ေလးေနတာေလ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">၂။</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">စက္တင္ဘာ ၂၀၀၇</span></span><br />အလို...<br />လဒေတြ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြေပၚ၀ဲလို႔<br /><br />ေသြးစိမ္းသြင္သြင္ အရွင္လတ္လတ္<br />ထိုးသတ္ေနၾကေပါ့<br />ဗုဒၶရဲ႕သားေတာ္ေတြကိုေတာင္မထားဘူး<br />ဘယ္လိုလင္းတအမ်ဳိးအစားလဲ<br />ပုဏၰကတိုက္ထားတဲ့ ေကာင္ေတြလား<br />အာဠာ၀ကတိုက္ထားတဲ့ ေကာင္ေတြလား<br />အရက္ကိုးေမာင္းတိုက္ထားသတဲ့<br />တိုင္းျပည္ပ်က္ေတာ့မယ္<br />အမ်ဳိးေပ်ာက္ေတာ့မယ္<br />သာသနာကြယ္ရခ်ည့္<br />အို<br />ဒါ လင္းတငွက္မဟုတ္ဘူး<br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-size:100%;">လဒ </span><br /><span style="font-size:130%;">လဒ</span></span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >လဒ</span><br />ေျမကမၻာကိုေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ငွက္လင္းတမဟုတ္<br />ေျမကမၻာကိုဖ်က္တဲ့<br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">လဒ</span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">လဒ</span></span><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">လဒ</span></span><br />လူသားမ်ဳိးႏြယ္ဖ်က္တဲ့ လဒ<br />သာသနာဖ်က္ လဒ<br />ဟိတ္ ...<br />ဒို႔<br />ဒီလဒေတြကို မေခ်မႈန္းႏိုင္ေတာ့ဘူးလား<br /><br />ေခ်မႈန္းၾက<br />အျမစ္ျဖတ္ေခ်မႈန္းၾက<br />ျမန္မာျပည္က<br />မိစၦာလဒေတြ မ်ဳိးဆက္တုံးသြားေအာင္<br />ေခ်မႈန္းၾက<br />အျမန္က်ဆုံးပါေစ<br />အာဏာရွင္လဒေတြမွန္သမွ်<br />အၿပီးတိုင္ က်ဆုံးပါေစ<br />ကမၻာေျမႀကီး အရွည္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရး<br />ဒို႔ခ်စ္တဲ့ငွက္လင္းတေတြ<br />ထာ၀ရအဓြန္႔ရွည္ပါေစ။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ခင္လြန္း</span><br /><span style="font-size:100%;">စက္တင္ဘာ၊ (၁၇)ရက္၊ ၂၀၀၇</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-8551906274522569401?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-49997714310182818482009-09-08T03:15:00.000-07:002009-09-08T03:26:39.557-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SqYvOFFM2pI/AAAAAAAAALQ/pkYSxYt0s5E/s1600-h/IMG_0011.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SqYvOFFM2pI/AAAAAAAAALQ/pkYSxYt0s5E/s200/IMG_0011.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379038723869301394" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >စာမိတ္ေဆြ</span><br />၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကာလက ေန႔ မ်ားမွ က်ေနာ္တို႔က ဒုကၡသည္စခန္းေလးတခုထဲကေန တ ေန႔တေန႔ ေရဒီယိုေလးနားပဲကပ္ၿပီး ဘာျဖစ္မလဲ ဘာျဖစ္မ လဲနဲ႔ ရင္ဖိုသည္းထိတ္ ေနၾကရတာေလ။ သံဃာေတာ္အရွင္ သူျမတ္မ်ားရဲ႕ မဟာဂ႐ုဏာတရားႀကီးမားပုံကိုလဲ အံ့ခ်ီးဘ နန္းျဖစ္ၿပီး ၾကည္ညိဳသဒၶါ ပြားလုိ႔ေပါ့။<br /><br />ရန္ကုန္မိုးထဲေလထဲမွာ သံဃာေတာ္ေတြက ထီးမမိုး ဖိနပ္မပါဘဲ ဒါယကာ ဒါယိကာမေတြ ျပည္သူ ျပည္သားေတြ ဆင္းရဲႏြံ႔တြင္းက သက္သာရာရဖို႔ ေမတၱာဘာ၀နာေတြ ရြတ္ပြားၿပီး ဆုေတာင္းခ်ီ တက္ပြဲေတြ လုပ္သတဲ့။ အာဏာပိုင္လက္ပါးေစေတြက ပါးကြပ္သားေတြလို စိန္းစိန္းႀကီးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္ေစ့ေအာက္မွာတဲ့။ အသက္အႏၱရာယ္ေတြ မ်ားပါဘိနဲ႔ေနာ္။<br /><br />က်ေနာ္က သာသနာေတာ္ႀကီး သံဃာေတာ္ထုႀကီးရဲ႕ေမတၱာေစတနာကို အဲဒီလိုၾကားေနရေတာ့ မ်က္ ရည္မ်ားပင္ သီမိၿပီး ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ အမွတ္တရေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >(ကဗ်ာေရးသူ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >ေကာင္းခ်ီးတရား</span><br /><br />၀န္းက်င္ကိုေမွာ္သြင္းထားတဲ့မိုးက<br />သစ္ပင္ေတြကိုဖ်ားေယာင္းလို႔<br />သစ္အိုပင္အုပ္ႀကီးမ်ားက<br />အမွည့္လြန္သီးေတြ သီးလို႔။<br /><br />ေဟမႏၲနတ္သားက<br />ေလာကကိုမ်က္စပစ္လိုက္ကာ<br />အိပ္ဖန္ေစာင့္ရင္း<br />ရာသီကိုက္ ပန္းကိုေရြးရင္း<br />ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္လ်က္က<br />မိုးစည္ယြန္းသံ ေပးလို႔။<br /><br />ဗလာေတာင္တန္းႀကီးေတြကေတာ့<br />ေလာကဓံကို<br />ေက်ာေပၚက စြပ္ေၾကာင္းႀကီးေတြတျပျပနဲ႔<br />ေႏြဦးကိုေႁခြခူးခဲ့တဲ့ဇာတ္လိုက္အခ်ဳိး<br />သူ႔အေမာက္ကိုေထာင္လို႔ ႐ွဴိးတျပျပ။<br /><br />ေဟာ .. ၾကားစ<br />အတြင္းေအာင္ျခင္းတရားတပိုဒ္<br />ရြတ္ဖတ္သံရွည္ ၾကားရ<br />၀ါစဂၤတပါး ပုဒ္ျဖည့္စဥ္<br /><br />“ လုံးစုံမ်ားစြာ သတၱ၀ါ ခ်မ္းသာ ကိုယ္စိတ္ၿမဲပါေစ<br />ဥပဒ္ရန္ေဘး ကင္းစင္ေ၀း ၿငိမ္းေအးၾကပါေစ<br />လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းေ၀းၾကပါေစ<br />ဒို႔ေမတၱာစြမ္း ကမၻာလႊမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ ”<br /><br />စၾက၀ဠာအနႏၲ<br />၀တ္ျဖည့္သူတို႔ ေတာင္းဆု<br />အႏုေမာဒနာ သာဓု သာဓု သာဓု။ ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >ခင္လြန္း<br />စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၊၂၀၀၇</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-4999771431018281848?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-59404284281603723942009-08-16T17:41:00.000-07:002009-08-16T17:45:08.951-07:00<span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(ဝင္းတင့္ထြန္း)</span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SoingQXdt_I/AAAAAAAAALI/59rM_2iaN-Y/s1600-h/poem_august10.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 156px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SoingQXdt_I/AAAAAAAAALI/59rM_2iaN-Y/s200/poem_august10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370726728230352882" border="0" /></a><br />★ ခုတေလာမွာ ...<br /> ရာသီဥတုေတြလဲ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္<br /> ေလထုေတြပါ ညစ္ညမ္း<br /> ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္းေဖါက္ျပန္<br /> ေျပာင္းျပန္ဆန္ေနတယ္ ...<br /><br />★ လူသတ္သမားေတြက<br /> ဥပေဒ ဥပေဒ ... ဆိုတဲ့စကား<br /> ခရား ေရ လႊတ္ ေျပာေနတယ္ ...<br /> တရားခံေတြက တရားသူႀကီးလုပ္ျပီး<br /> ပုဒ္ထီးပုဒ္မေတြကို လိုအပ္သလို ဘာသာျပန္<br /> တရားလိုေတြက ေထာင္ခ် ခံေနရတယ္ ...<br /><br />★ လက္နက္နဲ ့အာဏာသိမ္းထားသူေတြက<br /> ဖြဲ ့စည္းပုံ ဖြဲ ့စည္းပုံ - ဆိုတဲ့စကားလဲ<br /> နားခါးေလာက္ေအာင္ ေျပာေနတယ္...<br /> သမိုင္းတေလ်ာက္မွာ<br /> ေပၚေပါက္လာခဲ့ရသမွ်ေသာ ဖြဲ ့စည္းပုံ<br /> အမွဳိက္ပုံေပၚ ပို ့ခဲ့ၾကတာကလဲ<br /> သူတို ့ပဲ မဟုတ္လား<br /><br />★ တပါးသူကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး<br /> ေအာက္ေၾကးနဲ ့ခယဝပ္တြ လုပ္ေနရသူေတြကလဲ<br /> နယ္ခ်ဲ ့ဆန္ ့က်င္ေရးစကားနဲ ့သူ ့ကြ်န္မခံ<br /> ဇာတိမာန္နဲ ့မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အေၾကာင္း<br /> ေထာင္းလေမာင္းေၾကေအာင္ ေျပာေနႀကျပန္ပါလား ...<br /><br /> ★★★<br /><br />★ ဒီလို ဥတုေတြ ေဖါက္ျပန္<br /> ေျပာင္းျပန္ဆန္ေနတဲ့ ေလထုေတြၾကားမွာ<br /> တုပ္ေကြးဖ်ား ဖ်ားမေနဖို ့ အေရးႀကီးတယ္ ...<br /><br />★ ၾကက္တုပ္ေကြး ငွက္တုပ္ေကြး<br /> ဝက္တုပ္ေကြး လူတုပ္ေကြး<br /> တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားမွာ<br /> စစ္တုပ္ေကြးဗိုင္းရပ္ပိုးဟာ ပိုဆိုးတယ္ ... ၊၊ ၊၊<br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(ဝင္းတင့္ထြန္း)</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(၃၁ - ၇ -၀၉) </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">http://naytthit.com ... မွ ...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-5940428428160372394?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-80002919605862155262009-05-27T17:56:00.000-07:002009-05-28T06:13:39.456-07:00<div align="center"><table style="table-layout: fixed;" cellspacing="9px"><tbody><tr><td style="text-align: right;" width="140px"><div style="text-align: center;"><br /></div><img src="http://arbyaep.googlepages.com/PAR113195.jpg" alt="" heigh="160px" width="220px" border="0" /><p><span style="font-size:100%;"><br />ေထာင္နန္းစံ ရ ေအာင္<br />ေထာင္ဖမ္းကာ အမႈ အလီလီဆင္ လို႔<br />အာဏာရွင္ ထင္ရာစိုင္းပုံ က<br />ရာဇဝင္ စာတင္ေအာင္ ရုိင္းၿပီ မို႔<br />အတိုင္းတိုင္း အနယ္နယ္မွာ<br />ကိုင္း - ၾကားလို႔မွ မဖြယ္မရာ ...၊၊<br /><br />ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ - ဆိုတာ<br />ေအာင္လမ္း ႐ွဳ႕ခ်ီ ရာ လတမင္း ေပမို႔<br />လမင္းကို တိမ္အို ဖုံး ေသာ္လဲ<br />တိမ္ဖုံးေပမဲ့ သာ ျမဲ သာ ... ၊၊<br /></span><br /><br /></p></td><td><p></p><p align="justify"><span style=""><br />နအဖ ဆိုတာ ကလိမ္ယုတ္ေတြ မို႔<br />တိမ္ပုပ္ ကေန ေမွာင္မဲရင္းသာပါ့<br />အိမ္ခ်ဳပ္ ကေန ေထာင္ထဲသြင္းပါ လို႔<br />လမင္းကို ေထာင္ဒဏ္ခ် ေပမဲ့<br />သံတိုင္ၾကားက လေရာင္ဟာ<br />အုတ္႐ုိးၾကားက လေရာင္ဟာ<br />တျဖာျဖာနဲ႔ ဝင္းပရင္း ...<br />ကမၻာကပါ ျမင္ရ ရင္း ... ၊၊<br /><br />ၾကယ္နီ တို႔ -<br />ၾကယ္ဝါ တို႔ -<br />ၾကယ္ျဖဴ တို႔ -<br />ၾကယ္စင္တို႔ ေရ ...<br />အေမွာင္ေတြကို တကယ္မုန္းရင္ ျဖင့္ -<br />စု႐ုံးကာ ပိုင္ရာအလင္းေတြ နဲ႔<br />လမင္းအနား အတူယွဥ္ လို႔<br />ဒီ ေကာင္းကင္ ၾကည္စင္သစ္ရ ေအာင္<br />တိမ္ညစ္ တိမ္ေမွာင္ တိမ္လႊာပုပ္ တို႔ကို<br />ေတာထုတ္ ၿဖိဳ ခြင္း ...<br />( ကိုင္း - ) ျပ ၾက အလင္း ... ၊၊ ၊၊<br /></span></p><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" >( ဝင္းတင့္ထြန္း )</span><br /></div><p style="text-align: left;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" >၂၇-၅-၂ဝဝ၉</span></p><p></p></td></tr></tbody></table></div><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" >(မတရားသျဖင့္ အမႈဆင္႐ုံးတင္တရားစြဲဆိုျခင္း ခံေနရတဲ့၊ လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သို႔ ) <span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">http://www.naytthit.com ... မွ...</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-8000291960586215526?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-73117336458370037902009-05-23T16:33:00.000-07:002011-04-18T20:48:26.023-07:00<div align="center"><table style="table-layout: fixed;" cellspacing="9px"><tbody><tr><td style="text-align: right;" width="220px"><br /><img src="http://www.naytthit.com/poems/may23poem%20snl.jpg" alt="" heigh="140px" border="0" width="160px" /><br /><p><span style="font-size:100%;"><br />လမ္း ... ၾကည့္စမ္းပ<br />လေရာင္မဲ့လွ် ၾကယ္စပ်ပ်မွဳန္ရီထဲ<br />ေအးခဲလြန္ ပူျပင္းလြန္<br />မိုးမည္းသြန္ႀကဲ မုန္တိုင္းမစဲ<br />တိုးရွဲေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲမွာပင္။<br /><br />စပ်စ္သီးကိုခ်ဥ္ပစ္လိုက္ခ်င္သူေတြက<br />ပဲ၀က္ပညာစြယ္ေရာင္ျပ<br />“ ခက္ပ ...<br />ဒီဟာလည္္း လမ္းပါပဲ<br />ငါးမရလည္း ေရခ်ဳိးလိုက္ၾက႐ံုသာ ” တဲ့။ </span><br /><br /></p></td><td><p></p><p align="justify"><span style=""><br />ေျခဖေနာင့္တို႔ကို တိုေအာင္ျဖတ္<br />ဖိနပ္သစ္ ကိုစီးခ်င္ၾကသူမ်ား<br />ေစ်းကြက္ၾကားမွာ ေျခခ်င္းထပ္<br />ပြဲခစပ္ေနၾကပံုမ်ား။<br /><br />ျခံဳထြင္တတ္သူ မုဆိုးကေတာ့<br />ယုန္ေကာင္ေရကိုခြဲတမ္းခ်<br />ပြဲေတာ္ည ကိုစိတ္ကူးရင္း<br />သီခ်ုင္းတပုဒ္ကို ဆိုၿငီးလို႔။<br /><br />၀င္စိို႔ထြက္စို႔ အညႇိဳ႕မခံသူတို႔သာ<br />ကႏၲာရ ခရီးလမ္းအဆံုး<br />ရြာပုန္းေလး တရြာေလာက္မ်ား<br />မႈန္၀ါး၀ါးေတြးဆ<br />ညတာရွည္ေနၾကဆဲကာလ။ ။<br /></span></p><p style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" >(စိုးေနလင္း)<br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p></td></tr></tbody></table></div><div style="text-align: center; color: rgb(0, 102, 0);"><span style="font-size:85%;">ေန႔သစ္... မွ...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7311733645837003790?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-4740733193134680242009-05-11T22:54:00.001-07:002009-05-11T23:11:37.205-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SgkPRzvRbCI/AAAAAAAAAK8/NM2eWp-1dnM/s1600-h/kl1.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 167px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SgkPRzvRbCI/AAAAAAAAAK8/NM2eWp-1dnM/s200/kl1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334812032217738274" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာဖတ္သူ</span><br />ခုတေလာ Post အသစ္ မေရးႏိုင္တာၾကာပါၿပီ။ ကမ့္ထဲေနရ တဲ့ ဒုကၡေတြအမ်ားႀကီးထဲက ကြန္ပ်ဴတာ လြတ္လြတ္လပ္ လပ္ သုံးခြင့္မရတာရယ္၊ အင္တာနက္သုံးခြင့္ မျပဳတာေတြ ရယ္နဲ႔ စာတပုဒ္ စိတ္ပါလက္ပါေရးဖို႔ ျဖစ္ခဲလွတဲ့ ဒုလႅဘ တရားပါဗ်ာ။ ခုလဲ အရင့္အရင္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳတိုေလး တပုဒ္ ျပန္တင္ဆက္လိုက္တယ္။ အားေတာင့္အားနာနဲ႔။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ<br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(စာေရးသူ)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေကာင္းကင္ခ်စ္တဲ့ ေကာင္ကေလး</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span><br /><br />၁။<br />နီနီသည္ မိုးေကာင္းကင္ကိုခ်စ္ေသာ ေကာင္ေလးတေယာက္ျဖစ္သည္။ မိုးေကာင္းကင္သည္ သူ႔အ တြက္ေတာ့ သုံး၍မကုန္ ဆြဲ၍မဆုံးႏိုင္ေတာ့သည့္ ပုံဆြဲစကၠဴခ်ပ္ႀကီးတခ်ပ္လို ခံစားျမင္ေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြကုေဋကုဋာ ခင္းက်င္းထားသည့္ ပန္းခ်ီျပခန္းႀကီးတခုအျဖစ္လည္း သူ ျမင္သည္။<br /><br />စင္စစ္ ပန္းခ်ီျပခန္းတခုထဲသို႔ သူအမွန္တကယ္ေရာက္ဖူးခဲ့သည္မွာ အိပ္မက္လိုေတာ့ျဖစ္ေနသည္။ ပထမေတာ့ ဘာရယ္ညာရယ္ဟု သူမသိ။ ေရာက္ဖူးေနၾက သာမာန္အိမ္တအိမ္အျဖစ္လို႔သာ သူ ထင္မိသည္။ အိမ္က အိမ္အိုအိမ္ေဟာင္းႀကီး ျဖစ္ေသာ္လည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ရွိသည္။ အခန္းဖြဲ႔ ေတြ က်ယ္သည္။<br /><span id="fullpost"><br />ျပတင္းေပါက္ေတြမ်ားသလို တခန္းမွတခန္းအကူး တံခါးမႀကီးမ်ားကလည္း မ်ားသည္။ ထိုျပတင္း ေပါက္မ်ား ထိုတံခါးမႀကီးမ်ားအနီးတြင္ နီနီတို႔ပ်ဳိးကမၻာဥယ်ာဥ္ထြက္ ပန္းပင္ ဂမုန္းပင္အမ်ဳိ္းမ်ဳိးကို အိမ္တအိမ္၏ အလွအပ အဆင္တန္ဆာအျဖစ္ လာေရာက္ပို႔ေပးရစဥ္က ေရာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ နီနီက ပ်ဳိးခင္းကမၻာဥယ်ာဥ္က လုပ္သားေခၚမလား၊ အဖြ႔ဲဝင္လားေခၚမလား။ အဲ ဘာမွန္းညာမွန္း ပင္ ကိုယ့္ဘာသာမသိ။ ပန္းအိုးႀကီးမ်ားကိုခ်ဖို႔ ကားကိုထိုးရပ္လိုက္ေတာ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ဆြဲ ေနဟန္ရွိသည့္ လူတေယာက္က ထိုင္ရာမွထလာကာ ေနရာလိုက္ျပေပးသည္။<br /><br />သူ႔လက္ထဲမွာေတာ့ နီနီတခါမွမျမင္ဖူးေသးသည့္ စုတ္တန္အရြယ္အစား ခပ္ငယ္ငယ္ေလး တ ေခ်ာင္းကိုင္လို႔။ နီနီျမင္ဖူးေနက်က သံစည္ပုိင္းေဆးသုတ္သည့္ စုတ္တန္ျပားျပား ၾကမ္းၾကမ္းႀကီး မွ်သာ။ စဥ့္ေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးသုတ္လိမ္းထားသည့္ ပန္းအိုးႀကီးေတြကို သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ခ်ထားၿပီးခ်ိန္မွာ ေတာ့ နီနီသည္ သူေရာက္ေနသည့္ အေဆာက္အဦကို ေဝ့ဝဲၾကည့္မိေလသည္။<br /><br />အားပါးပါး။ အိမ္လုံးျပည့္ပန္းခ်ီကားေတြခ်ည္းပါပဲလား။ ဒါေတြအားလုံး ခုနလူႀကီး ဆြဲထားတာမ်ား လားလို႔ သူထင္မိသည္။ ပန္းခ်ီကားေတြသာ မဟုတ္။ တခ်ဳိ႕စားပြဲေလးမ်ားေပၚတြင္ ပန္းပု႐ုပ္မ်ား၊ ဇာတ္ပြဲေတြမွာေတြ႔ရတတ္သည့္ ဝန္႐ုပ္၊ ေဇာ္ဂ်ီ ႐ုပ္၊ သူေတာ္႐ုပ္ေတြကိုလည္း လွမ္းေတြ႔ရသည္။ သူႏွင့္အနီးဆုံးနံရံေပၚက ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကိုျမင္မိခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းေလးလို ျဖစ္ သြားခဲ့သည္။ ထိုပန္းခ်ီကားေလးက နီနီတို႔အညာေက်းလက္ရြာေလးတရြာ၏ျမင္ကြင္းကို ေရးျခယ္ ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ရြာလမ္းဖုန္အလိမ္းလိမ္းတြင္ ႏြားအုပ္တအုပ္ ေမာင္းသြင္းလာသည့္ ျမင္ကြင္း။ ဝင္လုဆဲေနလုံးႀကီးက ဖုန္လိပ္ႀကီးမ်ားေနာက္တြင္ နီရင့္ညိဳမိႈင္းလ်က္။ မၾကာမီ စုန္းစုန္းျမႇဳပ္သြား ေတာ့မည့္အသြင္။<br /><br />နီနီအံ့ၾသသြားသည္။ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလး၏အရြယ္က ခပ္ငယ္ငယ္။ သူျမင္ေနရသည့္ျမင္ကြင္းက ရြာလမ္း၊ တဲအိမ္၊ ႏြားအုပ္ ႏွင္တန္ကိုင္ေျမႇာက္ေနသည့္ ႏြားေက်ာင္းသား။ ၾကည့္အုံး၊ ဟုိးေနာက္ မွာလည္း ဆည္းဆာေနလုံးရဲ႕အေရာင္မ်ား ျဖာလႊင့္။ ဒီအရြယ္ ပန္းခ်ီကားေလးမွာျမင္ေနရသည့္ အ ေရာင္ေတြ အ႐ုပ္ေတြ လႈပ္ရွားမႈေတြက အက်ယ္အေျပာ။ ဖုန္ေတြအလိ္ပ္လိပ္ ထေနပုံမ်ား ကိုယ့္ ရြာကိုပဲ ျပန္ေရာက္ေနေတာ့သလိုလို။<br /><br />ေနာက္ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္မွာေတာ့ ညမိုးေကာင္းကင္၏ တိမ္လိပ္တိမ္ဆုိင္မ်ား၊ လမင္းကိုဝန္းရံေန သည့္ ၾကယ္ကေလးမ်ား။ အျပာရင့္ေမွာင္အာကာျပင္၌ ျဖဴလႊလႊတိမ္သားတိမ္ဆိုင္ေတြက ေလထဲ လႊင့္ေနသလိုလို။ ၾကယ္ကေလးမ်ား လက္ပေနသည္ကလည္း အေရာင္မ်ားျပက္ျပက္ထလ်က္။ ဒီပန္းခ်ီကားေလးကလည္း ၁၆-ႏွစ္သားအရြယ္ နီနီ႔လက္တေတာင္သာသာခန္႔ မွ်သာ။ နီနီ႔ အေတြး က လက္တေတာင္သာသာရွိသည့္ ေနရာေလးတေနရာတြင္ မိုးေကာင္းကင္ တျပန္႔တေျပာႀကီးကို ထည့္သြင္းႏိုင္သည္ဆိုသည့္ အသိ၊ အေတြး။ တယ္လည္း ဆန္းျပားတဲ့ အတတ္ပညာပါလား။<br /><br />“ေဟ့ခ်ာတိတ္၊ မင္းက ပန္းခ်ီဝါသနာပါသလားကြ ”<br />ပန္းခ်ီကားေတြထဲ နီနီနစ္ေျမာေနစဥ္ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ဟန္တူေသာ စုတ္တန္ကိုင္ထားသည့္ လူက ေမးေတာ့ နီနီသည္ ေယာင္အမ္းအမ္းျဖင့္ ေခါင္းငုံ႔ျပမိလား မသိ။<br />“ေအး၊ ဝါသနာပါရင္ ပန္းခ်ီသင္ေပါ့ကြာ၊ မင္းက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာပဲ၊ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္လာမွာ ေပါ့၊ ကဲ မင္းသူငယ္ခ်င္း ေတြေစာင့္ေနၿပီ။ သြားလိုက္အုံး ”<br />ထိုမွစ၍ မုိးေကာင္းကင္ကို သူစတင္ခ်စ္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္္။ အရင္ကေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာအၿမဲရွိ ေနသည့္ မိုးေကာင္းကင္ကို ခ်စ္ရေကာင္း ျမတ္ႏိုးရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့သလို ေယာင္မွားေမာ့ေငး ၾကည့္ဖို႔ပင္ အမွတ္ရတတ္သည့္ ေကာင္ကေလး မဟုတ္ခဲ့ေပ။ ေၾသာ္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကလည္း သူ႔ကိုမ်ား တခါတေလဖူးမွ် ငုံ႔ကိုင္းၾကည့္မိပါရဲ႕လားလို႔ ခုေနခါတြင္ သူ တကုိယ္တည္း ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနမိတတ္သည္။<br /><br />ခြင့္လႊတ္ပါ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးရယ္။ နီနီကလည္း နီနီ႔အျဖစ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတဲ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီး ကို ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ဟု တေယာက္တည္းလည္း မၾကာခဏ စကားေျပာတတ္သည္။ တခါေတာ့ ထိုအျဖစ္ကို ေအာင္ေလးက ၾကားသြား ဟန္ရွိ၍ သူ႔နား တိုးကပ္ကာ ေမးေလသည္။<br />“ေဟ့ေကာင္ ငနီ၊ မင္းတေယာက္ထဲ စကားေတြေျပာေနတယ္ဟုတ္လား၊ အဲဒီအက်င့္မေကာင္းဘူး ငနီ။ ေတာ္ၾကာ မင္း႐ူးသြားလို႔ ဦးေလးခင္ႀကီးက အိမ္ကႏွင္ထုတ္ေနအုံးမယ္”<br />ဟု သတိေပး ယူရသည့္အထိ။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ နီနီကေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို အခ်စ္ႀကီးခ်စ္သြားခဲ့ၿပီ။ ပ်ဳိးကမၻာဥယ်ာဥ္တြင္ တေနကုန္ တကုန္းကုန္းတခ်ိခ်ိ လုပ္ခဲ့ကိုင္ခဲ့ရသမွ် ညညမ်ားဆိုလွ်င္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ္ၾကည့္ကာ တိမ္ေတာင္ပန္းခ်ီ၊ ၾကယ္ ပန္းခ်ီေတြကို တေမ့တေမာ ေငးၾကည့္ရသည္မွာ ထူးျခား ဆန္းက်ယ္လွသည့္အရသာျဖစ္သည္ဟု သူယုံသည္။<br /><br />“ေဟ့နီနီ၊ ဘာေတြ ေတြးေနတာလဲကြ။ ကဲ ဟုိမွာပ်ဳိးထားတဲ့ သူေယာင္မယ္ဂမုန္းေတြ ေနဝေလာက္ ၿပီ၊ အရိပ္ထဲ ျပန္ေရႊ႕ၾကေတာ့၊ ေနာ္သား”<br />ဦးေလးခင္ႀကီးက သူ႔ကိုု သားဟု ေခၚလိုက္သည့္အတြက္ေတာ့ သူ႔ရင္ထဲ သိမ့္ခနဲျဖစ္ရသည္မွာ အ မွန္ပင္။ နီနီက ဟုတ္ကဲ့ဟု တခြန္းထဲေျပာကာ ကံေကာ္ပ်ဳိပင္ေလးအရိပ္ေအာက္က ထြက္ခဲ့ေလ သည္။<br /><br />၂။<br />ရြာက နီနီထြက္ခြာလာခ်ိန္မွာ အသက္ ၁ဝ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္မွ်သာ။ အေမႏွင့္အေဖ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ ဆင့္ ဆုံးပါးသြားသည့္ ေနာက္ အေမ့ေမာင္ ဘေဒြးေတာ္ဦးပဥၨင္းေလးရွိရာ မႏၲေလးေရႊၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ အားကုိးတႀကီး ရွာခါေဖြခါ သြားေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း မ်က္ေစ့လည္ေနသည့္ လူမမယ္ေလးနီနီႏွင့္ ဦးေလးခင္တို႔ေတြ႔ကာ သူ႔ကို ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးသို႔ ေခၚလာသည့္အတြက္ ပ်ဳိးခင္းကမၻာဆို သည့္ ပန္းပ်ဳိးဥယ်ာဥ္သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />ဦးေလးခင္က ဆိုေလသည္။ ပ်ဳိးခင္းကမၻာဆိုတာ ပန္းေတြခ်ည္းပ်ဳိးတာ မဟုတ္ဘူးသားရဲ႕။ အားကိုး မဲ့ေနတဲ့ မင္းတို႔လို ကေလးေတြ လမ္းမွားမေရာက္သြားဖို႔နဲ မင္းတို႔ အနာဂတ္ေလးေတြလွပဖို႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေစာင့္ေရွာက္ပ်ဳိးေထာင္တဲ့ အလုပ္ကိုလည္း ဦးေလးခင္လုပ္တယ္ေလ ဟု သူ႔ကို ေျပာျပသည္။<br /><br />ဦးေလးခင္သည္ ဇနီးသားသမီးမရွိသူ တကိုယ္တည္းသမားပီပီ ကေလးမ်ားအေပၚမွာေတာ့ တ ကယ္ပင္ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုပုံရပါသည္။ ပ်ဳိးခင္းကမၻာ၌ နီနီ႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္သူေရာ နီနီ႔ ေနာက္မွ ေရာက္လာသူေရာ ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ရွိသည္။ သူတို႔ အားလုံးကို ဦးေလးခင္က မခြဲမျခားဆက္ဆံ ေကြၽးေမြးပါသည္။ မခြဲမျခားဝတ္စား ဆင္ယင္ေစပါသည္။ ဦးေလးခင္၏ ဥယ်ာဥ္တြင္ အားလုံးတူ တူညီညီ အလုပ္လုပ္လုပ္ရပါသည္။ နီနီတို႔ေတြကို စာသင္ေက်ာင္းထားမေပးေသာ္လည္း ေခတ္ ပညာတတ္ျဖစ္သည့္ ဦးေလးခင္ကိုယ္တိုင္ ညအခါမ်ားတြင္ စာသင္ျပေပးသည္။ ေက်ာင္းစာသာ မ က အေထြေထြဗဟုသုတေတြ လည္းသင္သည္။ အထူးသျဖင့္ သစ္ပင္ပန္းပင္ေတြအေၾကာင္းကို ပို ၿပီးအသားေပးသင္သည္။ သူက နီနီတို႔ကို လူတန္းေစ့ ထက္ ျမင့္မားေစခ်င္တာလည္းပါသည္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြက က်ဥ္းေျမာင္းပါတယ္ကြာဟုဆုိကာ ကိုယ္တိုင္သင္ၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။ နီနီတို႔ကေတာ့ နားလည္တခ်က္ နားမလည္တခ်က္။<br /><br />ၿပီးေတာ့ ဦးေလးခင္သည္ လူပ်ဳိႀကီးပီပီ စည္းစနစ္က်သည္။ နီနီတို႔ကိုလည္း စည္းစနစ္တက် အုပ္ ခ်ဳပ္ပဲ့ျပင္သည္။ နီနီတို႔သည္ ဦးေလးခင္၏ ရင္အုပ္ေအာက္တြင္ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားျခင္းမရွိေလာက္ ေအာင္ သင့္သင့္ျမတ္ျမတ္ ရွိၾကသည္။ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္လည္း ရွိၾကပါသည္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဦးေလးခင္၏ဘဝမွာ သစ္ပင္ပန္းမာလ္မ်ားသာ။ ဝင္စားေမြ႔ေလ်ာ္မႈကလည္း သစ္ပင္ ပန္းမာလ္မ်ားသာ။ ဂမုန္းမ်ဳိးစုံ ရြက္လွမ်ဳိးစုံ သစ္ခြမ်ဳိးစုံ ႏွင္းဆီမ်ဳိးစုံ စုိက္ပ်ဳိးထားေသာ သည္လို ဥယ်ာဥ္မ်ဳိး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးလိုေနရာ၌ ရွာမွရွားဟု ဆိုၾကသည္။ ဦးေလးခင္၏ ေနာက္တခုထူးျခား ခ်က္ကိုလည္း နီနီျမင္မိသည္။ သူက ပန္းမာလ္သစ္ပင္ေတြကို လူေတြထက္ ပုိခ်စ္ ပိုစြဲလန္းသည့္ စိတ္္ရွိသူပီပီ လူတိုင္းကို သူ႔လိုခ်ည္းျဖစ္ေစခ်င္သည့္ လူစားမ်ဳိးဟုလည္း နီနီျမင္သည္။ သစ္ပင္ ပန္းမာလ္ေတြ ျမတ္ႏိုးတတ္သူမ်ားကိုလည္း လူႀကီးလူေကာင္း ႏိုင္ငံႀကီးသားမ်ား ျဖစ္သည္ဟု လည္း ဦးေလးခင္က အၿမဲေျပာဆိုတတ္သည္ေလ။<br /><br />သည္တြင္ နီနီတို႔၏အနာဂတ္ကိုလည္း ဦးေလးခင္ပင္ ပိုင္ဆိုင္ေနသည္။ ဦးေလးခင္က နီနီတို႔ အား လုံးကို သူႏွင့္စံထား၍တိုင္းသည္။ ဦးေလးခင္၏ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ား၊ ဝင္စားမႈမ်ား၊ အနာဂတ္အိပ္ မက္မ်ားသည္ နီနီတို႔ျဖစ္သည္။ ဦးေလးခင္၏ ဆုံးမသြန္မႈႏွင့္ လမ္းၫႊန္မႈမ်ားကိုျဖစ္ေစ၊ ဦးေလးခင္ ၏ လိုအင္ဆႏၵကို ဆန္႔က်င္လွ်င္ျဖစ္ေစ ပ်ဳိးခင္းကမၻာမွေဝးရာကို ထြက္သြားေပေတာ့။<br /><br />နီနီတို႔သည္ ဦးေလးခင္ျဖစ္လိုရာကိုေရာ သူျဖစ္ခြင့္မပိုင္ခဲ့သည့္ လက္လႊတ္ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရမႈမ်ားကိုပါ ရယူ ေပးဖို႔အတြက္ ဒီေနရာ ကိုေရာက္ေနရတာလားဟု နီနီေတြးမိလာသည္။ ေရာက္ခါစ သုံးေလးႏွစ္ ေလာက္ကေတာ့ ဒီလိုေတြး ဒီလိုျမင္ခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္။ ခု ႀကီးေခါင္ဝင္စ အသိဉာဏ္ေလးျမင့္ လာေတာ့ တျဖည္းျဖည္း နီနီေတြးတတ္စျပဳလာသည္။ လူေတြအေၾကာင္းကို နားလည္စ ျပဳလာ သည္ဟုလည္း ဆုိႏိုင္သည္။ လူတိုင္းကိုယ္စီတြင္ ရွင္သန္ေနထိုင္မႈအတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္တခု၊ ေမွ်ာ္မွန္း ခ်က္တခုစီေတာ့ ရွိၾကၿမဲဆိုတာ။ ဦးေလးခင္က ႐ုကၡေဗဒေလာကကို ႐ူး႐ူးသြပ္သြပ္ခ်စ္ ျမတ္ႏိုးသူ။ ဦးေလးခင္၏ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ျခင္းသည္ သစ္ပင္ပန္းမာလ္ေတြကို မ်ဳိးစိတ္မ်ားခြဲဖို႔၊ မ်ဳိးစိတ္ကြဲမ်ားခ်င္း ေပါင္းစည္းၿပီး အသစ္သစ္ေသာမ်ဳိးစိတ္ေတြ စမ္းသပ္ဖန္တီးၾကည့္ဖို႔။<br /><br />တခါကေတာ့ နီနီ႔ကို ဦးေလးခင္ေျပာျပဖူးသည္။ ေဟာဒီ့ပ်ဳိးခင္းကမၻာဥယ်ာဥ္ဟာ ႐ုကၡေဗဒနယ္ပယ္ မွာ အတိုင္းအတာတခုအထိ အသိအမွတ္ျပဳခံရေအာင္ သူရည္ရြယ္ႀကိဳးပမ္းေနတာတဲ့။ ေလာေလာ ဆယ္ေတာ့ ဒို႔ေတြ ျမႇဳပ္ႏွံၾကရတာေပါ့ကြာတဲ့။<br /><br />ဦးေလးခင္ကို နီနီနားလည္ပါသည္။ နီနီတို႔ကမၻာသည္ ဦးေလးခင္၊ နီနီ႔တို႔ဘဝသည္ ဦးေလးခင္၊ နီနီ႔တို႔ကို ပဲ့ကိုင္သူသည္ ဦးေလးခင္၊ ေနာက္ဆုံး နီနီ႔တို႔၏အနာဂတ္သည္ပင္ ဦးေလးခင္ မဟုတ္ လား။ ထို႔အတူ ေအာင္ေလးတို႔ အျခားသူေတြကေရာ။ ေျပာရလွ်င္ေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ကို ေမာ့မ ၾကည့္မိသူအားလုံးတို႔သည္ ဦးေလးခင္သာ ကိုးကြယ္အားထားရာ၊ စံျပဳ လိုက္နာရာအျဖစ္ ခံယူေန ၾကလိမ့္မည္မလြဲဟု နီနီျမင္မိေနေလၿပီ။<br /><br />၃။<br />ငါ ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္ခ်င္တယ္ကြာ၊ ငါ ပန္းခ်ီသြားသင္မယ္လို႔ စိတ္ကူးမိတယ္လို႔ ေအာင္ေလးကိုေျပာ ေတာ့ ဦးေလးခင္သိရင္ မင္းကို အိမ္ကႏွင္ခ်မွာကြ၊ စိတ္ကူးမယဥ္ပါနဲ႔ငနီရာ၊ သူျဖစ္ေစခ်င္တာ လုပ္ စမ္းပါဟု ေအာင္ေလးက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ျပန္ ေဖ်ာင္းဖ်ေနေလသည္။<br /><br />ဦးေလးခင္က သစ္ပင္ပန္းပင္ေလာကမွာ ပါရဂူႀကီးျဖစ္ခ်င္သလို ငါေရာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္ မ ျဖစ္ခ်င္ရဘူးတဲ့လားကြာဟု နီနီက ျပန္ေမးေတာ့ ေအာင္ေလးတေယာက္ ဘာမွျပန္မေျပာတတ္ရွာ ေတာ့။<br /><br />ေအာင္ေလးသည္ နီနီ႔လိုပင္ ေက်းလက္ေပါက္လူငယ္ေလးျဖစ္ၿပီး နီနီ႔အေပၚခ်စ္ခင္သံေယာ ဇဥ္ ႀကီးရွာသည္။ ပန္းခ်ီျပခန္းကို ေရာက္ခဲ့ဖူးခ်ိန္မွစ၍ နီနီတေယာက္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးေပၚကို ညလုံး ေပါက္ထိုင္ေငးၾကည့္ေနတတ္တာကိုလည္း သတိထားမိသည္။ ေငးေမာၾကည့္ေန႐ုံမကေသး၊ သူ႔ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကို ေကာင္းကင္သို႔ဆန္႔တန္းၿပီး ပန္းခ်ီေရးေနသည့္ဟန္ႏွင့္ လႈပ္ရွားေနပုံကိုပါ သတိထားမိေနသည္။<br /><br />ေအာင္ေလးေရ ၾကည့္စမ္း၊ ဟုိမွာေတြ႔လား၊ အဲဒါ ကိႏၵရာအ႐ုပ္ေလကြာ၊ ဟုိးမွာက တာဝတိ ံသာက ေစာင္းတန္းႀကီးေပါ့ ေတြ႔လားဆိုကာ တိမ္ေတြကိုၾကည့္ကာ ခဏခဏထထေအာ္တတ္သျဖင့္ ခဏ ခဏသူ စိတ္ညစ္ရဖူးသည္။ ဒီေကာင္႐ူးသြား ၿပီလားမသိဟုပင္ေတြးမိၿပီး ဦးေလးခင္ကိုပင္ ေျပာျပ သင့္ မသင့္ စဥ္းစားေနရသူျဖစ္သည္။<br /><br />တေန႔ခင္းမွာေတာ့ နီနီသည္ ပလစ္စတစ္အိတ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ မ်ဳိးပြားထားေသာ ဂမုန္းပင္ႀကီးတပင္ကုိ စူးစိုက္ကာ ၾကည့္ေနမိသည္။ အပင္ႀကီးက ႀကီးလွၿပီ။ စိမ္းရင့္ရင့္ရြက္ဖားႀကီးမ်ားက ေနေရာင္ထဲ တြင္ အေရာင္တင္ထားသလို လက္ေနသည္။ ဂမုန္းမ်ဳိးေပါင္းမ်ားစြာရွိသည့္အနက္ အပြင့္လွလွေလး ေတြပြင့္သည့္ ဂမုန္းပင္မ်ဳိးထဲက ျဖစ္သည္။ ခုလည္း သည္ဂမုန္းပင္ႀကီး အပြင့္ေတြ ပြင့္ေနသည္။ အျဖဴေရာင္ပြင့့္ဖတ္မ်ားၾကားက ဝတ္ဆံေလးမ်ာမွာ ေရႊမႈန္ေရႊစေလးမ်ားႏွယ္ လွလွပပ။ နီနီက စိမ္း ရင့္ရြက္ဖားေတြႏွင့္ ဆယ္စြယ္ႏုေရာင္ ရြက္တန္ေတြမ်ားၾကားမွ ထုိဂမုန္းပြင့္ေလးေတြကို ပန္းခ်ီကား တခုလို ၾကည့္ျမင္ရင္း စိတ္ကူးႏွင့္ ေဆးသားအေရာင္ေတြ သြင္းေနမိသည္။<br /><br />ဦးေလးခင္ကေတာ့ မၾကာခင္ ဒီဂမုန္းပင္ႀကီးကို စဥ့္ရည္သုတ္ထားသည့္ ပန္းအိုးႀကီးတလုံးတြင္ ေရြ႕ကာ ေရာင္းတန္းတင္ေပေတာ့မည္။ နီနီ မွာက ပန္းခ်ီဆြဲဖို႔ စုတ္တန္ေတြ အေရာင္ေတြမေျပာႏွင့္ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးမွလြဲ၍ ပုံဆြဲစကၠဴပင္ မရွိေသး။ တကယ္ေတာ့လည္း နီနီ ပန္းခ်ီဆြဲခြင့္ရဖို႔ပင္ ဦး ေလးခင္ ခြင့္ျပဳမည္လိမ့္မည္မဟုတ္သလို ပန္းခ်ီေတြ ဘာေတြနားလည္မည့္ လူစားလည္းမဟုတ္ သည္ကို နီနီ အသိပင္။ ဦးေလးခင္က လူေတြအားလုံး သူ႔လို ႐ုကၡေဗဒခ်စ္သူသာ ျဖစ္ေစခ်င္သူ။ နီနီ ကလည္း အပင္ေတြ အပြင့္ေတြ အရြက္ေတြကိုမုန္းသူမွမဟုတ္တာ။ နီနီ ပန္းခ်ီဆြဲရင္ ပန္းပြင့္ ေတြေရာ သစ္ပင္ျမင့္ႀကီးေတြေရာ ထည့္ေရးမွာျဖစ္သလို ျမက္ခင္းစိမ္းေလးလည္း ပါႏုိင္သည္ပဲ ေလ။ ဦးေလးခင္ နားလည္ေပးမလား။<br /><br />ဒီလိုေတြးေတာ့ တေလာက ဦးေလးခင္ေျပာတာကို သတိရမိသည္။ ေဟ့နီနီ၊ မင္းက ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္ခ်င္လို႔ဆို။ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္ခ်င္ရင္ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ေနရာသြားကြ။ ေငးေငးငိုင္ငိုင္နဲ႔ ညမအိပ္ ေန႔မအိပ္ ျဖစ္ေနလို႔႐ူးသြားရင္ ငါေဆးကုမေပးဘူးတဲ့။<br /><br />ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သည္။ ဦးေလးခင္သည္ သစ္ပင္ပန္းမာလ္မ်ားကို ျမတ္ႏိုးသူေသာ္လည္း စိတ္ကူးယဥ္သမားေတာ့ မဟုတ္။ သူ႔စီမံကိန္းမ်ား၊ သူ႔အိပ္မက္မ်ားတြင္ သစ္ပင္ပန္းမာလ္ေတြကို ဘယ္လို မ်ဳိးစပ္ရမည္။ ဘယ္လို မ်ဳိးပြားရမည္။ ဘယ္လို ေစာင့္ထိန္း ႀကီးထြားေအာင္ လုပ္ရမည္။ ဒါေတြပဲ ရွိသည္။ အျခားအရာမ်ား မရွိ။ အျခားလည္း စိတ္ကူးမယဥ္။ သူ လုုပ္ခ်င္တာပဲ သူသိသူ။ သူက ကုိယ္တိုင္စိတ္ကူးမယဥ္သလို နီနီ တို႔ေတြ စိတ္ကူးယဥ္တာကိုလည္း မႀကိဳက္။ အားေပး မည့္ ပုံလည္း မေပၚ။ ကိုယ့္ဆႏၵကို ဖြင့္ေျပာရေအာင္ကလည္း သူ႔ေက်းဇူး မသိသူ ျဖစ္ေပေရာ့မည္။<br /><br />နီနီ သည္ ဟင္းခနဲျမည္ေအာင္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးခ်လိုက္ကာ ဂမုန္းပင္ႀကီး၏ေရွ႕ ဂမုန္းပြင့္ေလး ေတြနားတိုးကာ ဒူးေထာက္ လ်က္သား ထိုင္ခ်လိုက္သည္။<br />အို…ၾကည့္စမ္း၊ အျမစ္ေတြ ေျမေပၚထိုးထြက္ေနလိုက္တာ။ ေဖြးေဖြးဆြတ္ဆြတ္ ဖြာထြက္ျဖာလႊင့္ေန သည့္ အျမစ္ႏုေလးေတြ။ ပလစ္စတစ္အိတ္ႀကီးအတြင္း ေျမသားမ်ားထည့္သြင္း ပ်ဳိးထားသည့္ ဂမုန္းပင္ႀကီး၏ အျမစ္ပြားမ်ားက အိတ္ခြံကိုထိုးခြဲကာ ပကတိေျမသားစစ္စစ္ေပၚသို႔ ထိုးျဖာထြက္ေန ၾကတာကုိ သူျမင္လိုက္ရတာေလ။<br /><br />ပကတိေျမသားေပၚက သစ္တပင္၏အျမစ္။ ပုံသြင္းပ်ဳိးေထာင္ခံထားရေသာသစ္တပင္က သဘာဝ အတိုင္း ေျမသားစစ္စစ္ ဆီကိုသြားဖို႔ ထိုးေဖာက္႐ုန္းထြက္ေနတာေလ။ အပြင့္မ်ားပင္ ပြင့္လို႔။ သည္ ျမင္ကြင္းကိုျမင္ေတာ့ နီနီသည္ အသိစိတ္တခု ဖ်တ္ခနဲလက္သြားကာ ပန္းအိုးႀကီးမ်ားစီတန္း စိုက္ ပ်ဳိးထားရာဘက္သို႔ ခ်ာခနဲလွည့္လိုက္သည္။ အပင္ေတြ ပန္းေတြ သူ႔သဘာဝႏွင့္သူ ပြင့္ၾကလန္းၾက ပါေစလား။<br /><br />သူက မုိးေကာင္းကင္ကို ခ်စ္သူ။ မဟာပထဝီ ေျမဆိုင္ ေျမသားေတြကုိလည္း ခ်စ္သူ။ သစ္ပင္ပန္း ပြင့္ေတြကိုလည္း ခ်စ္သူ။ ပန္းပြင့္ေတြ သစ္ပင္ေတြကေရာ။ ေျမဆိုင္ေျမသားမ်ားႏွင့္ အာကာသ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို ခ်စ္ၾကသည္ပဲမဟုတ္လား။ ထိုအခ်စ္ေတြအတြက္ သူ တခုခုလုုပ္ရေတာ့ မည္။<br /><br />ခဏအၾကာမွာေတာ့ နီနီတေယာက္ ပ်ဳိးခင္းကမၻာဥယ်ာဥ္ထဲက စဥ့္ရည္သုတ္ ေျမပန္းအုိးႀကီးမ်ား ျဖင့္ စိုက္ပ်ဳိးထားသည့္ ပန္းအိုးႀကီးမ်ားမွန္သမွ်ကို တလုံးၿပီးတလုံး ဆက္တိုက္ ႐ိုက္ခြဲပစ္ေနတာ ေတြ႔ရသည္။<br /><br />အျမစ္ေတြကို မင္းတို႔ခ်စ္တဲ့ေျမေပၚမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလွ်ာက္ခြင့္ ေပးလိုက္ၾကေပေတာ့ ခ်စ္ လွစြာေသာအပင္တို႔ေရ။ နီနီသည္ ေျမတူးဆြသည့္ ခရင္းခြတေခ်ာင္းကိုကိုင္လ်က္ မားမားႀကီးရပ္ ကာ ေျမအိုးပုံစံခြက္ထဲမွ ထြက္က်လာသည့္ အပင္ တို႔ကိုၾကည့္လိုက္ ေကာင္းကင္ကိုေမာ္၍ ၾကည့္ လိုက္ႏွင့္ မ်က္လုံးအစုံက ဝင္းဝင္းေတာက္ေနသည္။<br /><br />“ ေဟ့ေဟ့ နီနီ မင္းဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလဲ၊ သြားပါၿပီ။ သြားပါၿပီကြာ။ မင္း ၊ မင္း …”<br />ဦးေလးခင္၏ အသံလား။ ေအာင္ေလး၏ အသံလား။ …အို၊ ဘယ္သူ႔အသံေတြမွန္း နီနီမသိေတာ့။ ဘာ သံ ကိုမွလည္း မၾကားေတာ့။ ပန္းအိုးေတြ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာကြဲကုန္ခ်ိန္တြင္ ေကာင္းကင္ကို ခ်စ္သည့္ေကာင္ကေလးသည္ ပ်ဳိးခင္းကမၻာဥယ်ာဥ္ကုိ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာလာခဲ့ေလၿပီ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခင္လြန္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">၃ဝ၊ ႏိုဝင္ဘာ၊ ၂ဝဝ၄</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-474073319313468024?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-16413578224308204552009-04-22T02:25:00.000-07:002009-04-22T03:01:43.565-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Se7mQQ8XMFI/AAAAAAAAAK0/4EqRRG68_UE/s1600-h/U+Khaing+Oo+Maung+design+by+Kthaw,+20.6.06+026.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 139px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Se7mQQ8XMFI/AAAAAAAAAK0/4EqRRG68_UE/s200/U+Khaing+Oo+Maung+design+by+Kthaw,+20.6.06+026.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327448576326316114" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);">စာဖတ္သူမ်ားသို႔ ...</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ဝဝ၄ ေေလာက္က က်ေနာ္ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ က ေတာ္လွန္ေရးသမား ေက်ာင္းဆရာႀကီးတေယာက္အေၾကာင္းပါဗ်ာ၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ရခိုင္သတင္းစဥ္မွာ ႏွစ္လဆက္ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္၊ အခုဆို ဒီအေၾကာင္းေရးခဲ့တာ ေလးငါးႏွစ္ရွိလာၿပီေပါ့။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့မွာ ကိုယ္တိုင္ေရးျဖစ္တာေလးေတြ တ စုတစည္းတည္းျဖစ္ေအာင္ ျပန္စုခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးကလည္းရွိ၊ စာဖတ္ သူေတြကိုလည္း ေဟာဒီလို ရွားရွားပါးပါး လူပုဂိၢဳလ္မ်ဳိးအ ေၾကာင္းေတြ ဖတ္ေစခ်င္ျပန္ေတာ့ ျပန္လည္ဆန္းသစ္ျခင္းအေနနဲ႔ တင္ဆက္လိုက္ပါ တယ္၊ ရခိုင္သ တင္းစဥ္မွာ ေရးခဲ့တုန္းက ကေလာင္က ဘေဖၿငိမ္းတဲ့၊ အဲဒီ့အမည္နဲ႔ပဲ ျပန္လည္တင္ျပ လိုက္ပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္ …</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">(စာေရးသူ )</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">“ေမတၱာတရား၊ ေအေကတလက္၊ အနာဂတ္ကိုေခၚတဲ့ေခါင္းေလာင္းသံ”</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(ဘေဖၿငိမ္း)</span><br /><br />၉ဝ-ခုလြန္ႏွစ္မ်ား၏ ေႏွာင္းပိုင္းကာလမ်ား...။<br />ေထာင္စုႏွစ္သစ္၏ပ်ဳိႏုေသာရနံ႔သည္ တကမၻာလုံးရွိ အရပ္ရပ္မ်က္ႏွာတြင္ လြင့္ပ်ံ႐ုိက္ခတ္လ်က္ ရွိ ေနေလေပၿပီ။<br />စိမ္းလန္းေသာထိုရနံ႔က ကမၻာ့ႏိုင္ငံအသီးသီးရွိ လူသားတိုင္းအေပၚ သစ္လြင္လတ္ဆတ္ေသာ စိတ္ ကူးစိတ္သန္းမ်ား ရွင္သန္ႏိုးထေစသလို က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ား ဟန္အမူအရာမ်ား တြင္လည္း တစုံတရာ ေမွ်ာ္လင့္ရည္သန္မႈမ်ားက ခါတိုင္းထက္ ပိုမိုေတာက္ပ ရႊန္းျမလ်က္ရွိေန သည္ဟု က်ေနာ္ခံစားေနမိသည္။<br /><span id="fullpost"><br />စင္စစ္ ေထာင္စုႏွစ္တခုမွ ေထာင္စုႏွစ္တခုဆီသို႔ ကူးေျပာင္းသည့္ စပ္ကူးမတ္ကူး ကာလတခုအား ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ျဖတ္သန္းခြင့္ရၾကရသူမ်ားအျဖစ္ လူသားတိုင္းကိုယ္စီ၏ပုံရိပ္တြင္ အနာဂတ္ႀကိဳ ေတးမ်ား ဖြဲ႔စပ္သီဆုိေနဟန္ကို က်ေနာ္ျမင္ေတြ႔ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေတးသံတို႔တြင္ ဒီမိုကေရစီ ေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဓိပၸာယ္တို႔ စိမ့္ပ်ံ႕ေရာယွက္ေနသည္။ ထိုမွ်သာမက ေတး သြားႏွင့္ သံစဥ္အားလုံးတို႔၌ မၾကာခင္လြန္ေျမာက္ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မည့္ ေထာင္စုႏွစ္ေဟာင္း၏ ခါး သီးစက္ဆုပ္နာက်ည္းဖြယ္ ႏွစ္ပရိေစၦဒမ်ားအား ေထာင္စုႏွစ္ကူး ေခါင္းေလာင္းထိုးသံႏွင့္အတူ နိဂုံး ကမၸတ္အဆုံးသတ္လိုသည့္ အရိပ္နိမိတ္မ်ား ထုံသင္းပါဝင္ေနသည္ဟု က်ေနာ္ ခံစားရသည္။<br /><br />ထိုကာလမ်ားတြင္ က်ေနာ္သည္ ဒီမွာဘက္ကမ္းႏွင့္ဟိုမွာဘက္ကမ္း (ျပည္တြင္း) ကို အိမ္ဦးႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ပမာသေဘာထားလ်က္ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ လူးလားေခါက္တုန္႔ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အ ေၾကာင္းမဲ့ေတာ့မဟုတ္။ ေထာင္စုႏွစ္သစ္ႏွင့္အတူ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္ကို အျခားကမၻာ့ႏိုင္ငံမ်ား နည္းတူ အစြမ္းကုန္လင္းလက္ လွပေစ လိုသည့္ဆႏၵက ျပင္းျပထက္သန္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။<br /><br />တခါတခါမ်ားမွာေတာ့ က်ေနာ္သည္ ဒီမွာဘက္ကမ္း၌ အေၾကာင္းအေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းမ်ား ေၾကာင့္ ၾကာခ်င္လည္း ၾကာေနတတ္၏။ ထိုထိုေသာရက္မ်ား၏တေန႔တြင္ က်ေနာ္တို႔မထင္မမွတ္ ဆုံစည္းခဲ့ၾက ခင္းျဖစ္သည္။ အထင္ကရမဟုတ္ေသာ္လည္း ထိုကာလမ်ားသည္ က်ေနာ့္ဘဝ၏ ဝါက်မ်ားထဲတြင္ မေမ့ႏိုင္ေသာ အခ်ိန္ျပပုဒ္္မ်ားအျဖစ္ တစိတ္တပိုင္း စြဲထင္ပါဝင္ေနခဲ့သည္။ စင္စစ္ ထိုစဥ္ကက်ေနာ္တို႔ ဆုံေတြ႔ခဲ့သည္မွာ ရက္သတၱပတ္မွ်ပင္ မရွိခဲ့။<br /><br />ေတြ႔စကပင္ သူ႔ကို “ဆရာႀကီး”ဟု က်ေနာ္က ေလးေလးစားစား ေခၚခဲ့သည္။ အမိေျမတြင္ ေက်ာင္း ဆရာဘဝျဖင့္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမြ႔ေလ်ာ္ခဲ့သူ၊ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပုံႀကီးတြင္ အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဘဝျဖင့္ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ပ်က္သုဥ္းေရး ဒီမိုကေရစီေရးတို႔အတြက္၊ သူခ်စ္ ေသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၊ ျပည္သူမ်ားႏွင့္အတူ တာဝန္က်ရာၿမိဳ႕ကေလး၌ တက္ႂကြစြာ ပါဝင္ခဲ့သူ၊ စက္တင္ဘာအာဏာသိမ္းမႈအတြင္း စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ပစ္ခတ္ေခ်မႈန္း ခဲ့သ ျဖင့္ သားသမီးသဖြယ္ျဖစ္ေနေသာ တပည့္ေလးမ်ား မ်က္ေစ့ေရွ႕ေမွာက္္္ ေသြးေျမက်ဆုံးရႈံးခဲ့သည္ ကို အလြန္အမင္းနာက်ည္းၿပီး အမိေျမမွေက်ာခိုင္းစြန္႔ခြာလာခဲ့သူ။ ထို႔ေနာက္ တိုက္ပြဲမုန္တိုင္းေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားက သူထက္သန္ရာပညာေရးေလာကတြင္သာ ယေန႔ထက္တိုင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ျမတ္ ႏိုးစြာ ဘဝကိုျမႇဳပ္ႏွံထားသူ။<br /><br />အသက္ ၆ဝ ဝန္းက်င္၊ ရခိုင္သံဝဲဝဲ၊ ၫိုၫိုေမာင္းေမာင္းအသားအရည္၊ ကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳ႕၊ ေဖာ္ေရႊေလး နက္သည့္အျပံဳးကို ပြင့္လင္းလြတ္လပ္စြာျပံဳးလ်က္။<br /><br />ဆရာႀကီးဦးခိုင္ဦးေမာင္ တဲ့။ သည္ႏွယ္ က်ေနာ္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ ဆရာႀကီးက “ တေန႔ေန႔ ဒုိ႔ တိုင္း ျပည္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရြင္ ျပန္ဆုံၾကတာေပါ့ကြာ၊ ေအာင္ျမင္ပါေစ”တဲ့။<br /><br />ထိုုစဥ္တုန္းကျဖင့္ က်ေနာ့္လုပ္ငန္းသဘာဝအရ သည္မွ်သာ သိရိွႏိုင္ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ ျပန္ေတြးၾကည့္ ေတာ့ ၉ဝ-ခုလြန္ ေႏွာင္းပုိင္းကာလမ်ား။<br /><br /><br /><br />“ ပညာေရးဆိုတာ လူက လူျဖစ္လာတဲ့လမ္းစဥ္ ”<br />အေတြးအေခၚပညာရွင္ကန္႔<br /><br />ခုေတာ့ျဖင့္ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕၏အစိတ္အပိုင္းတခုတြင္ အိမ္ခ်င္းကလည္းအလွမ္းမေဝးလွသည့္ အတြက္ က်ေနာ္တို႔ မၾကာမၾကာ ဆုံျဖစ္ၾကပါသည္။ တခ်ိန္ကေျပာခဲ့သလို ကိုယ့္တိုင္းကိုယ့္ျပည္မွာ ျပန္ဆုံရပုံမ်ဳိး ေတာ့မဟုတ္။<br /><br />အခါအားေလ်ာ္စြာ က်ေနာ္က ဆရာႀကီးေက်ာင္းကေလးသို႔ေရာက္သြားတတ္သလို ဆရာႀကီးက လည္း က်ေနာ္ရွိရာအိမ္ေလးသို႔ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သည္။ “မိဘမဲ့နဲ႔အကူအညီမဲ့ကေလးမ်ား အေဆာင္ေန အလယ္တန္းေက်ာင္း” ကေလးတေက်ာင္းကို ဆရာႀကီးက ဖြင့္ထားသည္။ ေက်ာင္း ေလး၌ ဆုံျဖစ္ၾကေလတုိင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္မ်ားအား တမ္းတမ္းတတျပန္ ေျပာျဖစ္ၾကသလို မႈန္ရီဆိုင္းတိုင္းျပည္ျဖစ္ ေနရသည့္ က်ေနာ္ တို႔ႏိုင္ငံ၏အနာဂတ္အေရးကိုလည္း ေတြးေတြးဆဆ။<br /><br />“မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ ငါ့မွာက နက္ျဖန္ဆိုတာကိုေတြးတိုင္း ဒီကေလးတအုပ္ႀကီးရဲ့အေရးကိုပါ ထည့္စဥ္းစားေနရတာ၊ မလြယ္ဘူးေဟ့ေကာင္ မလြယ္ဘူး” ခပ္ညည္းညည္းေလးေျပာေနသည့္ ဆရာႀကီးကိုတလွည့္၊ ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္မို႔ ကေလးမ်ားသဘာဝ အျပစ္ကင္းစြာ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ေမာ ေဆာ့ကစားေနၾကသည္ကို တလွည့္ၾကည့္မိသည္။ ကေလးအုပ္ကျဖင့္မနည္းလွ။ ေျပာလက္စ စကားကိုရပ္ရင္း ဆရာႀကီးသည္ ထိုကေလးအုပ္ကို ေငးရီၾကည့္ေန ေလသည္။<br /><br />“ေက်ာင္းသားအားလုံး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲဆရာႀကီး၊ ဒီမွာေနတဲ့ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားက ေရာ”<br /><br />“အေဆာင္ေန (၃ဝ)၊ အဲဒီထဲမွာ မိဘမဲ့ကခ်ည္း(၈)ေယာက္ကြာ၊ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ မိဘကမေကြၽးႏိုင္ လို႔ ငါ့ဆီမွာ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား လာထားၾကတာ၊ အားလုံး ေက်ာင္းသား (၈ဝ) နီးပါးရွိတယ္၊ ဒီ တာဝန္ေသးမလား”<br /><br />ဆရာႀကီးက ေျပာရင္းေမာေနသလို နားေထာင္ေနရသည့္ က်ေနာ္ပင္ အသက္ရူမဝခ်င္။ အငယ္ဆုံး မိဘမဲ့ ကေလးက(၄)ႏွစ္သမီးေလး။ ျပည္တြင္းစစ္မီးက သူ႔မိသူ႔ဘမ်ားကို ေလာင္ၿမိဳက္ဝါးၿမိဳပစ္ခဲ့ စဥ္ ဆရာႀကီးတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ထိုအခါလယ္ သမီးေလးကိုေကာက္၍ မိရင္းဖရင္မျခား ေကြၽး ေမြးေစာင့္ေရွာက္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏၊<br /><br />ျပည္တြင္းစစ္၏ သားေကာင္မ်ားျဖစ္သည့္ သည္လိုမိဘမဲ့ေလးေတြကို မိရင္းဖရင္းလို ေကြၽးေမြး ေစာင့္ေရွာက္ထားဖို႔ဆိုသည္မွာ မလြယ္ကူမွန္း က်ေနာ္မွန္းဆၾကည့္ျဖစ္ပါသည္။ အားကိုးမဲ့ အကာ အကြယ္မဲ့ အအုပ္ထိန္းမဲ့ ဘဝေလးေတြကို အျခားကေလးမ်ားနည္းတူ လူလားေျမာက္ေရးဆုိ သည္မွာ ေတာ္ေတာ့္တာဝန္မဟုတ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီဝန္းက်င္ ဒီအရပ္ကလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံကုိယ့္ေဒသမ ဟုတ္။ ကေလးေတြေရွ႕ မားမားမတ္မတ္ႀကီး ရပ္ျပေနသည့္ ဆရာႀကီးသည္ပင္ တပါးႏိုင္ငံတြင္ တ ရားမဝင္ ေနထိုင္ေနရသူမဟုတ္လား။<br /><br />အခ်ဳိ႕ကေလးမေလးေတြက အုပ္လုံးသိမ္းစအရြယ္၊ ေယာက္်ားေလးေတြက လူပ်ဳိေပါက္ေလးေတြ ျဖစ္ေန ၾကၿပီ။ သည္ကေလးေတြ စားေရး၊ ဝတ္ေရး၊ က်န္းမာေရးမွအစ၊ အစစအရာရာ ဘဝမွာ ေႏြးေထြးလုံျခံဳစြာေနႏိုင္ဖို႔၊ ၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္က်ယ္ေျပာေသာမိုးေကာင္းကင္ကို လူခ်င္းတူတူသူ ခ်င္းမွ်မွ် ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရဖို႔ဆိုသည္မွာ ဆရာ ႀကီးတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ၏တာဝန္ေတြလိုျဖစ္ေနေလသည္။<br /><br />“ဟုိကေလးမေလးဆို ၉၄-ငါ ဟိုးေတာင္ပိုင္းေတာထဲမွာေနတုန္းကတည္းက သူ႔မိဘေတြကုိ နအဖ က သတ္ပစ္လိုက္လို႔ ဒုိ႔ပဲေမြးလာရတာ၊ ခုမင္းျမင္တဲ့အတိုင္းပဲေလ ဘယ္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ ဆိုတာ”<br /><br />ဆယ္ေက်ာ္သက္ရြယ္ေလးေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည့္ ထိုကေလးမေလးက ကရင္ေသြးကရင့္ႏြယ္၊ ဆရာႀကီး က ရခိုင္အမ်ဳိးသား၊ ပါရမီျဖည့္ဖက္ ဇနီးေဒၚျမေႂကြက ဘိတ္(ၿမိတ္)သူ။ ေအာ္ ၊ ဆုံလည္းဆုံစည္းတတ္သည့္ ဘဝေရစက္။<br /><br />သည္လိုပါပဲ၊ ဆရာႀကီးေက်ာင္းမွာက ျပည္ေထာင္စုေက်ာင္းေလးလို႔ ဆိုရမေလာက္ မြန္ ကရင္ ရခုိင္ ဗမာ စသည့္ တိုင္းရင္းသားကေလးငယ္ေတြ စုံသည္။ ဆုံၾကသည္။ ကေလးေတြသာမဟုတ္။ ဆရာေတြကလည္း သည္နည္းႏွင္ႏွင္၊ တိုင္းရင္းသားစုံ ဘာသာစကားမ်ဳိးစုံ။ အျဖစ္သနစ္ေတြက စစ္၏သားေကာင္မ်ားအျဖစ္။ စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္ မိဘမ်ားက မီးစာ၊ သားသမီးေတြက ေလာင္စာ။ ခိုလႈံရာေနရာေဒသ အတည္ တက် မရွိၾကရသူမ်ား။<br /><br />“ ဒါနဲ႔ဆရာႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘယ္ႏွစ္တန္းအထိ သင္ေပးတာလဲ”ဟုေမးေတာ့ ဆရာႀကီးက “ဘာလဲ မင္း ငါ့ ကိုလာဗ်ဴးေနတာလား” ဟုျပံဳးရင္း ျပန္ေမးသည္။ က်ေနာ္က မိဘမဲ့လူမမယ္ေလးေတြ၏ အနာဂတ္ကို ေတြးဆၾကည့္မိ ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာႀကီး၏ဘဝပုံရိပ္ တေစ့တေစာင္းကို ပါ သိခ်င္ေန၍ ၿငိမ္ေနလိုက္ သည္။<br /><br />“ငါေက်ာင္းမွာက ကေလးေတြကို Creative thinking လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စဥ္းစားေတြး ေခၚႏိုင္တဲ့ လူေတြ ျဖစ္လာဖို႔အဓိကထားသင္တယ္၊ မင္းသိတဲ့အတိုင္း သူတို႔ေတြက မိဘမဲ့ အားကိုးရာမဲ့တဲ့ သူ ေတြ၊ ဘဝကို အဖိႏွိပ္ခံခဲ့့ရျခင္းနဲ႔စခဲ့ရတဲ့ သူေတြျဖစ္တဲ့အတြက္၊ ဒါကို ငါအဓိကထားရတာ။ လူဟာ အမွန္တရားနဲ႔ တရား မွ်တမႈကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔၊ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုအားကိုးစိတ္နဲ႔တာဝန္သိတတ္ တာဝန္ယူတတ္တဲ့ လူေတြျဖစ္လာဖို႔၊ ဒါ ငါအေလးအနက္ထားၿပီးသင္တယ္၊ ဒါငါ့ေက်ာင္းရဲ့ ပညာ ေရးပဲကြြ”။<br /><br />“စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းတဲ့ေန႔မွာ ငါ့ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေလး(၇)ေယာက္ က်ဆုံးတယ္၊ အ ျပစ္မဲ့တဲ့ ကေလးေတြကိုကြာ ငါ့မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာ ဒီေကာင္ေတြ ရက္ရက္စက္စက္ပစ္သတ္ခဲ့တာ။ ဘယ္ေလာက္ လူမဆန္သလဲဆုိတာ ခုထိ ျပန္ေတြးတိုင္း ေဒါသျဖစ္တုန္းပဲ၊ အဲဒီကစၿပီး ငါ ဒီ အာဏာရွင္လက္ေအာက္မွာေတာ့ ေနလို႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး ဒို႔တိုင္းျပည္မွာ ဒီစစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ ၿငိမ္းတဲ့အထိ၊ က်ဆုံးသြားတဲ့ ငါ့သားသမီးေလးေတြ (ေက်ာင္းသားေလးေတြ) တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ ဒီမိုက ေရစီ အေရးေတာ္ပုံႀကီးေအာင္ျမင္တဲ့အထိ ငါဆက္လုပ္မယ္ လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္”<br /><br />သည့္ေနာက္မွာေတာ့ နယ္စပ္ေဒသသို႔ ဆရာႀကီးထြက္လာခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ အၿပီးတုိင္ မပ်က္မသုဥ္းမခ်င္း၊ ဒီမိုကေရစီမရမခ်င္း၊ စစ္ေခြးေတြ၏လက္ေအာက္ ဘယ္ေတာ့ မွ ဒူးမေထာက္ ေတာ့ဆိုသည့္သႏၷိ႒ာန္ ခိုင္ခိုင္မာမာခ်သည္။<br /><br />စင္စစ္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ေဖာက္ျပန္ပုံလူမဆန္ပုံကို ယခုမွမဟုတ္၊ ၁၉၆၂-တကၠသိုလ္ေက်ာင္း သား ဘဝကတည္းက သူ နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ခံစားခဲ့ရဖူးၿပီ။ ရခုိင္ျပည္ မင္းျပားၿမိဳ႕နယ္က တကၠသိုလ္ ပညာကို အဂၤလိပ္စာ အဓိကျဖင့္ ရွားရွားပါးပါး တက္ေရာက္သင္ၾကားခြင့္ရခဲ့သူ ေမာင္ခိုင္ဦးေမာင္ သည္ စစ္အာဏာရွင္က သူ႔မ်က္ေစ့ ေရွ႕ေမွာက္မွာပင္ သမိုင္းဝင္ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္ အဦကို ဒိုင္းနမိုင္းျဖင့္ လက္စတုံးေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သည္။ ထိုအေဆာက္အဦႀကီးႏွင့္အတူ သူ ေလးစားခ်စ္ခင္သည့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္အခ်ဳိ႕ အသက္ႏွင့္ခႏၶာ စြန္႔လႊတ္သြားခဲ့ရ သည္။ သည္မွ်မက က်န္သမဂၢေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုလည္း ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းခဲ့သည္။ ပညာတတ္ဟူ၍မရွိသေလာက္ ရွားပါးလွသည့္ ရခိုင္ျပည္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕က ၿမိဳ႕ အုပ္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည့္ သူ႔ကိုလည္း စစ္ေခြးတို႔ကဖမ္းဆီးကာ“ဘဝတကၠသိုလ္”သို႔ ပို႔ခဲ့သည္။ သို႔တိုင္ ထိုစဥ္က သမဂၢေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကိုဘေဆြေလး၊ ကိုတင္ထြန္း၊ ကိုသက္တို႔၏ေက်းဇူး ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးအသိရွိလာ သည့္သူ႔တြင္ ၿမိဳ႕အုပ္အိပ္မက္ပ်က္ျပယ္သြားၿပီး အာဏာရွင္စနစ္ အ ျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းလိုစိတ္က အစားထိုးဝင္ေနရာ ေထာင္အေတြ႔အၾကံဳသည္ သူ႔ကို မီးထုိးေပးသလို ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။<br /><br />ခုေတာ့ျဖင့္ သူမုန္းေသာစနစ္၊ သူအလိုမရွိေသာေခတ္အတြက္ ျပတ္ျပတ္သားသား သူေရြးခ်ယ္ခဲ့ၿပီ။ ေျမျဖဴကိုသာ ႏွစ္ရွည္လမ်ားကိုင္ခဲ့သည့္လက္က ေသနတ္ကိုပါ စြဲကိုင္ခဲ့ရၿပီ။ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မရပ္မနား ျဖစ္ေနသည့္စစ္ပြဲေတြၾကား ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလြယ္ရင္း ေနစရာထိုင္စရာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့၊ အတတ္ပညာမဲ့၊ အနာဂတ္မဲ့ေနသည့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ား၏ရင္ေသြးငယ္ေတြကို စာသင္သည္။ အခြင့္ရလွ်င္ တဲကေလးထိုး ၿပီး ေက်ာင္းဖြင့္သည္။ ရန္သူထိုးစစ္ဆင္ခ်ိန္မ်ားတြင္ သစ္ရိပ္ဝါးရပ္သည္ ေက်ာင္း။ လွ်ိဳေျမာင္ေခ်ာက္ကမ္းပါးမ်ား သည္ ေက်ာင္း။<br /><br />“ ေျပာရရင္ ေက်ာပိုးအိတ္ေက်ာင္းဆရာေပါ့ကြာ၊ မဟုတ္ဘူးလား ”<br />ဆရာႀကီးက ေႏွာင္းျဖစ္မ်ားကိုေျပာျပေနရင္း ျပန္ေျပာင္းသတိရေနဟန္ ျဖစ္ေနေလသည္။<br /><br />“ဆရာႀကီးကိုယ္တိုင္ေရာ စစ္တိုက္ဖူးလား၊ ေသနတ္ေတြဘာေတြ ေဖာက္ဖူးလား ”<br /><br />“စစ္တိုက္တာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခုခံကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ျပန္ပစ္ဖူး တာေပါ့ ”<br /><br />တခါက မြန္အေျခစုိက္ေဒသတြင္ မြန္ေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕၏ အကူအညီေတာင္းဆိုမႈအရ အထက္ တန္းေက်ာင္းႏွင့္ ဆရာျဖစ္သင္တန္းဖြင့္ႏိုင္ရန္ခရီးထြက္ခဲ့စဥ္ နအဖတပ္မ်ားႏွင့္ဆုံၿပီး တိုက္ခိုက္ခံခဲ့ ရသည္။ သည္မွာပင္ ေျမျဖဴကိုင္ေသာလက္က ေသနတ္ပစ္ခဲ့ရၿပီ။ လက္နက္အားကိုး ႏိုင္လိုမင္း ထက္လုပ္ေနသည့္ရန္သူကို လက္နက္ႏွင့္ ျပန္လည္ မခုခံမကာကြယ္၍မရ။<br /><br />“ရန္ကုိရန္ခ်င္းတုံ႔ႏွင္းတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုု ကာကြယ္ခဲ့ရတာမ်ဳိး ေပါ့”<br /><br />က်ေနာ္က ထိုစဥ္ကာလက ဆရာႀကီး၏ပုံရိပ္ကို မွန္းဆၾကည့္မိေလသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္္ကိုလြယ္၊ ေအေကေသနတ္ကိုစြဲ၊ ေတာထဲေတာင္ထဲ တိုက္ပြဲမုန္တိုင္းေတြၾကား သစ္ရိပ္ဝါးရိပ္ စစ္ရိပ္ေတြ ၾကားမွာ။<br /><br />“၉၄-က ၉၇-ၾကားမွာ ငါတို႔ေတာင္ပိုင္းကို ရန္သူက ေျမလွန္ထိုးစစ္ ဆက္တိုက္လုပ္တယ္၊ နယ္စပ္ ေဒသမွာရွိတဲ့ျပည္သူလူထုကို အမဲလိုက္သလိုလိုက္ၿပီိး မ်ဳိးျဖဳတ္စစ္ပြဲေတြလုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကာလ မွာ ဒီေက်ာင္းေလး ခဏရပ္သြားၿပီး ငါတုိ႔ဒီဘက္ကို ထြက္ခဲ့ရတယ္။ ငါနဲ႔အတူပါလာတဲ့ကေလးေတြ ပညာေရးအတြက္၊ ၿပီးေတာ့ ဒီဘက္မွာ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေရာက္ေနတဲ့ကေလးေတြ ပညာ ဆက္သင္ဖို႔အတြက္ မျဖစ္မေန ငါႀကိဳးစားခဲ့့တယ္။ အထူးသျဖင့္ နအဖစစ္တပ္ရဲ႕စနက္ေၾကာင့္ အိုး အိမ္အေျခအေနမဲ့ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစုံ ရဲ႕ သားသမီးေတြပညာသင္ၾကားေရးကိုု မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးရမယ္ဆိုတဲ့တာဝန္ ငါ့မွာရွိတယ္လို႔ ခံယူထား တာ မဟုတ္လား “<br /><br />“ဟာ ဒါဆုိဆရာႀကီးေက်ာင္းက ဟုိး ေတာထဲမွာကတည္းက စခဲ့တာေပါ့ေနာ္၊ ဟုတ္လား ဆရာႀကီး”<br /><br />“အဲဒီကတည္းကေပါ့ကြ၊ ေတာထဲမွာကိုယ္တိုင္ေတာင္ယာစုိက္၊ ကိုယ့္စရိတ္ႏွင့္ကိုယ္ အမီွအခုိမဲ့ စာ သင္ခဲ့တဲ့ တကယ့္ေတာ္လွန္ေရးေက်ာင္းကြ”<br /><br />ဆရာႀကီးဘာကိုဆုိလိုသည္ကို က်ေနာ္သိသည္။ နယ္စပ္တေလွ်ာက္ ေတာေတာင္အႏွံတြင္ အေျခ ခံေဒသမ်ားအျဖစ္ အခုိင္အမာရပ္တည္ခဲ့ၾကသည့္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားကို လုံးဝရပ္တည္ခြင့္မ ရရန္ ရန္သူက ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ထုတ္သည္။ သည္အခါ အဖြဲ႔အစည္းအခ်ဳိ႕မိိမိတို႔ အေျခခံေဒမ်ား တြင္ ဆက္လက္ရပ္တည္၍ မရေတာ့။ စစ္မီးလွ်ံမ်ားၾကားက ဘဝမ်ားစြာကို လင္းလက္ေစလိုသည့္ ဆရာႀကီးတုိ႔လုိပညာေရးခံကတုတ္မ်ားလည္း ထို႔အတူသာ။<br /><br />ရန္သူက သူတို႔စစ္အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ တရားမမွ်လူမဆန္သည့္ လူမ်ဳိးတုန္းစစ္ပြဲမ်ားကို ဆင္ႏႊဲေနသည္မွာ ရာစုႏွစ္ထက္ဝက္ေက်ာ္ပင္ တိုင္ခဲ့ၿပီ။ ဘယ္ေသာအခါမွ ၿငိမ္းခ်မ္းမွ်တ တရား နည္းလမ္းက်စြာ ေျဖ ရွင္းဖို႔ရန္ မရည္ရြယ္ေလၿပီ။<br /><br />ခုေတာ့ ဆရာႀကီးတို႔လုိ ပညာေရးခံကတုတ္မ်ားလည္း နယ္စပ္ေဒသတြင္ ခက္ခက္ခဲခဲႏွင့္ရပ္တည္ ေန ရၿပီ။ ရန္သူ႔အႀကိဳက္။ ရန္သူက မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား ပညာတတ္ေျမာက္ ထူးခြၽန္ထက္ျမက္လာမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မလိုလားခဲ့။<br /><br />ယခင္ ေတာထဲမွာတုန္းကလို ေတာင္ယာစုိက္ၿပီး ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ဖို႔ပင္ ခက္ခဲ့ေလ ၿပီ။<br /><br />“အခုေရာ ဆရာႀကီးတို႔ေက်ာင္းဘယ္လိုရပ္တည္ေနလဲ ဆရာႀကီး”<br /><br />“အဲန္ဂ်ီအိုေတြဆီကေတာ့ အကူအညီေပးတာေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔အကူအညီက ပညာေရး အတြက္ပဲ အဓိကထားတာ၊ ငါ့ဆီမွာက မင္းသိတဲ့အတိုင္း ကေလးေတြရဲ႕ေဝယ်ာဝစၥ အစအဆုံးကုိ တာဝန္ယူရတာ၊ ငါပဲဆရာ ငါပဲမိဘ၊ ကဲကြာ ကေလးေတြကို ဘယ္သူအဝတ္ဆင္မလဲ၊ ထီးေလး ဖိနပ္ေလးကအစ၊ ဟုတ္လား။ ထားပါေတာ့၊ က်န္းမာေရးတခုခုျဖစ္ၿပီတဲ့ကြာ၊ ဘယ္သူတာဝန္ရွိလဲ၊ ငါပဲ ေျဖရွင္းရတာမဟုတ္လားကြ၊ ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာ မလြယ္ဘူးလို႔”<br /><br />ဆရာႀကီးက ေျပာရင္းစိတ္ေမာလာဟန္ရွိ၍ အျပင္သို႔ေငးရီၾကည့္ေနေလသည္။ ဆရာႀကီးေက်ာင္း ေလးက အဲန္ဂ်ီအိုေတြ၏ အကူအညီရသည္ဆုိျငားေသာ္လည္း လုံေလာက္ပုံမရ။ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ မာစတာ ဒီဂရီရခဲ့သည့္ ဆရာႀကီးက ေဘးပန္းအျဖစ္ ဘာသာေလးဘာေလးျပန္၍ ရသည့္ဝင္ေငြႏွင့္ အေဝးသင္ပညာေရးအစီအစဥ္ DEP ကရသည့္လစာေလး က်ားကန္ထားလို႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္ ဟု ဆရာႀကီးကေျပာျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပဲထင္ပါသည္။ သည္ေက်ာင္းေလးသို႔ က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့ ေလတိုင္း၌ ဆရာႀကီးကို ေအးေဆးသက္သာစြာ ေနေနသည္ဟူ၍ တခါဖူးကမွ် မၾကံဳခဲ့။ ေက်ာင္း ဝိုင္းေလးအေနာက္ဖက္ ဝါး႐ံုပင္ရိပ္ေလးေအာက္ တကုိယ္စာတဲေလးေပၚတြင္ျဖစ္ေစ၊ အိမ္ေရွ႕ဝရန္ တာတြင္ျဖစ္ေစ တကုပ္ကုပ္ႏွင့္ ဘာသာျပန္ေနတတ္သည္ကိုသာ က်ေနာ္ျမင္ေတြ႔ရၿမဲ ျဖစ္ေလ သည္။<br /><br />၆ဝ-ေက်ာ္၍ ၄ ႏွစ္စြန္းခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာႀကီးမွာ ယေန႔ထက္တိုင္ နားေနရသည္ဟူ၍မရွိ။ စာ သင္ၾကားေရးတြင္လည္း တေနကုန္တေနခမ္းပင္ပမ္းထားပါလ်က္ ေက်ာင္းခ်ိန္ၿပီးသြားျပန္ေတာ့ လည္း ဟုိမွသည္ မွ အကူအညီေတာင္းခံလာသည့္ ဘာသာျပန္ေရးကိစၥမ်ားႏွင့္ နပန္းလုံးရျပန္ပါ သည္။ ဒါသည္ပင္ ေက်ာင္းစရိတ္ေလး ဖာႏိုင္ေထးႏိုင္သည့္ တခုတည္းေသာအရာမဟုတ္လား။<br /><br />တခါတုန္းမွာေတာ့ ဆရာႀကီးက က်ေနာ့္ကို သည္ႏွယ္ေျပာျပဖူးသည္။<br />“ေက်ာင္းဆရာဆိုတာ မင္းတို႔စာေရးဆရာေတြ ကဗ်ာဆရာေတြေျပာတဲ့အတိုင္း ဖေယာင္းတိုင္တို႔ ဓားေသြးေက်ာက္တို႔နဲ႔ အလားသ႑န္တူတယ္ဆိုတာ အမွန္ပဲကြ၊ ေဟာဒီ့ကေလးေတြလူလား ေျမာက္လာဖို႔ ဒို႔ ကိုယ္ေပၚမွာ အၿမဲတမ္းအတိုက္အစားအပြမ္းအရွခံၿပီး သူတို႔ဘဝေတြတင္ေသြးေန ရင္း ဒို႔က လုံးပါးပါးၾကရတာ။ ဖေယာင္းတိုင္လဲအတူတူပဲ။ သူမ်ားေတြအလင္းေရာင္ရဖို႔ သူက အ ေလာင္ အကြၽမ္းခံၿပီး စေတးရတာမဟုတ္လား”<br />ဒါေပမယ့္...။<br /><br />စကားစကိုအနားသတ္ရန္ ဆရာႀကီးႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း အသံကတိုးတိမ္နစ္ဝင္သြားေလသည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္ မိႈင္းညိဳ႕ရင့္ေမွာင္အေရာင္မ်ားက ဆရာႀကီး၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ျဖတ္၍ျဖတ္၍ေျပး ေနေပသည္။ ထိုအေရာင္မ်ား၌ ေတာက္ပေသာအလြမ္းဓာတ္သည္ အေမွာင္ထုႀကီးကိုအန္တုရင္း အလင္းစမ်ားျဖာ ထြက္ေနသည့္ ဖေယာင္းငယ္တတိုင္၏ အားမာန္ႏွင့္ပင္ တူေနေသးေတာ့ဟု က်ေနာ္က ခံစားေနျဖစ္သည္။<br /><br />ထိုအလြမ္းက ေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ၊ ခ်ိနဲ႔ေသာ၊ ငိုေႂကြးေသာအလြမ္းမဟုတ္။ မည္းညစ္မိႈင္းခုိးမ်ား တအူ အူထေနသည့္ အမိႈက္မီးစတခု၏ႏွေျမာတသ ပူေဆြးေနေသာအေရာင္မဟုတ္။ တေလာကလုံး တ မိုးတခြင္လုံး အေမွာင္က်ေနည့္ အမိုက္တိုက္ႀကီးအား ကိုယ္တိုင္အေလာင္အကြၽမ္းခံလ်က္ ထြက္ ေပၚလာသည့္အလင္းအားျဖင့္ ၿဖိဳခြင္းတြန္းလွန္ေနေသာ မီးစြယ္မီးေတာက္ေအာက္က ဖေယာင္းတ တိုင္၏ တက္ႂကြသည့္ အလြမ္းမ်ဳိး။<br /><br />ထိုခဏေလး၌ ဘဝဆိုတာ လြမ္းဖြယ့္ျပဇာတ္ရွည္ႀကီးတပုဒ္ဟု ဆိုခဲ့ပါလွ်င္လည္း တက္ႂကြစြာလြမ္း ဆြတ္ တတ္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ထိုအလြမ္းသည္ပင္ ဘဝ၏အားမာန္ဆိုသည္ကို က်ေနာ္ခံယူ တတ္ခဲ့ေလသည္။<br /><br />“ေအး ဒါေပမယ့္ေပါ့ကြာ စေတးတယ္ဆိုတာက စေတးထိုက္တဲ့ရလဒ္ေတြအတြက္ ေပးဆပ္ၾကရ တာ၊ လူဆိုတာ ကိုယ္အသက္ရွင္ေနထိုင္တဲ့ေလာကကို ပိုေကာင္းလာဖို႔ ပိုျမင့္မားလာဖို႔ ေပးဆပ္ရဲမွ တာဝန္ေက်တာကြ၊ ငါတကုိယ္တည္းေကာင္းစားဖို႔ ငါတကိုယ္တည္း ျမင့္မားသြားဖို႔ဆိုရင္၊ ဒီအ လုပ္မ်ဳိး ငါမလုပ္ဘူး ”<br /><br />တႀကိမ္မွာေတာ့ ဆရာႀကီးသည္ သူျမႇဳပ္ႏွံက်င္လည္ေနရသည့္ ယမ္းေငြ႔ တိုက္ပြဲ ဗုံးသံ အေျမာက္ သံက်ည္ဆန္ေတြကို တဒဂၤေက်ာခိုင္းရင္း ဘဝေလွခါးထစ္တခုကို တက္လွမ္းရန္ စဥ္းစားခဲ့ဖူးေလ သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ၉၄-ခုႏွစ္တုန္းက။ မဟာဝိဇၨာကို ၆၃-ကတည္းက လြန္ေျမာက္ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း အခြင့္အလမ္းရပါ က D.Litt ေခၚ “စာေပပါရဂူ” ဘြဲ႔ကို ရယူလိုသည့္ငယ္အိပ္မက္ အတြက္ အိႏၵိယသံ႐ံုးတြင္ ဝင္ခြင့္ေျဖခဲ့ရာ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ပင္ ေအာင္ျမင္ပါေလသည္။ ဝင္ခြင့္ ေအာင္ေတာ့ ကာလကတၱားတကၠသိုလ္တြင္ ၂ ႏွစ္ ႏွစ္မိုးခန္႔ သြားေရာက္ပညာသင္ဖို႔က ရွိလာ သည္။ သည္ဘြဲ႔သည္ျဒပ္က ႏိုင္ငံတကာအလည္ တင့္တင့္တယ္တယ္ ရပ္ႏိုင္သည္သာမက သည္ ဝမ္းစာ သည္ဘ႑ာျဖင့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ဳိးကို ပိုမိုေပးဆပ္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ဆရာႀကီးေတြး သည္။<br /><br />ဒါေပမင့္ ရန္သူက သည္လိုေတြး သည္လိုတြက္သည္မဟုတ္။ ပညာေတြ၊ ႏိုင္ငံေတြ၊ အနာဂတ္ေတြ၊ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအတြက္ တာဝန္မသိ၊ မရွိ။ သူတို႔သိသည္က သူတို႔စစ္အာဏာတည္ၿမဲေရး။ သူတို႔ အသိုင္းအဝိုင္း ရာသက္ပန္ ရာထူးဥစၥာစည္းစိမ္ တည္ၿမဲေရး။ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္း စုံႏွင့္ ျပည္သူလူထုတရပ္လုံးအေပၚ ထာဝရဗိုလ္က် လႊမ္းမိုးအႏိုင္က်င့္ေရး။<br /><br />သည္ေတာ့ သူတို႔စစ္တပ္မ်ား၊ စစ္သားမ်ား၊ စစ္လက္နက္အဂၤါမ်ား တႏိုင္ငံလုံး မိုးအဆုံးေျမအႏွံ လႊမ္းျခံဳျဖန္႔ၾကက္ခ်ထားေရးအတြက္ ေတာႀကိဳအုံၾကား နယ္စြန္နယ္ဖ်ားပါမက်န္ ၿပဲၿပဲစင္ေအာင္ စစ္ ဆင္ေရးမ်ား ဒလၾကမ္းလုပ္ေနခ်ိန္။ သည္စစ္ဆင္ေရးေတြေၾကာင့္ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္ေနထိုင္ ၾကသည့္ လက္နက္မဲ့အျပစ္မဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုံျပည္သူေတြ ငရဲမက၊ ေသၾက၊ ေက်ၾက၊ ျပတ္ ၾက ငတ္ၾက၊ က်ဳိးၾက ကန္းၾက၊ ခိုကိုးရာမဲ့ၾက၊ ေသကြဲရွင္ကြဲ ကြဲေနၾကခ်ိန္။<br /><br />ဒါေတြကို ကာလတခုအထိေက်ာခိုင္းၿပီး ငါက ပါရဂူဘြဲ႔ႀကီးယူမယ္တဲ့လား၊ သည္ကာလတေလွ်ာက္ လုံးအရာရာကင္းမဲ့ဆုံး႐ႈံးသြားတဲ့ စစ္မီးလွ်ံေတြထဲက ကေလးငယ္ေတြကို လ်စ္လွ်ဴ႐ႈခဲ့ရမယ္တဲ့ လား။ အသက္မဲ့ေနတဲ့ မိခင္ရဲ႕ႏို႔ေသြးကုိ ငတ္မြတ္စြာစုိ႔ေနတဲ့ ရင္ခြင္ပိုက္အ႐ြယ္ကေလးငယ္ေလး ေတြကို လူမဆန္စြာ ငါ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ့ မယ္တဲ့လား။<br /><br />ဆရာႀကီး၏ငယ္အိပ္မက္မ်ား၊ ပစၥကၡအေတြးမ်ား၊ ေဝဝါးေထြျပား ပဋိပကၡျဖစ္ခဲ့ရပုံမ်ား။<br />“ေဟ့ေကာင္ေရ၊ အဲ့ဒီမွာ ပါရဂူဘြဲ႔ရလူသားႀကီးဘဝကို ငါစြန္႔လႊတ္လိုက္တယ္ကြာ။ ေဟာဒီ႔ကေလး ေတြကို တရက္ေလးေတာင္ပစ္ထားခဲ့ဖို႔ ငါ့မွာသတၱိမရွိဘူးကြ၊ အဲဒီေလာက္ မိုက္႐ုုိင္းတဲ့အတၱလဲ ငါ့ မွာမရွိဘူး ”<br /><br />ဆရာႀကီးက ေလထဲကတိုက္အိမ္ကိုျဖဳိခ်လိုက္ၿပီး မ်က္ေစ့ေအာက္ ေလာင္ေနသည့္မီးေလာင္ေျမကို လက္ေတြ႔က်က် ဝင္ၿငိႇမ္းသတ္ခဲ့သည္။ အေနာက္တိုင္းဝတ္စုံ၊ အတက္ခ်ီေက့စ္ႏွင့္ ေဒါက္ထရိတ္ ဘြဲ႔ႀကီးကိုစြန္႔၍ ေတာႀကီးမ်က္မည္းတိုက္ပြဲေတြထဲ ခိုကိုးရာမဲ့အေျခမဲ့တို႔အတြက္ ေက်ာပိုးအိတ္ ေက်ာင္းဆရာ၊ ကံ့ကူလက္လွည့္ ေက်ာင္းဆရာဘဝကိုသာ ဆက္လက္ေရြးခ်ယ္ ရပ္တည္ခဲ့ပါသည္ ေကာ။ ေအာ္ လြမ္းေမာတက္ႂကြဖြယ္ေကာင္းေသာ အခ်ဳိ႕အခ်ဳိ႕တို႔၏ဘဝဇာတ္လမ္းမ်ား။<br /><br /><br />“ႏိုင္ငံတိုင္း၏အေျခခံအုတ္ျမစ္သည္ ထိုႏိုင္ငံရွိလူငယ္မ်ား၏ပညာေရးပင္”<br />ေခါမဒႆနပညာရွင္ ဒိုင္အိုဂ်င္န္<br /><br />သည္လိုျဖင့္ ဆရာႀကီးဦးခိုင္ဦးေမာင္ ဖြင့္လွစ္လာခဲ့သည့္ BMSOH (Boarding Middle School for Orphen and Helpless ) ေခၚ မိဘမဲ့ႏွင့္ အကူအညီမဲ့ကေလးမ်ား အေဆာင္ေနအထက္တန္း ေက်ာင္း ေလးသည္လည္း အဖုအထစ္အေကြ႔အေကာက္မ်ားစြာတို႔ျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းျဖတ္သန္းရင္း ဆယ္စု ႏွစ္တခု ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ေလၿပီ။ ျပည္တြင္းစစ္ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားကေတာ့ ဟုန္းဟုန္းေတာက္ ေလာင္ေနဆဲေလာင္ေနၿမဲ။ ဌာေနရင္းကို စြန္႔ခြာထြက္ေျပးလာၾကသည့္ နယ္စပ္ေဒသေနလူမ်ဳိး ေပါင္းစုံတို႔၏သတင္းမ်ားကလည္း ေန႔တဓူဝ ၾကားေန သိေနရဆဲ၊ ျဖစ္ေနဆဲ။<br /><br />စစ္ေဘးဒုကၡသည္ေတြ မိဘမဲ့အကူအညီမဲ့ကေလးေတြစာရင္းဇယားက တေန႔တေန႔တန္႔ရပ္သြား သည္ ဟူ၍မရွိ။ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ပို၍ပို၍သာ တိုးလို႔လာေနေလသည္။ ဘယ္ေသာအခါ၌ ဆုံးႏိုင္ ေကာင္း မည္လည္းမသိေတာ့။ ကမၻာႀကီးကေတာ့ သူ႔အရွိန္သူ႔အဟုန္ႏွင့္သူ မတန္႔မနား ခရီးႏွင္ေန ေလသည္။<br /><br />စင္စစ္ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ဆိုသည္မွာ ထာဝရေျပာင္းလဲျခင္း မရွိေသာအရာမဟုတ္။ ေခတ္ေရစီးကရပ္ တန္႔ေန သည္မဟုတ္။ အေဟာင္းအေဟာင္းတို႔ ၿပိဳက်ပ်က္စီးေနခ်ိန္တြင္ အသစ္အသစ္တို႔ အစား ထိုးေနရာယူလာၾကၿမဲ။ တဖက္ပိတ္မ်က္ကန္းအယူဝါဒမ်ား တဝုန္းဝုန္းႏွင့္ၿပိဳလဲက်ေနၿပီး အယူအဆ အသစ္တို႔အားစမ္းတိုးဝင္လာေနျခင္း ကိုမ်က္ကြယ္ျပဳထား၍မရ။ သည္ေန႔သည္အခ်ိန္တြင္ ကမၻာ ေပၚရွိႏိုင္ငံအမ်ားအျပား၌ ႏိုင္ငံ၏အလုံးစုံအာဏာကို တဦးတေယာက္တဖြဲ႔တည္းကသာ ဆုပ္ကိုင္၍ အရာရာဖန္တီးျခယ္လွယ္ႏိုင္သည့္ အေျခအေနမ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့။<br /><br />ႏိုင္ငံသားအားလုံး၏ လိုအင္ဆႏၵႏွင့္အရ တိုင္းျပည္၏ကံၾကမၼာကို ဖန္တီးေနၾကရသည့္ေခတ္ျဖစ္ၿပီး ေခါင္းေဆာင္ ဆိုသူတို႔ကလည္း လူထု၏ ဆႏၵႏွင့္အညီေဖာ္ေဆာင္ၾကရသည့္ ေခတ္ျဖစ္သည္။ တ ခ်ိန္ကလုိ ႏိုင္ငံဥေသွ်ာင္ဆိုသူတို႔အား ေမာ္ဖူးေၾကာက္လန္႔ေနရသည့္ ေခတ္မ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့။ သို႔ တိုင္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ပေဒသရာဇ္သက္ဦးဆံပိုင္ အယူအဆစြဲကိုင္ထားသည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား က ၎တို႔၏အာဏာတံခြန္ကို တလူလူလႊင့္ထူေနဆဲ။ ျပည္တြင္းစစ္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ခရီးတြင္ တႏိုင္ငံလုံး ဝ႐ုုန္းသုန္းကား ယိုယြင္းပ်က္စီးသြားသည္ကို သူတို႔ဂ႐ုမထားခဲ့။<br /><br />“ကေလးေတြ ပညာမတတ္ေတာ့ဘူးကြ၊ ၾကက္တူေရြးစကားသင္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ပါးစပ္ကသာ ေျပာေနတာ အဓိပၸာယ္ေတြမသိဘူး၊ သိဖို႔လဲအသိမရွိဘူး။ ဒီေကာင္ေတြက သူတို႔အာဏာတည္ၿမဲဖို႔ ေမွ်ာ္မွန္းတဲ့ပညာ ေရးမ်ဳိးပဲလုပ္ေနတာ။ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ကြ၊ ဒါ တိုင္းျပည္ေရာလူ မ်ဳိးေရာ တျဖည္းျဖည္းတုန္းသြား ေပ်ာက္သြားမယ့္အေရးပဲ”<br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား၏စစ္အာဏာတည္ၿမဲေရးေျခလွမ္းမ်ားကို ဆရာႀကီးက စိုးရိမ္ပူပန္ေနေလသည္။<br /><br />တခ်ိန္က နိပြန္ဂ်ပန္တို႔၏အယူအဆမ်ား။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးမတိုင္မီက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ပညာေရး သည္ မဟာဂ်ပန္ျဖစ္ေရး၊ မဟာအင္အားႀကီးႏိုင္ငံျဖစ္ေရးအတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားထားရွိကာ အ စီအစဥ္ရွိရွိျဖင့္ စီမံေဆာင္ရြက္ခဲ့ဖူးသည္။ သို႔တိုင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီး ဂ်ပန္မ်ားစစ္႐ႈံးခ်ိန္မွာ ေတာ့ ဖက္ဆစ္စနစ္ ႀကီးစုိးတည္ၿမဲေရး စီမံကိန္းမ်ားအား ဖ်က္သိမ္းပစ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ စနစ္သစ္ပညာ ေရးႏွင့္ အစားထုိးခဲ့ေလသည္။<br /><br />အမွန္တရားႏွင့္တရားမွ်တမႈကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ၊ ပုဂၢလလူ႔တန္ဖိုးႏွင့္ လုပ္အားကို ႐ုုိေသေလးစား ေသာ၊ တာဝန္ယူစိတ္ကုိ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္းခံယူေသာ၊ မိမိကိုယ္ကို အားကိုးစိတ္အျပည့္အဝရွိေသာ၊ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါသန္စြမ္းသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာႏိုင္ငံႏွင့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ထူေထာင္လိုေသာ ႏိုင္ငံ သားမ်ားျဖစ္လာေစေရးအတြက္၊ လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး အျပည့္အဝဖြံ႔ၿဖိဳးေစရန္ ရည္ရြယ္သည့္ပညာေရးမ်ဳိးကို ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။<br /><br />ပညာေရးစနစ္တခုလုံး အေျပာင္းအလဲႀကီးေျပာင္းလဲလိုက္သည့္ေနာက္ပိုင္း ဂ်ပန္သည္ တဟုန္ထိုး တိုးတက္ႀကီးပြားခဲ့သည္။ စီးပြားေရးအင္အားႀကီး ႏိုင္ငံတရပ္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ အသိဉာဏ္ဖြံ႔ၿဖိဳး သည့္ ႏိုင္ငံသားမ်ားအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ဂု႐ုႀကီး မ်ားက သူတို႔၏ ဖက္ဆစ္အလံေတာ္ႀကီးကို ႐ုုိက္ခ်ဳိးၿဖဲဆုပ္ ေခ်မႊလိုက္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေရႊဗမာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကေတာ့ ျပည္သူလူထုတရပ္လုံးအေပၚ ဖက္ဆစ္စ႐ိုက္ ဖက္ဆစ္အျပဳအမူ ဖက္ ဆစ္လုပ္နည္းလုပ္ဟန္မ်ားျဖင့္ အႏိုင္က်င့္မင္းမူေနဆဲ ဗိုလ္က်အုပ္ခ်ဳပ္ေနဆဲ။<br /><br />“တကယ္ေတာ့ ဒုိ႔ႏိုင္ငံပညာေရးက ဖဆပလေခတ္အထိ အာရွမွာထိပ္တန္းကကြ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံက စေကာလားရွစ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဆုိရင္လဲ ႏိုင္ငံတိုင္းက လိုလိုလားလားလက္ခံၾကတာ၊ ဒို႔ေတြ က တျခားႏိုင္ငံေက်ာင္းသားေတြနဲ႔မသာရင္ေတာင္ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ခဲ့ၾကတာကိုး။ အဲဒီေခတ္ ရန္ကုန္ယူနီဗာစီတီက မေလးတို႔ စကၤာပူတို႔ထိုင္းတို႔က စေကာလားရွစ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ တ ကူးတက လာတက္ရတဲ့အဆင့္ကြ”<br /><br />ဆရာႀကီးက ေျပာရင္းေျပာရင္း နာက်ည္းရိပ္မ်ားဖုံးလႊမ္းလာသျဖင့္ မ်က္ႏွာျပင္တြင္ တင္းမာခက္ ထန္လာေလသည္။ ေလာကဓံမုန္တိုင္းေတြၾကားက သက္ၾကားရြယ္အိုပညာေရးခံကတုတ္ႀကီးတြင္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အနာဂတ္အတြက္ မခ်ိတင္ကဲ စုိးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား ရင္ႏွင့္အမွ် ျပည့္သိပ္တင္းက်ပ္ ေနဟန္က အထင္းသား။ ႏွစ္ေပါင္း ၄ဝ-ေက်ာ္ ေက်ာင္းဆရာဘဝ၊ ေက်ာင္းဆရာစိတ္ျဖင့္ အနာ ဂတ္တိုင္းျပည္အတြက္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား အနာဂတ္အတြက္ ခံစားေနရျခင္းဟု က်ေနာ္နားလည္ရ သည္။<br /><br />“တကယ္ေတာ့ကြာ စစ္တပ္မွာလဲ ငါ့တပည့္ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးေတြ တပ္မႉးႀကီး ေတြ အဆင့္အထိ၊ သူတို႔ေတြကို ေျပာလို႔ရရင္ ငါေျပာခ်င္တယ္ကြာ၊ တိုင္းျပည္ႀကီးေခ်ာက္ထဲက် ေနတဲ့အျဖစ္ ျပည္သူေတြအားလုံး ဒီေလာက္ဒုကၡမိုးေမွာင္က်ေနတဲ့ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္က်ဳိး တခုတည္းအတြက္ ၾကည့္မေနပါနဲ႔လို႔၊ ကိုယ့္သားစဥ္မ်ဳိးဆက္အက်ဳိးထက္ တႏိုင္ငံလုံးတမ်ဳိးသား လုံးအက်ဳိးကို ကမၻာႏွင့္ယွဥ္ၿပီး ၾကည့္ၾကပါလို႔”<br /><br />ဆရာႀကီးက သူ႔အေမာသူ႔ေဝဒနာေတြၾကားက စိတ္ထဲျမင္ေယာင္လာပုံရသည့္ တပည့္ေဟာင္းေတြ ကို ေမတၱာရပ္ခံရွာသည္။<br /><br />“ေအး ဒီလိုပဲေပါ့ကြာ၊ ဒီဘက္ေရာက္လာေတာ့လဲ ငါ့တပည့္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့တာပါပဲ၊ တခ်ဳိ႕ ႏိုင္ ငံျခားမွာေတာင္ မာစတာဒီဂရီေတြဘာေတြ ယူႏိုင္ၾကတဲ့တပည့္ေတြအထိ ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔ကိုလဲ ေမတၱာရပ္ခံေျပာခ်င္တယ္၊ ဒီနယ္စပ္ေဒသမွာရွိေနၾကတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ပညာေရးကို လ်စ္လွ်ဴ႐ႈ ပစ္ပယ္မထားၾကဖို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် အားေပးကူညီၾကဖို႔ ငါအေလးအနက္မွာခ်င္တယ္၊ ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘယ္ေဒသ ဘယ္ေလာက္ေဝးေဝးမွာ ေရာက္ေန ေရာက္ေန၊ ဒါ ကိုယ့္အမ်ဳိးသားအေရး ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အေရးပဲဆုိတာ မေမ့ေစခ်င္ဘူးကြာ။ ဒို႔ေတြထဲက တေယာက္ ေယာက္ဆုံး႐ႈံးနစ္နာသြားတာဟာ ဒို႔ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတခုခု အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆုံး႐ႈံးနစ္နာသြားတာပဲလို႔ ခံယူေစ ခ်င္တယ္ ”<br />စစ္အာဏာ၊ ပညာေရး၊ ေမတၱာတရား၊ အနာဂတ္ စသည့္စသည့္ ဆရာႀကီး၏ စကားမ်ားကားဆုံး ႏိုင္ ေကာင္းမည္မထင္ေတာ့။<br /><br />ထိုင္းလူငယ္ေလးတဦးက အသံစူးစူးဝါးဝါးလုပ္ထားသည့္ ဆိုင္ကယ္ျဖင့္ လမ္းမေပၚအရွိန္ျပင္းျပင္း ႏွင့္ျဖတ္ ေမာင္းသြားေတာ့မွ က်ေနာ္ေရာဆရာႀကီးပါ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ျဖစ္ၾက၏။ အျပင္မွာဆည္း ဆာ ညေနကအေမွာင္ ဘက္သို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွမ္းဝင္ေနေလၿပီ။<br /><br />ကေလးတသိုက္သည္လည္း ညစာထမင္းကို အုပ္လိုက္ႀကီးဖြဲ႔ကာ စားေနၾကၿပီ။ ေခါင္းရင္းဘက္ တေနရာတြင္ အဘိုးအိုတဦးကို ေက်ာင္းသူေလးသုံးေလးေယာက္က ထမင္းခြံ႔ေကြၽးေနသည့္ျမင္ ကြင္းကိုျမင္ရ၏။ ထို အဘိုးအိုကား ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ နယ္ခ်ဲ႕ေတာ္လွန္ေရး ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရး ေခတ္အဆက္ဆက္၌္ အေရးပါေသာအခန္းက႑မွ တက္ႂကြစြာတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့သူ၊ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ဒုတိယျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ဦးလည္မသုန္ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ေနသူ အ ထင္ကရပုဂၢိဳလ္ႀကီး အဘိုးဦးစိုးလြင္ျဖစ္သည္။ အသက္ ၉ဝ-နီးပါး အိုမင္း မစြမ္းအဘိုးအိုကို သူ႔ ေက်ာင္းေလးတြင္ ဆရာႀကီးက မိဘသဖြယ္တေလးတစား ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />(၄)ႏွစ္အ႐ြယ္မိဘမဲ့ကေလးငယ္မွသည္ အသက္(၉ဝ)အ႐ြယ္ ေတာ္လွန္ေရးသမားအဘိုးအိုအထိ ပခုံး ေပၚထမ္းထားသည့္ဆရာႀကီး၏ေက်ာင္းကေလးသည္ ဂ႐ုဏာေမတၱာတရား အနာဂတ္ႀကိဳ ပန္းပြင့္ ေလးမ်ားျဖင့္ ထုံသင္းႀကိဳင္ေလ်ာက္လ်က္ ရွိေနေလသည္။<br /><br />လမ္းမီးမ်ားထြန္းၫိႇခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ျပန္ဖို႔ဆရာႀကီးကို က်ေနာ္ႏႈတ္ဆက္သည္။ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ ေနေသာ ဥယ်ာဥ္မႉးႀကီးက ေက်ာင္းေလးအေၾကာင္းႏွင့္ ဆရာႀကီး၏ပုံရိပ္လႊာတပိုင္းတစကို ေရးခြင့္ ျပဳရန္ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ... “ေရးေတာ့ေရးေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ဆရာႀကီးကို ေသနတ္ႀကီးတ ကားကားနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးေက်ာင္းဆရာ လူၾကမ္းႀကီးျဖစ္သြားေအာင္ေတာ့ မေရးနဲ႔ေပါ့” လို႔ ရီေမာ စကားဆိုရင္း ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴ ခြင့္ျပဳပါသည္။<br /><br />က်ေနာ္က “ ဟာ ဆရာႀကီးက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္နဲ႔အတူ ျပဇာတ္ေတြဘာေတြ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ အႏုပညာရွိတဲ့ ေက်ာင္းဆရာႀကီးျဖစ္ေၾကာင္း ဘာညာေတြထည့္ေရးမွာေပါ့ ” ဟုဆိုေတာ့ ျပံဳးေန ေလသည္။<br /><br />တကယ္ပင္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္အတူ အသံလႊင့္ျပဇာတ္ႏွစ္ပုဒ္ ဆရာႀကီး ေရးခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာႀကီးမွတ္မိသေလာက္ျပန္ေျပာျပေတာ့ ရွစ္ေလးလုံးေနာက္ခံ “ခြပ္ေဒါင္းသံ ေၾကာင့္က်ီးလန္႔ပ်ံသည္” ဇာတ္လမ္းႏွင့္ တ႐ုုတ္ေတာ္လွန္ေရးဝတၳဳတပုဒ္ကို ဆရာႀကီးဘာသာျပန္ သည့္ “ေရၾကည္လည္းေနာက္ ၾကာ လည္းေပ်ာက္” ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။<br />“ငါက အႏုပညာအားနည္းပါတယ္ကြာ”ဟု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဆိုရွာသည္။<br /><br />“တကယ္ေရးသင့္တာက ဒုိ႔ဒီဘက္မွာရွိတဲ့ေက်ာင္းေတြကို ကိုယ္စားျပဳေရးႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းတာ ေပါ့ကြာ၊ ၿပီးေတာ့ထည့္ေရးသင့္တာက ဒီမွာဒို႔ေတြကေလးေတြကို ပညာသင္ေပးခြင့္ရေအာင္ လက္ ခံေပးထားတဲ့ ထိုင္းလူထုေတြရဲ႕စာနာမႈကိုလဲ ေက်းဇူးတင္သင့္တယ္ကြ၊ ဒီဘက္ကိုေရာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြ ပညာမတတ္ အသိ မရွိရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြက္လဲ မေကာင္းဘူး။ အနာဂတ္ ထိုင္း-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးအတြက္လဲ မေကာင္းဘူး၊ ဒါ ထည့္ေရးကြာ” ဟု ဆရာႀကီးက ဆုိသည္။<br /><br />ေတာင္ၿပိဳေနတာကို ရင္ဘတ္နဲ႔ဆီးကာေနသည့္ ဆရာအိုႀကီး၏အမွာစကား၊ တာက်ိဳးေနတာကို ဘဝ တခုလုံးနဲ႔ ဆီးတားေနသည့္ ဆရာအိုႀကီး၏စကား။<br /><br />ဆရာႀကီး၏ ေက်းဇူးစကားမ်ားတြင္ေတာ့ သည္ေက်ာင္းကေလး သက္ရွည္က်န္းမာ ၾကံ့ခိုင္ေရးအ တြက္ စာနာမႈအျပည့္အဝႏွင့္ အဖက္ဖက္ကကူညီခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံတကာမွမိတ္ေဆြမ်ား၊ ဘဝတူအမိ ျမန္မာျပည္သားမ်ား၊ ေက်ာင္းကေလးလုံျခံဳေခ်ာေမြ႔စြာ ရပ္တည္ေနႏိုင္ေရးအတြက္ မဟာဂ႐ုဏာ တရားထား၍ ရင္အုပ္မကြာ ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးေနေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံမဲေဆာက္ၿမိဳ႕ မယ္ပေဝဠဳဝန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ထိုင္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ေက်းဇူးတရားမ်ားအား က်ေနာ္ မေမ့မ ေလ်ာ့ ေရးသားရမည္ျဖစ္ပါသတည္း။<br /><br />စကားႂကြင္း<br />ယခုေရးသားေဖာ္ျပခဲ့သည့္ေဆာင္းပါးသည္ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္တေနရာတြင္အေျခစိုက္ထားေသာ မိဘမဲ့ႏွင့္ အကူအညီမဲ့ကေလးမ်ားအတြက္ ပညာသင္ၾကားေပးေနေသာ ေက်ာင္းေလးတေက်ာင္း ၏ ပုံရိပ္ေကာက္ေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ နည္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ ေရာက္လာခဲ့ေရာက္လာဆဲျဖစ္ သည့္ ျမန္မာဒုကၡသည္ေထာင္ေပါင္းမ်ား စြာတို႔၏ကေလးမ်ား၊ မိဘမဲ့ကေလးမ်ား၊ ခိုကိုးရာမဲ့ကေလး မ်ားအတြက္ ထိုေက်ာင္းကေလးက မူလတန္းပညာမွသည္ အထက္တန္းပညာအထိ သင္ၾကားေပး ေနပါသည္။ ထိုမွတဆင့္ ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းမ်ားတြင္ ပညာသင္ဆုႏွင့္ ဆက္လက္ပညာသင္ၾကား ခြင့္ရႏိုင္ရန္ အေနာက္ႏိုင္ငံ အထက္တန္းပညာေရးအဆင့္ႏွင့္ အညီအေထာက္အကူ ျပဳသင္ၾကား လ်က္ရွိၿပီး ယေန႔အခ်ိန္အထိ ႏိုင္ငံတကာတြင္ သြားေရာက္ပညာသင္ယူေနသူ (၃ဝ) ခန္႔ကို ပံ့ပိုးကူ ညီႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။<br /><br />စာေရးသူ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-1641357822430820455?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-79553873123938156982009-04-04T21:32:00.001-07:002009-04-05T02:17:36.698-07:00<div align="center"><table style="table-layout: fixed;" cellspacing="9px"><tbody><tr><td style="text-align: right;" width="220px"><br /><img src="http://arbyaep.googlepages.com/forwtt.jpg" alt="" heigh="140px" width="160px" border="0" /><br /><p><span style="font-size:100%;"><b>အို ... ေလွငယ္ရွင္</b><br />ေရဆန္လမ္းလဲ ေလွာ္ရေသး<br />ေလွကြဲႀကီးလဲ ျဖစ္ေနေသး<br />ရြက္တိုင္ကလဲ က်ဳိးေနေသး<br />ဝဲ ကေတာ့ထိုး ေရလိႈင္းဆိုးၾကား<br />တက္က်ိဳးနဲ႔သာ ေလွာ္ရ ပါလဲ<br />ေလွာ္ခတ္ရဲ စြ<br />ဘယ္က အားမာန္ ရသနည္း ၊<br />ဘယ္တြက္ အသင္ ေလွာ္သနည္း ၊၊<br /><br />ေလွငယ္ရွင္<br />တဖက္ကမ္း ၌<br />ေအာင္ပန္းရွိသည္ ငါ ယုံၾကည္ ၍<br />ယုံၾကည္မႈ မွ အားမာန္ရ ကာ<br />ေလွာ္ခဲ့ပါသည္<br />ေရွ ႔ မွာ ပန္းတိုင္ ငါ ျမင္ ၿပီ ...</span><br /><br /><br /></p></td><td><p></p><p align="justify"><span style=""><b>အို ... ေလဆန္ ငွက္</b><br />ေလဆန္လမ္းလဲ ပ်ံ ရ ေသး<br />ဒဏ္ရာကလဲ ရ ခဲ့ေသး<br />ေတာင္ပံကလဲ က်ဳိးေနေသး<br />ေသြးေတြ စီးျဖာ ရင္နာနာျဖင့္<br />ပ်ံ ကာ ေနရ သြားေနရ လဲ<br />ပ်ံ သန္း ရဲ စြ<br />ဘယ္က အားမာန္ ရသနည္း ၊<br />ဘယ္တြက္ အသင္ ပ်ံ သနည္း ၊၊<br /><b><b><br /></b></b>ေလဆန္ငွက္<br />တဖက္ေၾကာ၌<br />ပန္းေတာ ရွိသည္ ငါ ယုံၾကည္ ၍<br />ယုံၾကည္မႈ မွ အားမာန္ရကာ<br />ပ်ံ ခဲ့ ပါ သည္<br />ေရွ ႔မွာ ေတာရိပ္ ငါ ျမင္ၿပီ ... ၊၊<b><b><br /><br /></b></b></span></p><p style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" >(ဝင္းတင့္ထြန္း )<br />၁၉၈၃ ၊ အင္းစိန္ေထာင္</span><span style="font-size:100%;"><b><b><br /></b></b></span></p></td></tr></tbody></table></div><div style="text-align: center; color: rgb(0, 102, 0);">ေဒါင္းအိုးေ၀၊ အတြဲ(၁) အမွတ္(၈)၊ မတ္လ ၂၀၀၉၊</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7955387312393815698?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-86153399760382451652009-03-30T05:39:00.000-07:002009-03-30T05:44:11.811-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SdC9_MqqhBI/AAAAAAAAAKU/GkqO8nRPHTQ/s1600-h/Kyiaung.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 136px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SdC9_MqqhBI/AAAAAAAAAKU/GkqO8nRPHTQ/s200/Kyiaung.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318960053354136594" /></a><br />သစၥာရွာဖို႔ ငါျမင္းစီးမယ္… <br /><br />အမိကဗ်ာႏုိင္ငံေတာ္မွာ<br />ကဗ်ာတ၀က္လႊင့္ထူ<br />ပူေဇာ္လိုက္ပါရဲ႕ <br /><br />ကဗ်ာသုဂတိကိုလားသူငဲ့…. <br /><br />သစၥာရွာဖို႔ သူျမင္းစီးထြက္သြားေပါ့။ ။ <br /><br />သစ္ေကာင္းအိမ္<br />( ၂၈. မတ္လ. ၂၀၀၉)<br />http://www.naytthit.com မွ ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-8615339976038245165?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-71664912804722922072009-03-28T18:39:00.000-07:002009-03-28T18:52:42.397-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Sc7TiXQrILI/AAAAAAAAAKM/mTwuDlZGQwI/s1600-h/16.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/Sc7TiXQrILI/AAAAAAAAAKM/mTwuDlZGQwI/s200/16.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318420797284098226" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">“ဘ၀မာတိကာ” </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ကဗ်ာစာအုပ္မွ ခံစားတင္ျပ </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">ထားတာျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><br /><br /><br /><br /><br />ေဟာဒိစိမ္းစိမ္းလံုးလံုး<br />တုန္းတင္းသေရာ မာေခ်ာေခ်ာႀကီးဟာ<br />အရည္ ရႊမ္းရႊမ္း အမွည့္ ႁပြမ္းႁပြမ္း<br />ဖရဲသီးႀကီးမွ ဖရဲသီးပါ။ ထား။<br /><br />ဒါႀကီးကို<br />ဓားနဲ႔ပုိင္းလုိက္ ရဲခနဲ<br />တပိုင္းတပိုင္းကို တခါ ထက္ျခမ္းျခမ္း<br />နီနီရဲႀကီး ျပန္႔ကားသြား<br />အျခမ္းကိုမွ အစိတ္ေတြ အစိတ္ေတြ<br />ထပ္ထပ္ စိတ္လိုက္ေတာ့<br />ဗန္းေပၚ ဗ်တ္ေပၚမွာ မီးၫြန္႔မီးခဲေတြ<br />ၾကည့္ေနရင္း ျပည့္သြား။<br /><br />ေမာင္ေအာင္ပြင့္<br />(၁၀.၈.၁၉၉၇)<br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-7166491280472292207?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-27951192279469645962009-03-25T21:48:00.000-07:002009-03-25T21:56:13.170-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/ScsKNvyOOAI/AAAAAAAAAKE/fTAvTu79EOQ/s1600-h/29.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/ScsKNvyOOAI/AAAAAAAAAKE/fTAvTu79EOQ/s200/29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317355016322693122" border="0" /></a>မနက္လင္းတာနဲ႔<br />အိပ္ယာကထတယ္<br />ရံုးက ရွားရွားပါးပါးကြန္ျပဴတာကေလး အားေနတုန္း<br />ယူက်ဳကို ဖြင့္တယ္<br />မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ရဲ႕<br />ဟီးလ္သည္၀ါး(ကမၻာေျမကို ကုစားပါ) ကိုခံစားတယ္။<br /><br /><span id="fullpost"><br />စစျခင္းမွာကိုပဲ<br />ဗံုးဆံ၊ က်ည္ဆံေတြ ထိမွန္ထားတဲ့<br />အျပစ္မဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို…<br />ဒဏ္ရာေတြ၊ ပတ္တီးေတြနဲ႔ ရိုက္ျပတယ္၊<br />ေနာက္ၿပီး<br />ဟိုဘက္နဲ႔ ဒီဘက္<br />ေမာင္းျပန္ေသနတ္ေတြ၊ အေျမာက္တင့္ကားေတြ<br />ရန္ေစာင္ေနတဲ့ စစ္သားေတြကို ျပတယ္၊<br />ရိုက္ကြင္းေနရာက<br />မၿငိမ္းႏိုင္ေသးတဲ့<br />ဘုမသိ၊ ဘမသိ ပဋိပကၡေတြ ျဖစ္ပြားေနဆဲ<br />အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေဒသလို႔ထင္တာပဲ။<br /><br />ႏွစ္ဘက္ စစ္သားေတြၾကားမွာ<br />ႏွစ္ဘက္ ကေလးငယ္ေတြက<br />အမုန္းမရွိ၊ ရန္ၿငိဳးမရွိ<br />တားျမစ္ထားတဲ့ နယ္နိမိတ္စည္းေတြကို မသိ<br />စုဖြဲ႕ ေျပးလႊား ေဆာ့ကစားၾကတဲ့ အခါ<br />တဘက္က ကေလးငယ္မေလးက<br />တျခားတဘက္က လက္နက္ကိုင္စစ္သားတေယာက္ကို<br />ေၾကာက္ရ လန္႔ရမွန္းမသိ<br />ပန္းေလးတပြင့္ ေပးလိုက္တဲ့အခါ….<br />ႏွစ္ဘက္ စစ္သားေတြ စြန္႔ပစ္လိုက္တဲ့<br />ေမာင္းျပန္ေသနတ္ေတြဟာ ေလထဲမွာ ၀ဲကာပ်ံလို႔ေပါ့ …။<br /><br />သႏၱ(ၾကည္ႏူးျခင္း)ရသ ဆိုတာ<br />ဒါပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္။<br /><br />အဲဒီလို ၾကည္ႏူးမႈဟာ<br />တဒဂၤပဲ ၾကာလိုက္တယ္…<br />ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္စပ္ အေတြးေတြက<br />လက္ေတြ႕က်က် ေပၚလာတယ္၊<br />ကမၻာေပၚမွာ<br />ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အေၾကာင္း<br />စစ္ဆန္႔က်င္ေရးေတြ အေၾကာင္း<br />အာေပါင္အာရင္းနဲ႔<br />က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေျပာေနၾကသံကို<br />ေန႔တဓူ၀ ၾကားၾကားေနရတယ္…။<br /><br />ခက္ေနတာက<br />နားမလည္ခ်င္လို႔မရေအာင္ သိသာထင္ရွားေနတာက<br />ကမၻာေပၚမွာ<br />စစ္ပြဲေတြနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေနသူေတြက<br />စစ္ပြဲေတြကို ပို႔ကုန္အျဖစ္ ထုတ္လုပ္ေနၿပီး<br />လက္နက္ကိုင္ အၾကမ္းမဖက္ေရးကို<br />ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္…<br />လူၾကားေကာင္းေအာင္ ေျပာဆို ၀ါဒျဖန္႔ေနတာကိုပဲ…။<br /><br />ေၾသာ္<br />မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ကိုလည္း သနားတယ္၊<br />ကမၻာ့ ကေလးငယ္ေတြကိုလည္း သနားတယ္၊<br />ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း<br />ဘာမွမတတ္ႏိုင္တဲ့အေကာင္ ျဖစ္ေနတာကို<br />သနားတယ္…။ ။<br /><br />ကမာပုလဲ<br />မတ္လ၊ ၂၀၀၉<br />http://www.naytthit.com ...မွ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-2795119227946964596?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-66867934115814343572009-03-24T00:12:00.001-07:002009-03-27T18:39:16.644-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/ScjSOgQhVWI/AAAAAAAAAJ8/gzE9FuOMxjE/s1600-h/Front%2BCover.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 195px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/ScjSOgQhVWI/AAAAAAAAAJ8/gzE9FuOMxjE/s320/Front%2BCover.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316730506730100066" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:100%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >ေတာ ေဘာလံုးကြင္း</span></span></span><br /><br />ေဘာလံုးသမားအားလံုး<br />တအား ႀကံဳးႀကံဳးကန္ၾက<br />ေဘာလံုးထက္ ေရွ႕ကို<br />လူေတြ လြန္လြန္သြား<br />ေဘာလံုး တျခား လူတျခား<br />လြဲလြဲသြား<br />တဂိုးမွ မသြင္းႏုိင္ၾကေသးဘူး<br />အခုထိ ။ ။<br />(၁၂-၅-၁၉၉၅)<br /><br /><br /><br />စာအုပ္မွာယူလိုပါက ...<br />- naytthitmedia@gmail.com<br />- nyeinchan@luukku.com<br />- swammyaing@yahoo.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-6686793411581434357?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-56641277778244406362009-02-23T20:31:00.000-08:002009-02-25T22:24:14.223-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SaN575YFWeI/AAAAAAAAAJc/zjT-zvWGyyM/s1600-h/2766812336_83e64b2214.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 160px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SaN575YFWeI/AAAAAAAAAJc/zjT-zvWGyyM/s200/2766812336_83e64b2214.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306218855893653986" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေႏြဦးႀကိဳဆုေတာင္း</span><br /><br />ပုရစ္ဖူးႏွင့္<br />ေႏြဦးခ်ဳိျမ<br />တေပါင္းလတြင္<br />ရြက္ေဟာင္းညႇာေႂကြ ခ်င္းခ်င္းတည္း ။ ။<br />စည္ေမာင္းသံေ၀ လင္းလင္းတည္း ။ ။<br />ေခတ္ေျပာင္းျဖာေ၀ ကင္းကင္းတည္း ။ ။<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">(ခင္လြန္း)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9055190670158258530-5664127777824440636?l=thitkhetthanlwin.blogspot.com' alt='' /></div>Thitkhetthanlwinhttp://www.blogger.com/profile/10141657124837713494noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9055190670158258530.post-48793388024167137752009-02-14T00:56:00.000-08:002009-10-25T04:03:38.813-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SZaIGc2JWnI/AAAAAAAAAJE/OGb6zR0MQvw/s1600-h/9.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_WALn5IjxBOY/SZaIGc2JWnI/AAAAAAAAAJE/OGb6zR0MQvw/s200/9.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302575255679228530" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စာဖတ္သူ ..</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အခုေဖာ္ျပထားတဲ့ပုံက က်ေနာ္ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ေတာႀကီးပင့္ကူ ဆိုတာမ်ဳိးပါ။ အင္တာနက္ကရွာၿပီး တင္ရတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ့ အသည္းယားစရာ သတၱ၀ါကိုျမင္ခဲ့တဲ့ေန႔က အျဖစ္အပ်က္ ေလးတခုကို ေရးထားတာေလ။ တခ်ဳိ႕ကလဲ အဓိပၸာယ္တ မ်ဳိးရၾကတယ္ထင္ပါရဲ႕။ အင္း ဒါလဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္း။ ဖတ္ၾကည့္ပါအံုးမိတ္ေဆြ။ မိတ္ေဆြလဲ အဓိပၸာယ္ေကာက္ ခ်င္သလိုေကာက္ႏိုင္ဖို႔။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(စာေရးသူ)</span><br /><br />ေလာကႀ�